Wordt de jeugd echt opgehitst door rapmuziek?

Steek die middelvinger maar omhoog: muziek verbroedert. Radicale raps ook?

Rapper en acteur Ice Cube. Beeld Reuters

Toen er in 1992 heftige rassenrellen uitbraken in Los Angeles, was er één rapper die, excusez le mot, de zwartepiet kreeg toegespeeld. Dat was Ice Cube, oud-frontman van Niggaz Wit Attitudes, de rapcrew waarvan eergisteren de biopic in première ging. Had Cube niet net op zijn soloalbum Death Certificate opgeroepen Aziatische winkeltjes af te branden 'down to a crisp'?

Rap ruit op, dat weet iedereen; van de bioscopen in de VS, waar men extra beveiliging inzette, tot de Hilversumse politie die, een kwarteeuw na N.W.A., rapper Lil' Kleine arresteerde wegens het opsteken van middelvingers naar de politie. Het is ook altijd wat met die rappers: het ene moment staan ze fuck dit fuck dat te schreeuwen, en het volgende moment krijg je een molotovcocktail naar je knar.

Ja, dank je de motherfucking koekoek. Kort na Los Angeles besloot een team gedrags- en mediawetenschappers onder leiding van Dolf Zillman van de universiteit van Alabama het toch eens te onderzoeken. Wordt de jeugd echt opgehitst door snel pratende boze zwarten?

In de inmiddels klassieke reeks publicaties waarin dat uitmondde, wemelt het van de kreten als 'tegen-intuïtief' en 'verrassend'. Het begon al met de ontdekking dat kreten als Fuck Da Police en Fight The Power er ook bij blanke jongeren uitstekend in gaan: voor jongeren zijn het gewoon generieke strijdkreten tegen het gezag van ouders, docenten en wat al niet meer.

Van de zwarte tieners intussen bleek 44 procent zelfs ronduit een hekel te hebben aan dat geschreeuw van meneer IJsklont en zijn homies.

Vervolgens lieten de geleerden zwarte tieners luisteren naar politieke raps, in de verwachting dat dit allerlei verhitte gevoelens zou losmaken. Maar niks hoor. Het groepsbewustzijn steeg niet, hun zelfbewustzijn zwol niet op en zelfs hun politieke ideeën veranderden niet. Voor de jongeren waren de politieke raps gewoon muziek, constateerden ze.

Nog vreemder werd het toen de wetenschappers dezelfde tests uitvoerden op blanke tieners. Ook met hen gebeurde weinig - ze trokken niet bibberend weg toen ze vernamen wat Ice Cube en zijn vriendjes zoal met hun white ass wilde doen, en werden niet kwaad of rechts of anti-zwart. Het enige merkbare effect was dat de blanken juist wat méér sympathie kregen voor de zwarte zaak.

In één experiment gingen ze bijvoorbeeld meer op zwarte politici stemmen dan een controlegroep die aan a-politieke hiphop was blootgesteld.

En die rellen? Een kwestie van oorzaak en gevolg. Als je rappers beginnen te schreeuwen, zou dat er ook op kunnen duiden dat er iets niet helemaal lekker zit in je maatschappij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden