Woody in vorm met luchtige ode aan Parijs

Een charmante film die soepel switcht tussen het Parijs van nu en van het verleden. De naïeve hoofdpersoon Gil probeert daar het antwoord op al zijn levensvragen te vinden.

PAULINE KLEIJER

Regie Woody Allen. Met Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Carla Bruni, Adrien Brody.

In 41 zalen.

Hoeveel lof kan een stad verdragen? Woody Allen legt het er wel heel dik bovenop, aan het begin van Midnight in Paris: minutenlang biedt de film niets anders dan de toeristische hoogtepunten van de stad op een rij, sfeervol in beeld gebracht op de klanken van Allens geliefde jazz.

Het is Parijs, gezien door de ogen van de Amerikaanse scenarioschrijver Gil (Owen Wilson), die als toerist de stad bezoekt en er direct zijn hart aan verliest. Het liefst zou hij er blijven wonen. Want: 'Hoe kun je op een andere plek op aarde leven, als je weet dat Parijs bestaat?'

Zo veel rooskleurig enthousiasme - het doet naïef aan. Maar dat is natuurlijk ook precies het punt van Allen, bij wie liefde vrijwel altijd een substituut is voor de angsten en zwakheden van zijn personages. Dat geldt zeker voor Gil: zijn geïdealiseerde Parijs moet het antwoord bieden op zijn levensvragen, zijn angst voor de dood op afstand houden en hem ook nog op het juiste liefdespad sturen.

Het is niet eens de hedendaagse Franse hoofdstad, maar vooral het opwindende Parijs uit de jaren twintig van de vorige eeuw waar Gil van droomt. Op magische wijze - hoe het kan, doet er niet toe - belandt hij daar ook nog, midden tussen de culturele jetset van dat moment. Argeloos loopt hij literaire kanonnen als T.S. Eliot, Ernest Hemingway en F. Scott Fitzgerald tegen het lijf, muzikale helden als Cole Porter en kunstenaars als Picasso en Dalí.

Dat tijdreizen vindt midden in de nacht plaats. Overdag worstelt Gil gewoon weer met zijn alledaagse problemen: een veeleisende verloofde, dwaze schoonouders en een carrière die hem niet gelukkig maakt.

Soepel switcht Midnight in Paris tussen heden en verleden. Gil is het prototype van de nostalgicus die hartgrondig gelooft dat hij beter in een eerder tijdperk had kunnen leven. Dat hij daarmee laf wegvlucht voor zijn hedendaagse sores, is duidelijk.

Van zijn nieuwe vrienden Hemingway en Gertrude Stein leert hij dat overigens niet. Het is uitgerekend een irritante rivaal uit het heden, de betweterige professor Paul, die hem er al vroeg op wijst: 'Nostalgie is het ontkennen van het pijnlijke heden.'

Dat Woody Allen weer in vorm is, bewees hij al met zijn vorige film You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), die ook al draaide om het bezweren van doodsangst. In Midnight in Paris krijgt het thema een andere benadering: de toon is niet somber en vilein, maar juist luchtig en optimistisch.

Het bleek een schot in de roos. Sinds de première op het filmfestival van Cannes ontving Midnight in Paris lovende kritieken, en bovendien wist de film in Amerika een flink publiek te trekken. Dat is welkom nieuws voor Allen, die in eigen land al jaren geen commercieel succes meer heeft gekend.

Voor liefhebbers van zijn meer zwartgallige oeuvre is Midnight in Paris wellicht iets te zoet. Ook wie heel wat verwacht van de ontmoetingen met culturele kopstukken als Hemingway en Picasso, komt bedrogen uit: ze vormen geestige intermezzo's, maar hebben verder weinig om het lijf. Allens nieuwste film is vooral een charmant, romantisch feestje; een ode aan een stad, en aan het leven, hoe lastig dat soms ook is.

------------

Welkom nieuws voor Woody

Sinds de première op het filmfestival van Cannes ontving Midnight in Paris lovende kritieken, en bovendien wist de film in Amerika een flink publiek te trekken. In eigen land heeft Allen jaren geen commercieel succes meer heeft gekend.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden