Woody Allen zet zijn beperkte middelen slim in

Is how much? De twee Japanners die zondag aan de kassa van Paradiso een kaartje wilden kopen schrokken van de prijs. Bijna tachtig euro per stuk. But it’s Woody Allen!? Inderdaad. Daarom dus. Dat werd pinnen om de hoek.

Uitverkocht was het niet, het evenement waarbij de 73-jarige filmmaker zich bezig zou houden met zijn hobby: klarinetspelen in een dixielandbandje. Maar de van stoelen voorziene poptempel was bijna vol. Oorspronkelijk zou Allen optreden in de twee keer zo grote Heineken Music Hall. De belangstelling voor Allens Nederlandse debuut viel echter tegen. Organisator Mojo heeft ondanks de ticketprijs en het achterwege laten van een gasten- en perslijst verlies gedraaid op dit concert. Wel chique: iedereen kreeg bij de ingang een glaasje champagne.

Voor een potje steengoede jazz hoefde je zondag niet naar Paradiso, dat was vantevoren al bekend. Woody Allen maakt zich zelf ook geen enkele illusie over de kwaliteit van zijn spel. ‘Heb mededogen. Ik vind het leuk om te doen, dat is alles.’ En mededogen kreeg hij. Het oudere, deels uit BN-ers bestaande publiek was gekomen voor de mens Woody Allen, niet voor de muzikant. Er hing een welwillende sfeer. ‘Eighty percent of success is showing up,’ zei Allen eens. Toen hij dat deed, keurig op tijd, werd hij met gejuich begroet.

Pretentieloos
De andere twintig procent verdiende de cineast door zich volkomen integer en pretentieloos op te stellen. Heel even richtte hij zich tot het publiek, om te vertellen dat de muzikanten gingen doen wat ze leuk vonden – oude deuntjes uit New Orleans spelen - en dat het fijn was dat er mensen bij waren om naar te luisteren. Verder zat Allen met zijn klarinet op een stoel en staarde hij naar de grond. Soms had hij de in bruin ribfluweel gestoken benen over elkaar geslagen terwijl hij blies (niet goed voor je middenrif Woody!), soms wipten ze enthousiast op en neer.

Woody Allen had de band meegenomen van banjospeler Eddy Davis, waarmee hij in New York iedere maandag optreedt in The Café Carlyle. Het waren geen opvallende spelers, maar ze hielden zich ook behoorlijk in. Alle nummers werden in een sloom hotseknotstempo gespeeld, zodat de klarinettist het kon bijhouden. De trompettist en de trombonist bliezen ingetogen zodat Allen gelijkwaardig naar voren kwam, de ritmesectie droeg de blazers op een bescheiden manier. De band speelde vrijwel akoestisch en dat klonk uitstekend in Paradiso. Bijzonder detail: achter de bas stond Greg Cohen, een prominent muzikant uit de heavy improviserende downtown jazzscene. Hij speelt ook wel eens met Tom Waits, net als Eddy Davis trouwens. Nu plukte hij volkomen traditioneel op de eerste en derde tel.

Zeggingskracht
En het klarinetspel van de regisseur, hoe erg was dat nou? Dat viel eigenlijk best mee. Soms piepte hij op een moment dat het niet hoorde en het was af en toe onzuiver. Ook kreeg hij er nauwelijks lange noten uit. Maar de oude baas zette zijn beperkte middelen op een slimme manier in, waardoor zijn solo’s absoluut een bepaalde zeggingskracht hadden. Hij deed zijn best, stelde zich niet aan en blies korte verhaaltjes met een kop en een staart. Ruim anderhalf uur speelde hij aan een stuk, met een flinke toegift. Gezapig was het, en muzikaal totaal niet bijzonder. Maar de sfeer deugde, het publiek genoot en als fenomeen was het een geinige gebeurtenis.

Woody Allen and his New Orleans Jazz Band. 21 december, Paradiso, Amsterdam.
***

Woody Allen speelt jazz in Paradiso. (Guus Dubbelman / de Volkskrant)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden