Willem Lust en de broeierige erotiek van polo en paardenstal

Beau van Erven Dorens beloofde met zijn programma NSE de journalistiek flink te zullen opschudden en kijk, Beau is nog maar koud veertien dagen bezig of het Journaal reisde vrijdagavond, geheel in de geest van de door Beau geïntroduceerde mix van Nieuws, Sport en Entertainment, naar het Europees kampioenschap polo....

Dat was Nieuws (hé, het EK polo is in Nederland), Sport (hé, hockey te paard) én Entertainment (hé, een creatie van Viktor & Rolf): het nieuwe journalistieke evangelie geniaal geïntegreerd in één item. Ik zie Beau het voorlopig nog niet overtreffen.

's Avonds ging Nova er nog eens overheen, met een uitgebreide reportage van Tonko Dop vanuit Vreeland, waar het EK zich afspeelt. Een en ander had vermoedelijk te maken met de bezuinigingen in Hilversum, waardoor elk evenement dat zich in de directe omgeving van het mediacentrum afspeelt voortaan verzekerd is van televisie-aandacht. Dop was waarschijnlijk met de cameraman achterop de fiets naar het poloveld gepeddeld. Om ook de reiskosten van een deskundige uit te sparen, kwam in het Journaal opeens Nova-verslaggever Willem Lust opdraven als kenner. Willem was er toch.

Het was diezelfde Lust die mij met één achteloze opmerking rechtop op de bank kreeg. Ik heb in mijn leven de beoefening van heel wat sporten overwogen, maar nooit polo. 'Polo' zat bij mij altijd in de categorie 'landgoed', 'maitresse', 'Château Mouton Rothchild' en 'privé-vliegtuig'. Op zich best aantrekkelijk, maar te begrotelijk.

Maar nu zei Willem Lust op de vraag van de verslaggeefster of polo niet een beetje dure sport was, het volgende: 'Voor vijfhonderd euro per maand kom je een heel eind.' Ik begon gelijk te rekenen.

Polo vond ik altijd een mysterieuze sport. In Engeland las ik er graag over. Het werd gespeeld op voor gewone mensen onvindbare en ook streng verboden polovelden, waar het altijd mooi weer was en waar bloedmooie meisjes met een koel glas champagne in de hand zwoel naar de superrijke macho's in het zadel keken. Die deden niets anders dan over de wereld reizen, van poloveld naar poloveld. De romantiek van de eeuwige polovelden, ik had er wel wat mee.

Kroonprins Charles pikte vroeger zijn liefjes altijd op rond het poloveld, Diana deed het in het geheim met een polospeler en regelmatig las je in de tabloids over een Argentijnse polo-ster die in het bed van een dame uit de high society was aangetroffen.

Polo was een zeer erotische sport vol verlangen en verleiding, daarover bestond bij mij geen twijfel.

Tot vrijdagavond. Want dan kan die Willem nog zo Lust heten, toen ik hem in zijn brave sweater langs het veld zag staan, verloor polo toch iets van zijn onbereikbaarheid en alles van zijn belofte van liaisons dangereuses en broeierig gedoe in het hooi van de paardenstal.

Even daarvoor hoorde ik iemand anders ook nog zeggen dat hij hoopte dat door het evenement in Vreeland 'meer mensen zouden warmlopen voor polo'.

(Vijfhonderd euro is natuurlijk wel de instapprijs. Aki van Andel, een van de polospelers uit het Nederlands team, zei dat je, als je enigszins op niveau speelt, vier paarden nodig hebt. Kom je hoger, dan worden dat er zes of acht. En dan lopen de kosten natuurlijk op. Maar Aki zei dat het plezier van de sport die kosten ruimschoots vergoedde en dat geloof ik graag. Dan zal je sport je een keer vijfduizend euro per maand kosten, maar dan heb je ook wat. Steeds een verse knol onder de kont en lekker achter een houten bal aanraggen.)

Tegenover Tonko Dop deed een mevrouw met een prachtig zwart hoedje op haar hoofd haar best om te redden wat er te redden viel. Ze had duidelijk weinig behoefte aan popularisering en verklaarde dat polo weliswaar een waanzinnige sport is, maar ook 'heel erg elitair'. Maar dat geloofde ik natuurlijk na Lusts eerdere vaststelling niet meer. Vijfhonderd euro per maand, als je lid bent van een golfvereniging én van de fitnessclub ben je meer kwijt. Het is onbegrijpelijk dat er in Nederland nog maar 87 polospelers zijn en pas vier clubs. Dat zal nu helaas snel veranderen.

Voor het eerst vindt in Nederland een exclusief evenement plaats als het EK polo, en wat doen we? We beginnen de sport onmiddellijk te populariseren.

Voor vijfhonderd euro per maand ben je polospeler. Het wachten is nu op de eerste bumperstickers ('Ik zit liever op mijn polopaard') en de eerste profvoetballer die in VI verklaart dat hij sinds kort acht paarden in de wei heeft staan.

We kunnen hier ook niks elitair en onbereikbaar houden. Alles moet hier direct worden gedemocratiseerd. Vroeger dacht ik aan de grote Bautista Heguy en het Campo Argentino, als ik het woord polo hoorde. Nu denk ik aan Willem Lust. Jammer is dat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden