Wolkers

'Jan Wolkers is niet cool', hoorde ik ineens mijn jongste dochter zeggen. Zij is zeven. Op televisie liet de oude schrijver een slak over een touwtje lopen....

'Waarom niet?', vroeg ik.

'Ik hou niet van slakken', antwoordde ze.

Daar had ik niet van terug, maar wat het precies met Jan Wolkers te maken had, zag ik zo snel ook niet.

'Ken jij Jan Wolkers?', klonk het naast me.

Dat was een goede vraag. De verleiding was groot om onmiddellijk 'ja' te zeggen. Maar de waarheid was dat ik Jan Wolkers niet kende, nou ja - alleen zijn werk. 'Hij heeft heel veel boeken geschreven', zei ik dus, 'en die heeft papa gelezen.'

'O.' De belangstelling nam af.

'Wil je ze zien?'

Geen antwoord.

Ik stond op en liep naar de boekenkast. Het was lang geleden dat ik een boek van Wolkers in handen had, maar ze stonden er allemaal. Oude edities van Kort Amerikaans, Serpentina's Pettycoat en Een roos van vlees, de gebonden versies van De kus, De junival en De perzik van onsterfelijkheid, boeken met prachtige omslagen. Ik pakte Gifsla en ging weer naast mijn dochter zitten.

Ze keek even naar het boek.

'Mooi hè', zei ik.

'Mmmm', zei ze zuinig.

Ik draaide het boek om. Op de achterkant poseerde Wolkers met een dood konijn dat hij bij de achterpoten hield.

'Laat eens zien', zei mijn dochter.

We bekeken de foto.

'Getverderrie. Is dat konijn dood?'

'Ja.'

'Wat gaat hij ermee doen? Opeten?'

'Begraven denk ik.'

Ze dacht na. 'Dat is goed', zei ze toen.

Mijn oudste dochter kwam binnen. Zij is negen, bijna tien. Ze pakte de afstandsbediening en zapte naar Fox. Ze had geen belangstelling voor Jan Wolkers. 'Hij heeft zo'n zeurstem', lichtte ze onverbiddelijk toe.

'Hij houdt wel van dieren', zei haar zus.

'Ik ook', zei de oudste.

Daar bleef het bij, want de dames waren al verzonken in het tekenfilmgeweld van Fox.

Ik liep naar de boekenkast om Gifsla terug te zetten en dacht aan Jan Wolkers die dus niet cool was. Ooit was ik een jaar of elf en logeerde ik bij een oom en tante die een boekenrek van Tomado hadden waarin behalve de eerste delen van Loe de Jong en het werk van Okke Jager ook een titel van Jan Wolkers stond: Kort Amerikaans. Dit boekenrek hing in ooms werkkamer waar ook het logeerbed stond, sterker nog: het bed stond onder het rek. En dit alles aan de Zwaluwlaan in Dieren.

Kort Amerikaans.

Het was een geel boek, de editie die daar in Dieren in het Tomado-rek stond, met grote, zwarte letters. Ik kan me niet meer het precieze moment herinneren waarop ik het uit het rek pakte en ging lezen. Het moet op een avond zijn geweest. Uit de woonkamer klonken de stemmen van oom en tante. Ik weet zeker dat ik wist dat het niet zomaar een boek was. En ik ruik nog steeds de lakens zoals mijn tante die kon laten ruiken, die gesteven lucht, vol beloften.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden