Winnie

Op Radio 1 hoorde ik Michael Boogerd. Tim Overdiek vroeg hem of hij verrast was door de conclusie uit het gisteren verschenen rapport van de commissie Sorgdrager, namelijk dat aan het eind van de jaren negentig 90 procent (of misschien wel 95 procent) van de coureurs in het professionele wielrennen epo gebruikte.


Nee, zei Michael, hij was niet verrast. Hij had al zo'n donkerbruin vermoeden. Hij hoorde zelf bij die 90 procent. Dat had hij eerder al te midden van veel geween en gekners van tanden van zijn fans in het openbaar bekend. Hij en andere wielrenners stonden destijds voor de keuze: meedoen of stoppen. En hij en veel anderen hadden ervoor gekozen níet te stoppen met wielrennen en aan te haken bij het dopingtreintje. Niet geheel volgens de regels, wel begrijpelijk.


Het rapport van Sorgdrager c.s. heet dus Meedoen of stoppen. De realiteit van het wielrennen van de jaren negentig en eerste jaren nul simpel en naar waarheid samengevat.


Goed trouwens om Winnie Sorgdrager weer eens te zien, onze voormalige minister van Justitie in Paars I. Tegenwoordig zit ze in de Raad van State. En in commissies die zich over wielrennen buigen. Winnie Sorgdrager heeft de aangename afstandelijkheid en relativering van de goede jurist.


Op de persconferentie waar het rapport werd gepresenteerd sprak ze glimlachend over 'de noodzaak bijna om mee te doen, want als je geen epo gebruikte fietste je achteraan'. Ze sprak geen oordeel uit, ze constateerde.


Die aangename nuchterheid ademt haar rapport ook. De hele dopingkwestie viel de afgelopen maanden in handen van vreugdeloze types die zichzelf zonder aarzeling benoemden tot hoeders van de moraal en doping uitriepen tot het absolute kwaad. Eentje noemde zijn laatste boek zelfs Mijn jacht op Lance Armstrong - als was hij de Simon Wiesenthal van het cyclisme en betrof het hier geen simpele wielrenner maar een naar Zuid-Amerika ontsnapte nazibeul.


Enfin, daar schiet je dus niks mee op.


Sorgdrager en haar mede-commissieleden analyseren koeltjes hoe het zover kon komen, met de dope, en wat je ertegen zou kunnen doen.


Het is altijd fijn als een discussie wordt weggetrokken van de hysterie en het emotionele oordeel en we het weer zakelijk over feiten, oorzaak en gevolg gaan hebben.


Het is ook fijn wanneer een discussie breder wordt getrokken en de eenzijdige focus op één sport wordt doorbroken: doping is van alle topsport. Het zou, schrijft de commissie, goed zijn als in andere sporten óók een commissie in het leven wordt geroepen die over doping gaat praten met atleten. 'Dat in andere sporten minder over dopinggebruik naar buiten komt, zegt (...) weinig over het werkelijke dopinggebruik. (...) Het is naïef om te denken dat in sporten met corresponderende kenmerken als de wielersport niet op grotere schaal gebruikt wordt dan nu bekend is.'


Vult u zelf maar in welke sporten de commissie bedoelt.


Het is ook fijn vast te weten wat ons nog te wachten staat - ook al wordt het in het rapport bijna terloops aangestipt: genetische doping, manipulatie van het dna. Die zal, schrijft de commissie, 'in de toekomst naar ieders verwachting zijn weg vinden naar de sport'. Genetische doping is niet of 'zeer lastig' vast te stellen. Het is niet nieuw, maar dingen zijn hier nu eenmaal pas waar als ze in een echt rapport staan.


Daar wordt op een gewone maandag in juni zomaar iets aangekondigd dat óf het einde betekent van het gevecht tegen doping, óf het einde van de topsport as we know it.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden