Wonderschone clichés

Zelf wilde ze bij de première van haar film vooral benadrukken dat ze eigenlijk helemaal niets met romantiek heeft. 'In tegenstelling tot wat mensen vermoedelijk denken, ben ik er zelf niet zo in geïnteresseerd, die romantische liefde', zei Jane Campion bij die gelegenheid. 'Ik ben er wel overheen, denk ik. Oude schoenen zijn romantisch.' Intussen ging haar film over niets anders dan romantische liefde. Romantischer dan Bright Star kun je het nauwelijks krijgen. En dan niet de romantiek die we uit Hollywood kennen, maar romantiek die de Nieuw-Zeelandse filmmaakster zelf mede vormgaf in films als The Piano (1993) en The Portrait of a Lady (1996).


Dat het daarover gaat en over niets anders, wordt al direct in de openingsscène duidelijk. Geen introductie van personages, geen achtergrond, geen geschiedenis: man en vrouw worden direct met elkaar samengebracht en de vonk springt over tussen de op dat moment 21-jarige dichter John Keats (1795-1821) en zijn buurmeisje Fanny Brawne. Maar het is de vonk niet gegeven in vrijheid op te bloeien tot een gelukkige liefde. De dichter is ziekelijk en wispelturig, zijn kompaan Brown is jaloers, Fanny's moeder vindt Keats een onmogelijke (want straatarme) huwelijkskandidaat en, niet het onbelangrijkste, Fanny zelf is nogal eigengereid. Wat dan volgt is een klassiek drama, gedragen verbeeld en verwoord, met schaamteloze aan de natuur ontleende beeldclichés (vlinders, bloemen, sneeuw, regen). Maar dat alles is zo akelig goed en wonderschoon gedaan dat het geen moment stoort. Integendeel, Bright Star dompelt je twee uur lang onder in een andere wereld, zoals alleen de beste films dat kunnen.


Bright Star (Jane Campion, 2009) Arte, 14.15-16.10 uur.


Inception

(Christopher Nolan, 2010) Ideale film op tv, want net als Christopher Nolans eerdere film Memento, is Inception een film die zich bij uitstek meerdere malen laat bekijken. Droomdeskundige Cobb (Leonardo DiCaprio) leidt een team van metafysische whizzkids, met wie hij letterlijk in het diepste onderbewustzijn van zakenlui inbreekt om hen slinks op andere, financieel aantrekkelijke gedachten te brengen. En dat biedt Nolan de gelegenheid drie- tot vierdubbele droomlagen in zijn film in te bouwen. Waarbij de kijker zich geconfronteerd ziet met nogal wat vragen. Hoe ligt de verhouding tussen de verschillende droomniveaus waarop het team parallel opereert? Wat is er gebeurd tussen Cobb en de ongelukkige liefde van zijn leven (Marion Cotillard), die telkens weer als een schimmige stoorzender in de droomwereld opduikt? En wat heeft Edith Piaf daar allemaal mee te maken?


Veronica, 20.30-23.30 uur.


Mississippi Burning

(Alan Parker, 1988) Twee FBI-agenten, gespeeld door Gene Hackman en Willem Dafoe, onderzoeken in 1964 in een stadje in de zuidelijke staat Mississippi de verdwijning van drie zwarte mensenrechtenactivisten. Al snel blijken ze te worden tegengewerkt door de Ku-Klux-Klan. Scenarioschrijver Chris Gerolmo mengde feiten (de film stoelt op een waargebeurde geschiedenis) met fictief, vet drama, een aanpak die regisseur Alan Parker eerder hanteerde bij het drugssmokkeldrama Midnight Express. De cast (ook met Frances McDormand) maakt het dramatische gooi- en smijtwerk meer dan goed, Mississippi Burning is een van de betere Hollywoodfilms uit de jaren tachtig. Overigens werd pas in 2005 het voormalige en toen 80-jarige Ku-Klux-Klan-lid Edgar Ray Killen definitief veroordeeld tot een gevangenisstraf van 60 jaar voor de moord op de drie activisten.


BBC 1, 00.40-02.40 uur.


Regisseur Jane Campion in een interview met de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden