Winkelen met e12.500

Wat koop je tegenwoordig voor 12.500 euro? Wie voor dat bedrag een nieuwe auto wil, veroordeelt zichzelf tot een kleintje....

Toffe wagen', zegt de jongen achter de kassa van de McDrive als hij het Quarter Pounder-menu aanreikt. Hij knikt naar de auto. Alleen de kleur vindt ie maar niks. De CitroC2 vtr is fluorescerend groen, precies als de mayonaise die McDonald's serveert. Zwart is mooier, vindt hij. Of rood. Maar verder een toffe wagen.

Missie geslaagd, de C2 slaat aan bij de jeugd. Dat is nodig, want het Franse merk staat te springen om jonge aanhang. De gemiddelde leeftijd van Citrorijders is 55 jaar. Dat getal moet omlaag, wil het merk over twintig jaar niet worden gedwongen over te schakelen op de productie van brommobielen. De C2 moet de vergrijzing stoppen. Als de wagen aanslaat, kan het merk voorlopig weer even voort. Zelf val ik niet meer helemaal in de doelgroep waarop Ci trozich richt. Net iets te oud. Niettemin voel ik me thuis in de C2.

Ik ben op zoek naar een auto en heb 12.500 euro te besteden. Voor dat bedrag kun je een nieuwe wagen kopen. Dat wordt dan wel een kleine, zoals de Citro Een nieuwe auto heeft veel voordelen. Modern design, lage onderhoudskosten, veel veiligheid. Maar ook flinke afschrijving. En relatief weinig ruimte. Zoals in de C2. Want een gezellige gezinswagen is het niet. De geliefde kan mee, plek genoeg, maar achterin is het krap. Ook als de 'individueel instelbare achterkuipjes' helemaal naar achteren worden geschoven.

De C2 vtr is bedoeld voor alfa-mannetjes. Stevige stoelen, stug afgeveerd, beetje ver laagd, 16 inch lichtmetalen velgen, zij skirts knallen! Je kunt er onverantwoord snel een bocht mee nemen. Deze kleine Citronodigt uit tot rijgedrag dat de folder sportief zal noemen, en andere weggebruikers asociaal. De gewone (niet-vtr) uitvoering heeft comfortabelere vering, en zachtere stoelen. Het interieur is fraai, en de handige Fransig heidjes ontbreken niet. Zoals de knop waarmee de huidige snelheid kan worden 'vastgezet'. Overschrijdt de bestuurder de ingestelde snelheid, dan klinkt een piepje.

Plezierige auto. Maar ik neem hem niet. Hij moet een paar jaar mee, en de kans bestaat dat ik over een jaar of wat een echt gezin heb. De C2 heeft niet echt veel plek voor de productenperiferie van een baby. En een tweedeurs is eigenlijk ook niet zo handig als je een kind op de achterbank wilt stallen. Ik ben te oud voor deze wagen.

Miniruimtewagentje

Een ander kleintje dan, een die iets praktischer is. Japanners zijn er doorgaans goed in. En ze zijn betrouwbaar. Doodsaai, dat ook. Frivole uitzondering is de Nissan Micra. Een guitig ontworpen miniruimtewagentje met vier deuren, redelijk wat plek achterin en met een hogere zit dan de C2 van Citro Maar het is ook een auto voor Viva-lezeressen. Zwaar opgetut aan de buitenzijde, met olijke koplampen die bovenop een uitstulping hebben, zichtbaar vanaf de bestuurdersplaats. Die bulten geven een indicatie van de grootte van de wagen, wat handig is bij inparkeren. De rest van de neus is onzichtbaar.

Bij Nissan vinden ze het eigenlijk een meisjesauto, omdat er slechts opmaakspiegeltje achter de zonneklep zit. Bij de bestuurdersstoel, en niet op de rechtervoorstoel, wat volgens autobouwers de gebruikelijke plaats is voor de vrouw. Onze Nissan Micra is zacht, rond en vriendelijk, en zo rijdt hij ook. Alles loopt licht: de koppeling, de schakelpook, de besturing.

Tevredenheid alom, maar ook deze wordt het niet. Ik voel me te oud voor de Citro maar te jong voor deze auto. En te mannelijk.

Engelse klassiekers

Op internet staat al een tijdje een Rover P5B uit 1968 te koop, in admiralty blue, bij Imparts uit Arnhem. Het bedrijf verkoopt onderdelen voor Engelse klassiekers, zoals mg en Triumph. En er worden klassieke, voornamelijk Britse, auto's verkocht.

De Rover verkeert niet in nieuwstaat, heeft hier en daar een roestplekje, en de bekleding is ook niet helemaal gaaf. Het interieur is knus als dat van een Engelse pub, met zachte lederen fauteuils, dikke lederen armsteunen en een Afrikaans walnoothouten uitschuiftafel waarin gereedschap zit opgeborgen voor kleine reparaties. Ook de passagiers achterin hebben zo'n picknicktafel voor schrijfgerei of koffiemokken.

Een herensociit op wielen. Alleen de openhaard ontbreekt.

Niet vreemd dat de P5 geliefd was in de hogere kringen, waar Jaguars doorgaans als ordinair werden beschouwd. Het was de favoriete auto van queen Elizabeth. Rover zond Her Majesty in 1973 de allerlaatste P5 die de fabriek verliet.

De P5B van Imparts is van oorsprong een Nederlandse wagen. De vorige eigenaar heeft hem de laatste drie jaar dagelijks gebruikt. Er zit een gastank in (gemiddeld verbruik is 1 op 7), wegenbelastingvrij. De P5 lijkt alle kenmerken te hebben van de ideale dagelijkse klassieker. 'Je kunt er dagelijks in rijden, maar dat vergt enige inspanning', zegt Rem ko Beijer van Imparts. 'Hij is roestgevoelig. Komt door het ontwerp. Over al zijn hoeken en gaten waarachter vuil zich ophoopt.'

Verschillende delen van de ophanging moeten regelmatig worden doorgesmeerd. Ver geet je dat een paar keer, dan leidt dat onherroepelijk tot schade. Geen probleem voor de hobbyrijder, maar automobilisten die 20.000 kilometer per jaar rijden, worden het vrij snel beu om elke drie maanden naar de garage te moeten voor een beurt. 'Dat past niet bij de hedendaagse levensstijl', zegt Beijer. 'Ik heb de indruk dat veel mensen zich op het onderhoud verkijken. Misschien nog niet eens op de kosten, maar wel op de tijd die erin gaat zitten.'

Hij denkt dat steeds minder mensen dagelijks in een klassieker willen rijden. Uit cijfers van het cbs blijkt echter dat de populariteit van jonge klassiekers nog steeds groeit. In 2003 reden er bijna 180 duizend klassiekers in Nederland die na 1960 zijn gebouwd. Een jaar eerder waren dat er bijna 162 duizend. Het aantal oldtimers van voor 1960 nam af.

De P5B rijdt zoals ze eruit ziet. Nadat de motor is gestart, begeeft ze zich majestueus in het verkeer. De Rover lijkt zich niets aan te trekken van het jachtige gedoe op straat. Een dergelijk gevoel van onthaasting maakt zich ook van mij meester.

Onderdelen voor de P5B zijn volgens Beijer betaalbaar en goed verkrijgbaar, maar minder goed dan van mg of Triumph. De auto moet elke 5000 kilometer een beurt hebben. Kost ongeveer 400 euro. 'De onderhoudskosten kunnen dus aardig oplopen als je veel rijdt', zegt Beijer. 'Maar als je een beetje handig bent, kun je veel zelf doen.'

Kooiconstructie

Zelf veel doen. Dat is op tweehoog in Amsterdam niet echt een optie. En elke 5000 kilometer naar de garage, dat wordt al snel eens per kwartaal. Maar de charme van een oudere wagen is ook aantrekkelijk. Ik zoek verder. En vind een Mercedes 450se uit de jaren zeventig. Redelijk moderne techniek. Veilige kooiconstructie. En een kofferbak met de omvang van een orkestbak.

De 450se is eigenlijk nog geen klassieker. De wagen is ook niet zo fijnbesnaard als de Rover. Dat blijkt ook uit de bestuurders die je er tot een paar jaar geleden in aantrof: gouden-armbandtypes, en Ponyparkpenose die meterslange paardentrailers voorttrokken. De 450se was ooit de staatswagen voor leiders als Yasser Arafat en Silvio Berlusconi. In vergelijking met de Rover is de Duitser lomp, maar het model begint langzaam charme te krijgen. Dat is ook te merken aan de prijzen. Die zijn de afgelopen vijf jaar verdubbeld, zegt Renutte van Amaryllis Classic Cars uit De Kwakel. Rutte verkoopt voornamelijk duurdere klassieke Mercedes sen uit de jaren zestig zoals de begeerlijke Pagode, een open wagen waarbij je Brigitte Bardot fantaseert. Tegenwoordig rijdt ex-topmodel Kate Moss er een.

'Een 450se kan ook een goede investering zijn, maar dan moet je een heel goede kopen en er niet te veel in rijden.' Het is een fabeltje dat klassiekers hun waarde houden als ze dagelijks worden gebruikt. Bij 20.000 kilometer per jaar moet ook op een oldtimer flink worden afgeschreven.

De 450se is beter geschikt voor dagelijks gebruik dan de Rover. Hij vergt minder onderhoud (eens in de 10.000 kilometer een beurt, 'kost ongeveer evenveel als bij een moderne wagen'), en de V8-motor loopt redelijk op gas. 'Moet je wel de juiste lpg-installatie laten inbouwen', zegt Rutte, die eigenlijk vindt 'dat gas is om op te koken'. Veel oude motoren zijn niet geschikt voor lpg omdat ze te heet worden, waardoor sommige onderdelen eerder vervangen moeten worden.

De proefrit is overtuigend. De Benz maakt een prachtig geluid, trekt razendsnel op ondanks zijn 1800 kilo, en voelt zoals Rutte al beloofde als een moderne wagen. Het interieur is degelijk Duits, wat betekent dat er geen enkele luxe aan boord is, behalve de airco. Kan er ook niks kapot gaan.

Toch kleeft er nog te veel oud imago aan deze Benz. Dat zal over vijf jaar waarschijnlijk anders zijn, maar daar wil ik niet op wachten. Ik ga nog een keer het internet op, om te kijken of ik mijn 12.500 euro aan iets anders kan besteden.

Jachtvliegtuig

Daar is ie. Een Jaguar xj12 uit 1973, te koop bij Marnix Classic Sports & Racing Cars uit Apeldoorn. Samen met de Maserati Quattroporte en de Mercedes-Benz 300 sel 6.3 is het de snelste vierdeurs wagen die in begin jaren zeventig is gebouwd. Het interieur lijkt op een Brits jachtvliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog. Notenhouten dashboard. Tuimelschakelaar voor de linkerof rechter benzinetank. Zachtlederen stoelen. Handgemaakte carrosserie. 'Fantastische wagen, subliem rijgedrag', zegt verkoper Marnix Walthuis. Met 11.500 euro een koopje bovendien.

En volstrekt ongeschikt voor dagelijks gebruik. Zegt ook Walthuis. 'Met deze auto moet je maximaal 5000 kilometer per jaar rijden. Fijn tochtjes maken op een mooie voorjaarsdag.' Bij 5000 kilometer per jaar blijft de wagen in goede conditie, en zijn de kosten voor onderhoud te overzien. 'Reken op een flinke beurt per jaar van 1000 euro, heel ruim gerekend.' Rijd je meer, dan wordt de xj12 al snel onbetaalbaar.

Het is een komen en gaan van klanten en bezoekers bij het bedrijf van Walthuis. Iemand wil weten of een rechterbuitenspiegel verplicht is voor de rdw-keuring van zijn Triumph tr6 ('hoeft niet'). Buiten klampt een voorbijganger Walthuis aan als hij de Jaguar laat zien: 'Mooi hoor, prachtig, maar het kost wel veel aan onderhoud, wat dat betreft zijn het net vrouwen.' Als even later de V12 wordt gestart: 'Toch liever deze dan Patty Brard.'

Het geluid van de V12 is sensationeel. Ik zweef langs Paleis Het Loo richting de Velu we. Als de motor warm is, trap ik het gaspedaal in. De wagen van 1780 kilo schiet weg. Geen ordinair gebrul uit de uitlaat, maar een zacht zoemen klinkt samen met wat windgeruis. De automaat schakelt zacht. Het nemen van een bocht is verrukkelijk. Aan niets merk je dat je in een auto uit 1973 zit; rembekrachtiging stuurbekrachtiging, airco. En 1 op 4, met een beetje geluk.

De xj12 (midnight blue, tweede laklaag) komt uit Zwitserland, waar Walthuis veel van zijn wagens weghaalt. 'Zwitserland heeft een wat droger klimaat dan Nederland en Enge land, het is een rijk land en mensen zijn zuinig op hun spullen.' Dat betekent dat wagens goed onderhouden worden, en vaak lang in bezit blijven.

De Jaguar waarin ik rijd heeft twee eigenaars gehad, de onderhoudshistorie is voor een groot deel bekend. Ruim 100.000 kilometer staat er op de teller.

Walthuis vraagt 11.500 euro voor de Jaguar. Blijft er nog 1000 euro over voor een degelijke Volkswagen Golf 1.6 van veertien jaar oud, voor de dagelijkse ritten. Verkocht!

Nu nog even thuis vertellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden