Woordvoerder

Woordvoerders zijn de doodsvijanden van de journalist...

Jan Blokker

Balkenende is misschien erg, maar Eef Brouwers is erger. De voorzitter van de raad van bestuur van Ahold glimlacht en zwijgt. Zijn zegsman kijkt ernstig en liegt. Bush beweert met een stalen gezicht dat elke zelfmoordactie in Bagdad zijn gelijk in Irak bewijst. De voorlichter van het Witte Huis kronkelt zich in duizend bochten om het geschatte aantal dode Amerikanen tot bijna nul te relativeren.

Ik heb nog nooit een woordvoerder gekend die eerst een goede journalist was geweest. Integendeel. Al rond z'n vijfendertigste begreep hij van de hoofdredacteur dat z'n toekomst niet bij de krant zou liggen. Dat stak natuurlijk. Dus besloot hij de rest van z'n loopbaan in het teken te zetten van de revanche.

Tot zover de preambule.

Zondag bereikte ons de heuglijke tijding dat de 16-jarige zoon van een rijke Nijmeegse baksteenfabrikant, na vijf dagen door een ontvoerder ergens in de Ardennen gevangen te zijn gehouden, veilig en heelhuids in de schoot van de familie was teruggekeerd.

Mooi politiewerk!

Voor de toegestroomde media verklaarde iemand ook meteen: 'Regel 1 van het worst case-scenario in zulke gevallen luidt: onmiddellijk de politie inschake

len.'

Maar die iemand was niet de chef van het succesvolle rechercheteam. Het was ook niet de gelukkige vader van de terechtgekomen jongen. Het was de woordvoerder van de familie. En hij heette Dig Istha.

Dig Istha!

Die heeft nou werkelijk al z'n hele leven lang het woord gevoerd, voor ongeveer alles en iedereen die je zo gauw kunt bedenken.

'Vertolker van al uw boodschappen', was de adequate kop boven een portret in NRC Handelsblad van een jaar of drie geleden.

Hij had zich toen net als communicatie-adviseur van de KLM verdienstelijk gemaakt door het versnipperen van vierhonderd levende eekhoorntjes weliswaar te betreuren, maar de stomme dieren niettemin de schuld te geven, want ze hadden geen geldige papieren op zak gehad.

Hij schijnt al spin te hebben gedokterd in het Maagdenhuis, 1969, maar een mensenleeftijd later wilde hij Wim Kok er campagnegewijs bovenop helpen (twaalf zetels verlies), zou hij het Filmmuseum redden (een ideale directeur de deur uitgejaagd), steunde hij met ontzettend veel woordvoering de kandidatuur van Sharon Dijksma als voorzitter van de Partij van de Arbeid (het arme schaap verloor smadelijk) – en dan hebben we het nog niet eens gehad over z'n inspanningen voor de Derde Wereld, voor de NAVO, voor een politiek radioprogramma van de NCRV, voor Winnie Sorgdrager (D66) en voor Hans van den Broek (CDA).

Vertolker van al uw boodschappen. Hij kan zo de Gouden Gids in.

Ik neem ook aan dat de welgestelde steenbakker langs zo'n soort weg op zijn spoor is gekomen, en dat Dig al bij hun eerste kennismaking het gesprek op het blad Quote heeft gebracht.

'We kunnen het straks over mijn uurvergoeding hebben, maar u weet toch dat u 79ste staat op de top-500? Voor 192 miljoen euro?'

Nee, dat wist de heer Terwindt niet eens, want Quote zag je in Nijmegen weinig liggen.

'Als je op zo'n ranglijst voorkomt', hernam Dig, 'trekt dat de aandacht. En niet alleen van de doorsnee-lezer. Begrijpt u?'

Daar had Terwindt eigenlijk nooit erg bij stilgestaan. Maar wat zou de heer Ishta hem raden?

'Ik zal een worst case-scenario voor u schrijven', bood de communicatie-adviseur aan. 'En als u belooft zich altijd aan regel 1 te houden, dan zal ik in geval van nood tegenover de media verklaren dat Quote in feite tot de misdaad heeft aangezet.

Zo gezegd, zo gedaan.

Want wat ik al zei: woordvoerders zijn de doodsvijanden van de journalist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden