Wim Brussen stuwde de Jostiband op tot grote hoogte en roem

Het eeuwige leven: Wim Brussen (1943-2017)

Hij ging niet voor 'een mondorgelclubje', maar voor een echte band. En dat lukte. Wim Brussen was veertig jaar muzikaal leider van de Jostiband.

Wim Brussen.

Het gaat erom wat ze wel kunnen. Niet om wat ze niet kunnen. Met dit motto stuwde Wim Brussen de Jostiband op tot grote hoogte en roem.

In 1966 had niemand durven denken dat een groep verstandelijk gehandicapten met muziekinstrumenten een publiek optreden zou geven, laat staan een Ziggo Dome met veertienduizend fans vol zou krijgen. 'Dat zou belachelijk zijn gevonden. In die tijd zaten gehandicapten nog achter het hek', zegt zijn echtgenote Greet Brussen, ex-wethouder van Alphen aan den Rijn.

Brussen zou veertig jaar als muzikaal leider bij de band betrokken blijven. In 2006 stopte hij. Maar hij maakte vorig jaar nog wel het jubileumconcert van de Jostiband in de Ziggo Dome mee met Armin van Buuren, Marco Borsato en Ellen ten Damme. Brussen overleed 7 november op 74-jarige leeftijd in zijn woonplaats Workum aan de gevolgen van een hersenbloeding. Het was tamelijk onverwacht, hoewel hij al 25 jaar kampte met hart- en vaatproblemen

Brussen werd geboren in een gelovig protestants nest in Leimuiden. Op jonge leeftijd leerde hij accordeon en orgel spelen. Hij volgde een technische opleiding waarmee hij begin jaren zestig in dienst kwam van de Vereniging Johannes Stichting in Nieuwveen die onderdak verleende aan verstandelijk gehandicapten.

Muziek

Een van de activiteiten was het maken van muziek. In 1966 vroeg de toenmalig geneesheer-directeur of Wim daar iets mee wilde doen in de avonduren. Hij antwoordde: 'Dat wil ik wel. Maar ik ga niet voor een mondorgelclubje. Ik wil er een echte band van maken.' Hij kreeg er ook budget voor. De naam voor deze band kwam van Johannes Stichting: Josti.

Hij begon met voor ieder bekende liedjes van Sinterklaas en Kerstmis. Omdat Wim het daar niet bij wilde houden, ontwikkelde hij samen met collega Ben Rietveld een muzieknotatie met kleuren. De gewone notenbalk werd ondersteund met kleuren zodat iedereen die kon lezen. De kleurenstickers met de noot erin werden op de desbetreffende toetsen geplakt. Voor het slagwerk werden grapjes verzonnen om het goede ritme bij te brengen zoals 'Jan met de pet op en daarna Jan met de pet op sokken halen'. Het ging om de lol. Iedereen mocht meedoen om op zijn eigen niveau te musiceren. Zo lang de muziek uit het hart kwam, was het goed. Met het eerste lustrum stond de Josti Band op de planken in Ter Aar.

In 1974 verhuisden de bewoners naar De Hooge Burch te Zwammerdam dat sindsdien de thuisbasis was van de band. Later volgden nog twee fusies waardoor de Johannes Stichting is opgegaan in Ipse den Bruggen in Zoetermeer.

Doorbraak

Onder leiding van Brussen groeide de Jostiband uit van veertig naar 180 leden. De doorbraak kwam in 1976 tijdens een tv-uitzending van de NCRV's Muziek uit het hart. Greet Brussen: 'De postbode wist niet wat ze meemaakte en vroeg of wij zelf de post, een hutkoffer vol, konden ophalen. Door de optredens, laten zien wat je wel kan, veranderde ook de beeldvorming van geestelijk gehandicapten.'

Na de uitzending van Kerstfeest met de Jostiband in 1980 kwamen er ook uitnodigingen voor internationale optredens. Elke keer werd het groter. Het twintigjarig bestaan werd gevierd in Vredenburg met prinses Juliana als gast, het dertigjarig jubileum was in Ahoy met een sterrengala, gepresenteerd door Paul de Leeuw en het vijftigjarig in de Ziggo Dome met koning Willem-Alexander. De groten van Nederland wilden allemaal met de Jostiband optreden zoals André Rieu op het Vrijthof.

Brussen had samen met zijn vrouw twee kinderen.

Meer over