Worstelende José weet zich omringd door tien vrouwen

Carmen & flamenco
Frank Groothof, Flamenco Con Mil Amores en het Syrène Saxofoonkwartet. 14/12, De Purmaryn, Purmerend. Tournee t/m 23/5. www.frankgroothof.nl

Hij warmt de zaal op met een wc-rol. Iedereen krijgt één velletje toiletpapier, om aan het slot, als de titeldame is neergestoken, haar leven en liefdes hartstochtelijk te bewenen.

Frank Groothof (66) herneemt zijn enthousiaste en innemende familiebewerking van Bizets opera Carmen. Een kleine twintig jaar geleden kroop hij al in de huid van de arme José, die het niet verder schopt dan 'veger in het leger', maar die wel de liefde van het bloedmooie zigeunermeisje Carmen voor zich weet te winnen. Althans tijdelijk. Hij moet haar delen met andere mannen. Want 'ze wil je wel, ze wil je niet', zingt Groothof ritmisch op het bekende Carmen-thema.

Nu, in Carmen & Flamenco vertolkt hij het verhaal vol verlangen, hartstocht, jaloezie en dramatiek opnieuw vanuit het perspectief van de worstelende José, maar anders dan in 1995 weet hij zich omringd door tien vrouwen.

Vijf zijn flamencodanseressen van het collectief Flamenco Con Mil Amores. Zij vertolken dansend de werksters van de sigarenfabriek, maar ook de vrijgevochten leden van een smokkelaarsbende en feestende dorpelingen. Een verwisselde stola, een gestippeld schortje of een andere variatie in flamencopassen en je ziet direct de leegstromende tabaksfabriek voor je, een Spaans volksplein in extase of struikrovers en hun liefjes in de bergen. Jorinde Cielen danst met een overtuigende mengeling van verleiding en vrijheidsdrang de titelrol van Carmen.

Bij vlagen neemt Groothof ook een bezem of rozenspeld als verbeelding van het Carmenpersonage, om verliefd tegen op te vrijen. Zodra er jaloezie of ruzie dreigt, zetten flamencozangeres Maria Marin en gitarist Edsart Udo de Haes in met smartelijk gezang en dreigende akkoorden.

Over het podium trekt ook nog het Syrène Saxofoonkwartet rond. Dat werkt prima. De vier jonge, vrouwelijke saxofonisten, met snorretje en bakkebaarden, zijn niet te beroerd al toeterend een leger marcherende soldaten te vertolken, opkomend vanuit de zaal. Hilarisch is de vurige, feminiene ontmoeting tussen 'krijgsmannen' en fabrieksmeisjes.

Ondertussen wisselt Groothof even makkelijk van kostuum als van toon en personage. In een knalroze wielrenbroekje wordt hij stierenvechter Escamilio en met een krijtje schrijft hij hartstochtelijke brieven op de vloer. Wel jammer dat de voorstelling eindigt met een messteek zónder epiloog. Zoals Groothof opkomt dwars door het publiek, zo zou hij deze tragische geschiedenis ook samen met de zaal moeten afsluiten.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden