Woonbeleving

w.dejong@volkskrant.nl..

Bij ons thuis is het steevast in de herfst dat er paniek uitbreekt over de manier waarop wij ons leven leiden. Oké, er deugt een heleboel aan ons dagelijks bestaan, wij klagen eigenlijk best weinig. Alleen lekker en vooral blijvend genieten van een comfortabel en ook een beetje indrukwekkend ingerichte woning zit er voor ons helaas niet in. In de twintig jaar dat mevrouw De Jong en ik inmiddels één dak delen, hebben we een handvol leuke kindjes gemaakt, een reeks schitterende vakanties gevierd en een pakhuis vol prullaria om ons heen verzameld. Maar een bij onze leeftijd, smaak en inkomensklasse passende woonbeleving hebben we nog niet gerealiseerd.

Jawel, je ziet het aan de smoelwerken van de opeenvolgende werksters, van de installateurs en van de onafzienbare stoet visite die we tot dusver bij ons over de vloer kregen: hmmm, jammmerrr, zúlke leuke mensen, een dubbel inkomen naar het schijnt, en dan dus toch nog zo weinig gedaan aan hun interieur. Goh, je had meer van ze verwacht qua styling. Want toch wel erg veel IKEA, Kitsch Kitchen, Pols Potten en andere modieuze labberdefoepie. Zijn ze van zichzelf dan stiekem toch niet creatief, origineel en artistiek genoeg?

Enfin, als gezegd, vooral in de herfst krijgt met name mevrouw De Jong het er ernstig van op d’r heupen. De natuur roept dat er gecocoond moet worden. Dat we moeten investeren in sfeer, in intieme huiselijkheid, in een vrolijk en warm en vooral duurzaam gestyled gezinsnest. En bij een duurzaam nest hoort zoiets als een duurzame woonbeleving. Mooie, robuuste vintage en verrassend gecombineerde meubels, stofjes en accessoires die subtiel iets duidelijk maken over de ziel van de De Jongs en over hun bijzondere familieleven, waarover je idealiter zo een rijk geïllustreerd verhaal in bladen als Seasons of Living zou kunnen lezen.

‘Inderdaad, laten we er nou eens serieus werk van maken’, is het antwoord van mevrouw De Jong aan die lokroep van de herfst en aan die van het betere woonbeleven. Waarna zij zich op een regenachtige haardvuurdag met een kopje heerlijk geurende kruidenthee aan tafel zet, een vel papier erbij pakt en gaat opschrijven wat er zo snel mogelijk aan de hele setting van ons interieur moet veranderen. Heel andere lampen. Heel andere bank. Heel andere fauteuils. Heel andere boekenkasten – of nee: weg ermee! Heel andere eettafel: wármer, gróter. Heel andere houten planken op de vloeren. Heel andere kleden daarop. Heel andere kleur verf op de wanden.

Traditiegetrouw dringt zich aan mevrouw De Jongs te-doen-lijstje dan ook nog het achterstallige onderhoud op, dat aan diezelfde muren en vloeren en ook nog aan de keuken, de badkamer, de kelder, de veranda en de plafonds moet worden verricht. ‘Hm, tja, verdorie’, hoor je haar in die fase boven haar woonbelevingmasterplan verzuchten, ‘zouden we niet beter eerst wat doen aan de zaken die echt nodig zijn in huis?’ Waarna we uiteindelijk dan toch weer op een grijze maandagochtend in de IKEA belanden om bijvoorbeeld kelderkasten te gaan uitzoeken – vanzelfsprekend wel zo efficiënt en goedkoop als er schoon schip moet worden gemaakt in een met rommeltjes dichtgegroeid, licht chaotisch gezinsnest. En eigenhandig een IKEA-kelderkast van 3 bij 2 meter op de winkelcomputer samenstellen (sokkenmanden!, stropdasrekjes!, handvatten!), uit de magazijnen slepen en vervolgens in een benauwd souterrain in elkaar zetten, is al een dermate inspannende en relatiekritische bezigheid, dat mevrouw De Jong en ik aan het begin van elk cocoonseizoen blij zijn dat we opnieuw een stukje dichter bij onze totale woonbeleving zijn gekomen, en dat we het daar voor dit jaar maar weer graag even bij laten.

Nu moet ik alleen nog af van het schaamtegevoel dat mij in een IKEA steeds overvalt: ik had natuurlijk allang klaar moeten zijn met mijn droominterieur en de leefstijl die ik daarmee naar de buitenwereld wens te communiceren. Want elke keer als ik weer in de blauwgele woonwinkel kom, weet ik mij omringd door twintigers, dertigers, studenten, zwangere jonge vrouwen, of juist door leeftijdgenoten die al een bed, stoel en kast voor hun zoon of dochter komen kopen die het huis uit gaat. Heel bedrukkend om je op je 53ste nog een beginner in het woonbeleven te voelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden