WK-moment van de dag: 'Zelfs Zlatan kan dit niet bevatten'

Dagelijks kiest voetbalverslaggever Charles Bromet (@CBromet) zijn WK-moment van de dag. Deze keer: de beet van Luis Suárez in de schouder van Giorgio Chiellini.

Suárez inspecteert zijn gebit, terwijl Chiellini kermend van de pijn op de grond ligt. Beeld null
Suárez inspecteert zijn gebit, terwijl Chiellini kermend van de pijn op de grond ligt.

Waarom zou je een tegenstander in vredesnaam in zijn schouder bijten? In welke theorie is dat een goed idee? Wat denkt Luis Suárez ermee op te schieten als hij dat doet? Hij deed het bij Otman Bakkal, in 2010, en vandaag bij Giorgio Chiellini. Vorig jaar pakte hij de arm van Branislav Ivanovic beet om er eens lekker de tanden in te zetten. Wat ik me van dát incident vooral herinner, is dat het er zo volkomen absurd uitzag.

Wat zal Zlatan vinden?
Wat ik me nu afvraag: wat zal Zlatan Ibrahimovic hier nou allemaal van vinden? Beide spitsen hebben een persoonlijkheid waarin genialiteit en gekte een soort monsterverbond hebben gesloten. Al zie ik Zlatan een tegenstander niet zo snel in zijn hals bijten.

Ik zie Zlatan wel een tegenstander een corrigerende tik geven. En na afloop verklaren dat die tegenstander moet leren dat je niet moet spotten met Zlatan. Ik zie Zlatan een tegenstander ook gruwelijk verwonden met een ondoordachte tackle. Om na afloop gortdroog te stellen: what tackle do you mean?

Maar kijkend naar Luis Suarez zal Zlatan zoiets hebben uitgeroepen van: 'That guy is crazy.' Zelfs Zlatan kan dit niet bevatten. En ruimdenkender kom je ze niet tegen.

Tja, Luis Suárez. Een aantal dagen geleden buitelden we nog van bewondering over elkaar heen om zijn uitzonderlijke rol in de overwinning tegen Engeland te duiden. Wat was hij geweldig en wat was hij ongelooflijk sluw. Ik schreef zelfs nog dat het WK een Suárez nodig heeft.

Chiellini toont de bijtsporen die Suárez heeft achtergelaten. Beeld null
Chiellini toont de bijtsporen die Suárez heeft achtergelaten.

Afrikaanse haat
Nu denk ik dat het WK beter af is zonder hem. In Afrika denken ze daar zeker zo over, vermoed ik. Vier jaar geleden, na zijn handsbal in de verlenging van de kwartfinale tegen Ghana, ging er iets goed mis tussen Suárez en het continent Afrika. Dat had vooral te maken met zijn blije gehuppel (met gebalde vuisten) na de misser van Asamoah Gyan.

In een restaurant in Port Elizabeth, de stad waar Oranje eerder die dag Brazilië had verslagen, waren we getuige van de geboorte van de Afrikaanse haat ten opzichte van Suárez. Hij werd verafschuwd, vervloekt, gezien als het ultieme kwaad. Er werd woest en vol vuur gescholden op de grote tv-schermen in het restaurant.

Ik herinner me ook nog een groot artikel in een Afrikaanse krant, waarin een journalist op humoristische wijze trachtte uit te leggen dat Asamoah Gyan de bal er ook best had mogen inschieten. Maar ik geloof dat hij alleen stond in die mening. Suárez had het WK niet alleen voor Ghana verpest, maar voor heel Afrika. Zo werd dat daar gevoeld.

Voorgoed besmeurd
Vier jaar later lijkt Suárez zijn eigen naam voorgoed besmeurd te hebben. Eén keer bijten is al maf. Maar dat kan je in de loop der tijd nog worden vergeven. Bij twee keer bijten wordt dat al bijna onmogelijk. Maar drie keer? Ik moet denken aan een zin uit de film Sexy Beast. 'All the Persil in the world couldn't wipe that stain away.' Zo voelt het dus een beetje.

Zlatan Ibrahimovic heeft net als Suárez 'een persoonlijkheid waarin genialiteit en gekte een soort monsterverbond hebben gesloten.' Beeld null
Zlatan Ibrahimovic heeft net als Suárez 'een persoonlijkheid waarin genialiteit en gekte een soort monsterverbond hebben gesloten.'
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden