Wilma

Het is weleens anders geweest, maar al sinds een jaar of twee schalt weer volop popmuziek uit de tv. Vooral in het weekend, waar talentenjachten en (zaterdags) Nederland 3 (lekkere muziekdocumentaires) de boventoon voeren. Klinkt mooi. Maar muziek op tv luistert naar nauwe wetten.


Zo valt keer op keer op dat het vooral bekend in de oren moet klinken. Vrijdag in DWDD, dat overigens dagelijks grossiert in nieuwe bandjes, een sympathieke actie om zangeres Shirma Rouse bij de Rolling Stones op Pinkpop Gimme Shelter te laten meezingen. Gedurfde poging, maar nog niet helemáál Lisa Fischer. Tenzij het Sir Mick Jagger behaagt.


De AVRO heeft Toppop3 weer even in de ijskast gezet, maar presentator Gerard Ekdom was zaterdag wel een van de zes quizkandidaten in Popcafé. Art Rooijakkers aan een tafel met zes spelers (naast Ekdom ook Spike, Lucille Werner, Pepijn Lanen, Sylvana Simons en Dennis Weening). Het ging onder meer over U2, de Stones, Prince, Nirvana en Shocking Blue. En vooruit: Pharell Williams. Niets op tegen, maar heette Nederland 3 niet ooit een jongerenzender?


Muziek leek sowieso het ondergeschoven kindje. De fragmentjes van rond de tien seconden zijn slechts de aanleiding voor een nogal rommelig potje lullen over popmuziek en een enkel quizvraagje. In sfeer en opzet lijkt Popcafé een pastiche op het tv-spelletje, zoals ook Dit was het nieuws dat is.


Diezelfde Weening verscheen zondag op RTL5 weer in The Hit. Een regelrechte flop, zoals de kijkcijfers inmiddels hebben uitgewezen. Maar waarom?


Zes onbekende liedjesschrijvers mochten hun songs 'pitchen' voor twee artiesten: George Baker en Stevie Ann. Inderdaad: George Baker.


De componisten zaten in containers, de artiesten gingen op bezoek. Hoorden ze een potentiële hit, dan moesten ze een hendel overhalen. Een geforceerd tv-dingetje. Laat ze gewoon hun muziek uitvoeren.


Opnieuw bleek die muziek slechts de opmaat voor een tv-format (uit Ierland, waar het wel succesvol was). Van de nummers krijg je enkel korte fragmenten te horen. Dat geeft wel snelheid, maar geen vaart - van ontwikkeling is geen sprake. Een van de succesfactoren van talentenjachten (en de guilty pleasures en recordings van DWDD) is de cover: de kijker kent de nummers in elk geval al. Hoe moet de kijker een band opbouwen met flarden van onbekende nummers? Waarom zou een lied over het overlijden van je vrouw (zoals Krijn had geschreven) beter kunnen worden uitgevoerd door George Baker dan door Krijn zelf, die het persoonlijke nummer gevoelig zong?


Qua sfeer bungelt The Hit tussen The Voice en De beste Singer-songwriter van Nederland. Weening is geen Martijn Krabbé, hij moet bovendien als 'voice over' veel te veel uitleggen. Niet spannend.


Veel opzienbarender dan dit alles was Jon Gomm. De singer-songwriter zat zondag in VPRO's Vrije Geluiden, en bleek een openbaring. Het 'gitaarfenomeen' is een hit op internet, nu werd duidelijk waarom. Hij laat zich niet 'naaien' door platenbonzen en leeft monogaam met zijn gitaar Wilma, gebutst en getekend door hun 24-jarige leven samen. 'In elke akoestische gitaar zit een drumstel', zei Gomm. Dat bleek: meetappend met zijn blote voeten liet hij onder zijn gitaarspel en zang zowel snaardrum, tomtom als hihat horen, in een wonderlijke mix van onder meer flamenco, heavy metal en symfonische rock.


Hij speelde zijn Passionflower en mocht het helemaal uitspelen. Op Youtube is het nummer al 5,7 miljoen keer bekeken. Voor een echte hit heb je tv niet nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden