Workaholic achter een leeg bureau

Guilherme Tonon heeft een goede baan bij een groot internetbedrijf in São Paulo, maar hij leidt een sober leven. Een dagelijkse joint en een portie voetbal zijn de enige uitspattingen. 'Ik spaar mijn geld liever voor een beter huis.'

Avenida Paulista is de hele avond afgesloten voor auto's. Niet omdat activisten willen protesteren tegen de reusachtige banken aan deze boulevard. Nee, de aorta van São Paulo is geblokkeerd zodat families zich kunnen vergapen aan de uitbundig versierde wolkenkrabbers. Omringd door duizenden lichtjes, dansende kerstelfjes en tientallen meters hoge kerstmannen poseren kleuters in korte broek voor de camera's van hun zongebruinde ouders.


'Het hele jaar door gaan banken met ons geld aan de haal en nu proberen ze de sier te maken', zegt Guilherme Tonon (27), turend naar een glimmende toren door de dikke glazen van zijn bril. Maar voor de rest van de inwoners van Brazilië's grootste en rijkste stad zijn banken heilig, ze tappen de flappen die gretig worden uitgeven. Guilherme ziet de paulistas voorbij lopen met duurdere telefoons in mooiere gebouwen, reizend in schonere en snellere metro's. 'Je ziet de rijkdom in hun ogen.'


Wie goed geld wil verdienen móet naar São Paulo, zegt Guilherme. 'Hoe noordelijker je gaat, hoe minder je verdient.' Zes jaar geleden besloot ook hij voor het grote geld te gaan en verhuisde voor een baan bij IBM van Santos naar São Paulo. Hij werkt nu anderhalf jaar op de afdeling digitale marketing bij Terra, het grootste internetbedrijf van Latijns-Amerika. Achter zijn kleine bureautje koppelt hij adverteerders aan de verschillende websites. In zijn avonduren volgt Guilherme een studie marketing.


Hij werkt op de 12de verdieping van een drie maal zo hoge wolkenkrabber in Brooklin Novo, één van de economische knooppunten van São Paulo. Aan het krappe blok van vier is Guilherme de enige met een 'papierloos' bureau. Geen kinderfoto's, of een verzameling speelgoedbeestjes zoals zijn collega, maar vijf steentjes op een rij voor zijn computer. 'O, die betekenen niets. Gevonden op straat.'


Guilherme draagt een simpel poloshirt en een spijkerbroek naar zijn werk, loopt op spierwitte Nikes. Zijn pas is snel, zijn houding stijf. Geen gelikte marketingknul, maar een zelfverklaarde workaholic. Het mooiste moment van zijn werkdag: 'De ochtend, dan krijg ik het meeste gedaan.' De grootste fout die hij maakte: 'Ik had eerder bij IBM weg moeten gaan, want ik wist dat ik niet verder kwam.' Zijn ultieme levensdoel: 'Genoeg verdienen om me niet druk te hoeven maken over geld. Zonder geld ben je hier completely fucked.'


Dat Guilherme zwoegt voor later, is te zien aan zijn verwaarloosde appartement. Het is gelegen aan Paulista, de boulevard met het duurste onroerend goed van Latijns-Amerika. Maar in zijn huiskamer breken de poten onder de stoelen af, zit het tafelblad los en bladdert mintgroene verf van de muren. De enige persoonlijke touch in zijn slaapkamer is een gesigneerde poster van de band Deftones. 'Ik spaar mijn geld liever voor een beter huis.' Hij woont hier nu zes jaar.


Het wifi-netwerk in het appartement dat Guilherme met jeugdvriend Aclebson deelt, heet niet voor niets Boys Republic. Zijn vriendin Luciana (23) is welkom, maar of dat na de feestdagen nog zo is, weet Guilherme niet. Ze zijn een jaar samen, met pauzes. Luciana wil huisje, boompje, beestje, hij nog niet. 'Het is vooral de fysieke chemie die ons bindt.' Ze kennen elkaar via internet. 'Zij is niet zo sociaal, en ik ben niet knapste. Dus ik vind het fijner om elkaar eerst via internet te leren kennen.'


Buiten werktijd heeft Guilherme twee uitspattingen: wiet en ayahuasca, een psychoactieve plantenmix. Blowen doet hij dagelijks, vertelt hij als op straat een groep mensen demonstreert tegen het legaliseren van marihuana. Guilherme glimlacht en vervolgt: 'Het ontspant me. En ik krijg er scherpe inzichten van.' Tijdens de intensieve ayahuasca ceremonies voelt hij zich één met iedereen. 'Deel van één energie.' Hij doet het nog sporadisch, voorheen was hij elk weekend van de kaart.


Wat Guilherme tegenwoordig in hogere sferen brengt, is voetbal. Helemaal als zijn club Santos het juist nu in Japan opneemt tegen Barcelona voor de FIFA World Cup. In het braakliggende stadion van Santos, een uur rijden van São Paulo, kijkt Guilherme de wedstrijd op een groot scherm. Als hij met zijn oudere, stoerdere broer Eduardo (30) naar het stadion loopt, is de gekte al losgebarsten. Schreeuwende fans en knallend vuurwerk, en dat op een zondagochtend.


Guilherme is de jongen die in het stadion juicht als de menigte het ook doet, maar vooral nagelbijtend toekijkt hoe Santos met 4-0 wordt verpletterd door Barcelona. Beteuterd wandelt hij daarna naar zijn ouders Mario en Silvia en zijn andere broer Lucas (18), die net als Eduardo ook nog thuis woont. Guilherme verliet Santos omdat er geen mogelijkheden waren voor werk, maar sinds er enorme olievelden voor de kust zijn ontdekt, bruist de havenstad weer volop.


Wie een middag doorbrengt bij de Tonons ziet waarom Guilherme hier graag bijkomt van het harde stadsleven. Op de gangmuur staat de tekst van het lied Mar de Gente van de Braziliaanse band O Rappa: Brindo à casa. Brindo à vida. Meus Amores. Minha família. Proost op het huis. Proost op het leven. Mijn liefdes. Mijn familie. In de krappe keuken vliegen familieleden en schalen bacalhau voorbij. Op deze vier vierkante meter is meer warmte te vinden dan in zijn kale appartement, meer gezelligheid dan in heel São Paulo.


PASPOORT

Naam

Guilherme Marcel Tonon Rodrigues


Geboortedatum

2 april 1984


Geboorteplaats

Santos


Beroep

Digitale marketing bij een groot multimediabedrijf


Beroep ouders

Vader verkoopt onderdelen voor kopieermachines, moeder helpt soms mee in het bedrijf


Favoriete auteur '

Ik lees vooral boeken over marketing, voor mijn werk'


Favoriete film

Dancer in the Dark, met Björk


Favoriete gerecht

'De Braziliaanse gefrituurde kippensnack coxinha is een geschenk van god'


Favoriete artiest

De band Deftones en de Braziliaanse zanger Jorge Ben Jor


Wie bewonder je het meest

'Mijn ouders, ze hebben mij geleerd om zelfstandig te zijn'


TROUWEN EN ééN KIND, HET LEVEN IS ZO AL DUUR GENOEG

Wat is er goed en slecht aan Brazilië?

'Ik vind het mooi dat er zo veel culturen in Brazilië zijn. Wat ik erg vind is dat de favela's worden gesloopt voor de organisatie van het WK voetbal (2014) en de Olympische Spelen (2018). De arme bewoners worden 50 kilometer buiten de stad neergekwakt, zonder pardon of enige vergoeding.'


Wie zou jouw land moeten leiden?

'Onze huidige president Dilma Rousseff. Ze heeft in korte tijd al veel gedaan om de corruptie in ons land tegen te gaan, al is het natuurlijk nooit genoeg. Dat gaat nog lang duren. Daar gaan generaties overheen.'


Wie is over tien jaar de belangrijkste persoon ter wereld?

'De Braziliaanse voetballer Neymar. Hij krijgt aanbiedingen van alle teams op aarde, maar kiest er bewust voor in zijn eigen land te blijven en hier zijn geld te verdienen. Hij heeft een belangrijke voorbeeldfunctie en kan de voetbalwereld veranderen.'


Wanneer was je het gelukkigst?

'Toen ik een half jaar in Rio de Janeiro woonde. Ik werkte een paar uur per dag achter de receptie van een hostel, en mijn appartement in São Paulo had ik onderverhuurd, dus daar verdiende ik ook nog een zakcentje aan. Ik kon de hele dag genieten van de zomer en het strand.'


Hoe ziet je leven er over tien jaar uit?

'Dan heb ik een betere baan of een eigen bedrijf. Ik heb dan een koopappartement in São Paulo en ben klaar om te trouwen en een gezin te stichten. Het liefst maar één kind, het leven in de stad is al duur genoeg.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden