Winkelier niet dol op creditcard

De creditcard is niet weg te denken als betaalmiddel. Sommige winkels en restaurants lijken er nog altijd niet dol op....

Op zaterdagmiddag rent u nog snel even een boekwinkel in Haarlem binnen om die pas verschenen dichtbundel te kopen. Met het boek onder de arm loopt u tevreden naar de kassa en pakt uw creditcard. Op het raam heeft u immers de stickers van de verschillende aanbieders gezien. Het gezicht van de verkoper betrekt. Of er niet contant of met pin betaald kan worden?

Er volgt een discussie over de stickers op het raam en de hoge kosten die de winkel moet maken voor creditcards. Uiteindelijk kan er afgerekend worden met de credit card, maar dit alles gebeurt in een ijzige stilte. Hoe zo service?

Sommige winkeliers en verschillende horecagelegenheden zijn niet erg consequent in hun creditcardbeleid, zo blijkt uit verschillende ervaringen. Enerzijds lijken ze met creditcardstickers op het raam de consument naar binnen te willen lokken, maar als ze eenmaal binnen zijn proberen ze de klant toch te overreden om anders, op een voor de ondernemer voordeliger manier, te betalen.

Ook wordt de commissie die de winkelier of restauranthouder zelf moet betalen aan de creditcardmaatschappij soms doorberekend aan de klant, wat neer kan komen op een toeslag van 5 procent op de prijs van het gekochte artikel. Hoewel dit wettelijk geoorloofd is hier niet bepaald sprake van een klantvriendelijke behandeling.

De opstelling van sommige bedrijven is inderdaad merkwaardig, bevestigt de woordvoerder van Interpay, dat in Nederland voor een groot aantal Nederlandse banken creditcards van Mastercard en Visa uitgeeft. Alsof bedrijven geen kosten maken voor het afstorten van contant geld en voor de waardetransporten. Alleen worden die beschouwd als bedrijfskosten en de creditcardkosten op de een of andere manier vaak niet.

Er wordt volgens Interpay wel aandacht besteed aan dit onderwerp in het maatschappelijk overlegtussen brancheverenigingen, banken, consumentenorganisaties en Interpay zelf om het creditcardbeleid klantvriendelijker te maken.

Jaarlijks geven de Nederlandse banken miljoenen kaarten uit voor de diverse creditcardmaatschappijen. Er zijn heel veel soorten creditcards met de daarbijhorende jaarlijkse aanschafkosten. Per kaart kunnen deze verschillen en ze lopen volgens de Consumentenbond grofweg uiteen van 15 tot 50 euro.

Betalingen in Nederland bij winkels en restaurants zijn gratis, terwijl pinnen met de creditcard bij de geldautomaat overal 4,50 euro kost. Alleen met de Fortis Bank Visacard is dat gratis, mits iemand niet rood staat op de bijbehorende Visarekening.

De meest gebruikte creditcards in Nederland zijn Mastercard en Visa. Hoeveel kaarten er precies worden uitgegeven wordt uit concurrentieoverwegingen niet gezegd, maar volgens Interpay zijn er momenteel zo'n 3,5 miljoen Mastercards en ongeveer evenzoveel Visacards in omloop. Daarnaast worden American Express en Diners gebruikt, maar het aantal acceptatiepunten van deze kaarten is een stuk kleiner dan van de andere twee.

Ondanks de beperkingen in acceptatie en de soms hoge kosten hebben veel Nederlanders inmiddels dus toch een of meerdere creditcards op zak. Het gemak en de mogelijkheid om betalingen even uit te stellen, hebben blijkbaar toch de overhand. Toch komen sommige kaartgebruikers nog wel eens voor onaangename verassingen te staan als zij hun creditcard verliezen of worden beroofd. Vooral als zij het niet meteen door hebben en dit te laat melden aan de bank of verstrekker van de creditcard.

Zolang de vermissing niet gemeld is, bedraagt het eigen risico bij Mastercard ruwweg 70 euro voor transacties bij winkel, restaurant, benzinestation of ander acceptatiepunt en 160 euro bij transacties met pincode bij de geldautomaat. Visa heeft een veel ongunstiger schaderegeling. Voor schade door misbruik van een Visacard met pincode, draait de bezitter vmelding helemaal zelf op. Schade door misbruik zonder pincode neemt de creditcardmaatschappij voor haar rekening,mits de vermissing binnen 24 uur gemeld wordt. Is de kaarthouder later, wat niet ondenkbaar is, dan draait hij zelf op voor de, soms aanzienlijke, schade, zo blijkt uit een onderzoek van de Consumentenbond.

Na melding vergoeden de bank of creditcardmaatschappijen in beginsel de schade. Als het om transacties zonder pincode gaat valt de fraude door onderzoek vaak wel te achterhalen. Op dat moment komt dan ook de betreffende winkelier of andere acceptant in beeld. Als de dief meteen gaat shoppen in de PC Hooftstraat zou het de winkelier moeten opvallen dat de handtekening niet overeenkomt. Eventuele schade kan dan op de betreffende winkel worden verhaald en terugbetaald worden aan de kaarthouder.

De bank of creditcardmaatschappij betaalt niet als de kaarthouder pas na maanden achter de fraude komt omdat de kaart weinig gebruikt wordt. Als dan blijkt dat op de maandelijkse afrekeningen allerlei vreemde transacties staan draait de kaarthouder zelf op voor die kosten, omdat hij dat veel eerder had kunnen ontdekken.

Ook als banken vermoeden dat de houder slordig is geweest met de pincode komt het voor dat de bezitter van de kaart zelf het schip in gaat. Want hoe komt de pincode in het bezit van de fraudeur? Probeer als kaarthouder maar eens te bewijzen dat je echt de pincode niet ergens in je portemonnee had zitten toen deze werd gestolen. Dat kan leiden tot een welles-nietesspelletje dat uiteindelijk bij de rechter kan eindigen, aldus de zegsman van Interpay. Maar meestal komt het niet zover, in de meeste gevallen wordt wel overeenstemming bereikt.

Een veel voorkomend fenomeen bij creditcardfraude met pincode is de laatste tijd de zogenaamde family fraud. Dat betekent dat de dader in huiselijke kring moet worden gezocht, aldus Interpay. Vooral bij frauduleuze internetbetalingen gebeurt dit nogal eens. Zoonlief bezoekt een erotische site en heeft niet door dat hij een abonnement afsluit, wat kan leiden tot maandelijkse spookafschrijvingen die de kaarthouder totaal onbekend voorkomen.

Naar dat geld kan pa dan meestal fluiten. Want toon maar eens aan dat de pincode niet bekend was bij de familie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden