Wit-Russische agent is een miere...

Omdat ik doorgaans in landen vertoef waar je als je een agent beledigt van achter genomen kunt worden met een champagnefles (zoals onlangs gebeurde met een arrestant in Kazan en, naar later bleek, niet voor het eerst), heb ik met veel belangstelling de miereneukerdiscussie in Nederland gevolgd.


In Nederland mag je een agent soms wel en soms niet miereneuker noemen - het hangt af van de context, oordeelde de Hoge Raad onlangs. Ook blijkt miereneuker geen belediging te zijn. Nu heb ik in den vreemde een groot respect ontwikkeld voor de Nederlandse agent: waar in de wereld vind je een vriendelijker, correcter en behulpzamer agent dan in Nederland? Nu nog boeven vangen en iedereen is blij.


Als Nederlandse agent zou ik niet staan te juichen bij het oordeel van de Hoge Raad. Tenzij je concludeert dat deze zelf bestaat uit louter miereneukers en eigenlijk alle Nederlanders miereneukers zijn. In dat geval natuurlijk geen klachten.


Dit alles spookte door mijn hoofd toen ik een paar dagen geleden door een Wit-Russische agent werd aangehouden op de M1 van Moskou naar Minsk. Ik reed 124 kilometer per uur. Want Wit-Rusland beschikt, in tegenstelling tot Rusland, over een prachtig hoofdwegennet. De M1 ligt er perfect bij en je mag over het hele stuk tot Polen 120 rijden - behalve aan het begin, waar ik werd aangehouden.


De Wit-Russische agent bleek meteen een volbloed miereneuker. Zoals altijd in deze contreien werd de zaak afgehandeld in de politiewagen. In Rusland leg je dan een paar honderd roebel op het dashboard, in Wit-Rusland schrijft de agent het protocol uit.


Aangezien ik met een miereneuker van doen had, heb ik een uur in die auto gezeten - in welke tijd een groot deel van de Wit-Russische verkeersregels de revue passeerde. Wat was het geval? Ik had de snelheidslimiet met 34 kilometer overschreden. 'Dat is een zeer ernstig vergrijp', legde hij uit. 'Als je meer dan 30 kilometer per uur te hard rijdt, maakt het al niet meer uit hoe hard je reed.' Het betekende dat, ondanks mijn smeekbeden, deze agent zelf geen boete mocht opleggen, maar alleen de commandant van zijn politiebureau in Vitebsk (100 kilometer verderop). 'Kom daar over een week naartoe', zei hij, correct als immer, terwijl hij mijn rijbewijs zorgvuldig aan het protocol bevestigde.


'Maar ik woon in Moskou!', protesteerde ik. 'Dat is 6 uur rijden van Vitebsk! Ik kan niet zonder rijbewijs!' De oplossing was eenvoudig: op 10 minuten lag het stadje Orsja, waar de politiecommandant me ook een boete kon uitschrijven. 'Maar daar breng ik het protocol alleen langs als de commandant me zelf belt. Zo is de wet bepaald door de president van de Republiek Belarus!'


De wet is de wet. Ik volgde de politiewagen, die direct wegreed na ons onderhoud. Na vijf minuten sloegen ze links af, richting Orsja! Wel potver... Tien minuten later reden ze langs het politiebureau. Maar hij reed door! Die miereneuker reed door!


Na vier uur wachten op het politiebureau van Orsja kwam hij - na het telefoontje van de commandant - terug, kon ik mijn boete van omgerekend 70 euro betalen en kreeg ik mijn rijbewijs terug. De Hoge Raad mag zeggen wat hij wil, maar miereneuker is wel degelijk een scheldwoord.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden