Wimies porseleinkast

Wimie Wilhelm (50), zelfverklaard koningin van de bijrol, staat voor het eerst met eigen materiaal op het podium. Over haar cabaretvoorstelling, haar carrière en haar mannen en kind: 'Ik ben gewend aan alleen-zijn.'

'Als er kritiek wordt gegeven op een stuk dat niet van mij is, kan ik ermee wegkomen door te zeggen: ja, ik heb die tekst toch niet geschreven. Dat kan bij Eigen Zaken niet. Als het publiek het nu niet grappig vindt of niet snapt, is dat slikken, want het gaat nu helemaal over mijzelf. Je bent altijd bang dat er boven de recensie staat: Wilhelm overtuigt niet. Gelul natuurlijk, want tegen anderen zeg ik dat ze niet zo met die recensies bezig moeten zijn. Het liefst wil ik geen première. Die aandacht, die druk, al je vrienden in de zaal, al dat commentaar. Maar ja Wim, dan ga je er toch lekker niet staan?


'Ik heb wel gezegd dat ik de koningin van de bijrol ben. Natuurlijk is dat wel zo, maar ik heb ook meerdere grote rollen gespeeld, maar dat was in kleine theaters. Deze cabaretvoorstelling met eigen materiaal moest er wel een keer van komen, vooral omdat ik vaak heb geroepen dat ik het wil. Tien jaar geleden had ik het niet aangedurfd. Als schrijver kom ik nu iets beslagener ten ijs. Niet dat ik de afgelopen tien jaar nou zo ontzettend veel heb geleerd, want wat heb ik nou eigenlijk meegemaakt?


'Er zit een medley in met hysterische carnavalsschlagers, als begeleiding onder een tekst over de mannen die ik in mijn leven heb gehad. Dat gaat er best hard aan toe, maar ik vind het heerlijk om nu helemaal te gáán en even geen rekening met anderen te houden. Maar ik ben heus niet alleen maar gek aan het doen. Er zitten ook heel verdrietige dingen in die ik heb meegemaakt, zoals het verlies van mijn moeder en mijn zoontje Sammie (toen Wilhelm 24 weken zwanger was, red.). Al moest dat ik van mijn begeleiders Joep Onderdelinden en Margôt Ros expliciet aankondigen, dat het publiek weet: oh god, daar gaan we.


'Na het verlies van Sammie kwam ik bij een arbo-arts, een vreselijke vrouw. Ga zitten mevrouw Wilhelm, zei ze. Goh, ja, wat ontzettend erg. Oh, u wilt weer aan het werk? Nee, dat lijkt me niet hoor. U bent vast heel boos. Toen zei ik: ik ben helemaal niet boos, ik ben verdrietig. Nou dat vind ik gek, zei ze. Iedereen zou toch boos zijn na zoiets? Dus jij gaat nu boos zijn, en boze brieven schrijven naar je moeder en je kind! Dat ze je in de steek hebben gelaten! Die vrouw heb ik nooit meer gezien, maar ik heb haar wel in het stuk verwerkt. En daarna zing ik een heel mooi lied, dat mijn ex-man Justus van Oel, de vader van Sammie, heeft geschreven. Daarmee wordt veel gezegd.


'Eigenlijk heb ik niet zo veel fantasie. Sommige mensen kakken er prachtige verhalen uit, jongen. Dat kan ik helemaal niet. Ik kan een anekdote vertellen, en die flink aanzetten, maar ik moet het doen met mijn eigen ervaringen. Dat is lastig, want je moet in een voorstelling persoonlijke dingen algemeen maken, zonder dat het iets wordt wat elke boerenzak kan vertellen. Maar het moet niet te klagerig worden, aan bekentenistoneel heb ik een hekel.'


'Bij ons acteurs, als ik voor ze mag spreken, is de vraag altijd: heb ik volgend jaar nog werk? Dat wil niet zeggen dat je thuis achter de geraniums moet zitten tot er iets gebeurt, want je kunt ook zelf iets ondernemen. Schrijven of regisseren, wat ik nu ook doe. Vrij snel aan het begin van dit acteerleven heb ik gezegd: ik ga niet in paniek raken of bij de pakken neerzitten. Soms heb je een paar maanden niks en vliegt het je even aan. Maar voor volgend jaar heb ik genoeg te doen.


'Ik hoop natuurlijk op die grote rol in een gave televisieserie of mooie film. Ja, waarom vragen ze me daar niet voor, dat weet ik toch niet? In een bepaald circuit kennen mensen mij niet goed genoeg. Misschien denken ze dat ik bepaalde rollen niet aankan. Ik geloof niet dat ik word overgeslagen omdat ik luid en uitbundig ben. In al mijn rollen zit iets tragisch, maar dat moet je wel willen zien. Bij audities blaas ik nooit hoog van de toren, maar ik kan soms wel zeggen: ik heb even iets aan de tekst veranderd. Sommigen vinden dat heerlijk, anderen twijfelen dan of ze met me willen werken. Maar ja, dat hoor ik natuurlijk nooit zelf, dus je weet het niet hè?


'Dat uiterlijk en mijn voorkomen... Die stem is er, mijn lichaam en hoofd zijn nu eenmaal zo. Mensen zeggen altijd: als Wimie binnen, is ze ook écht binnen. Ja, dat is zo. Er wordt nooit gezegd: subtiele rol van Wimie Wilhelm. Ik hoop gewoon dat ik gevraagd blijf worden voor de soort rollen die ik de afgelopen jaren heb gespeeld. Je moet mij alleen niet vragen om een kleine rol te spelen in een groot stuk met grote namen, door het hele land. Dat ga ik gewoon niet doen. Ik wil dan liever een grote rol in een kleine zaal met zestig voorstellingen.


'Al die belangstelling vind ik soms ook vervelend. Veel mensen geloven dat niet. Ik ben ijdel en wil graag op het podium staan, maar ik ga daarna het liefst af via de zijdeur. Applaus, bedankt, en nu weg. Ik hoef niet zo nodig met iedereen in de foyer te praten over de voorstelling.'


'Mijn dochter Lute is nu 14. Het legenestsyndroom, daar ga ik geen last van krijgen, al weet je het natuurlijk nooit. Omdat ik ben gescheiden van Justus en al zeven jaar met hem het ouderschap deel, en dan ook echt déél, ben ik gewend geraakt aan het feit dat Lute er vaak niet is. Andere mensen ontbijten elke dag met kun kinderen. Ik heb dat niet, dus dat scheelt.'


'Ik heb nu vier jaar een relatie met Marc. Hij is architect, ik vind het wel fijn dat hij geen acteur is. Er gaat nu een wereld open die ik niet ken, en dat vind ik fijn. Hij is een stuk jonger dan ik, 38. Marc wil graag kinderen, en het is zuur dat dat met mij niet kan. Hij heeft nu natuurlijk Lute en zij zijn dol op elkaar, maar dat is natuurlijk toch anders.'


'Marc en ik wonen niet samen. Ik heb een klein huis, en hij heeft een nog kleiner huis. Het is niet zo makkelijk... We hebben gewoon niet genoeg geld om het huis te kopen dat we zouden willen. Ik wil een heel groot huis met veel kamers, met een open haard in het midden. En dan ook nog in de binnenstad van Amsterdam. Marc en ik hebben ook allebei onze eigen ruimte nodig. Ik ben zo gewend aan alleen zijn. Lute kan ik altijd om mij heen hebben, maar andere mensen niet.'


'Ik ben nu dat verbond met Marc aangegaan, en wil graag dat dat voortduurt. Dan moet je dus op een gegeven moment die volgende stap nemen. Het lijkt mij ook wel gaaf om opeens met elkaar in één huis te wonen. Ik vind dat er eens in de zoveel tijd iets spannends moet gebeuren. Ik kan lang gedijen in een sfeer waarin alles rustig en niksig is. Maar af en toe moet ik pijn en kriebels in mijn buik voelen. Jongens, wat zullen we nou eens doen?'


Eigen Zaken gaat vanavond in première in de Toneelschuur in Haarlem. Tot en met 23 december te zien door het hele land.


'Je bent altijd bang dat er boven de recensie staat: Wilhelm overtuigt niet. Gelul natuurlijk, want tegen anderen zeg ik dat ze niet zo met die recensies bezig moeten zijn.'


-----------------------------------------------------------


CV Wimie Wilhelm

1961 Geboren te Amsterdam


1980-1985 Lerarenopleiding Nederlands en Gezondheidskunde, d'Witte Lelie


1985-1989 Nederlandse Taal & Letterkunde, Universiteit van Amsterdam


2000-2006 Baantjer, speelde de rol van wachtcommandante Els Peeters


2001 Onder vrouwen, eigen voorstelling van en met Bodil de la Parra en Margôt Ros


2006-2007 Het goede lichaam, Bos Theaterproducties, vervolg op De Vagina Monologen


2007-2008 Onder vrouwen 2


2010 Zadelpijn, Bos Theaterproducties, onder regie van Bruun Kuyt


2010 De Meisjes van Mussolini, Orkater, onder regie van Lidwien Roothaan


2011 Eigen Zaken, Wilhelms eerste zelfgeschreven cabaretvoorstelling


Wilhelm woont in Amsterdam met haar dochter Lute (14). Ze is getrouwd geweest met theatermaker en scenarioschrijver Justus van Oel (de vader van Lute) en heeft nu vier jaar een relatie met architect Marc van Driest.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden