Willem-Alexander liet foto's zien op zijn iPad, van zijn vakantie in Anatolië

Dromen Over Máxima, Seal en Erwin Olaf

We zaten in ons vakantiehuisje, en toen belden Willem-Alexander en Máxima aan, want die zaten in de buurt bij een vriendin. Máxima had een doos fantastische witte wijn mee, van wijnimporteur De Boer uit Heemstede. Ze had ook een heel handige leren etui met batterijtjes in haar handtas, voor als die in het kinderspeelgoed leeg raakten. Mijn vrouw nam zich voor zodra ze wakker werd er ook een te kopen.

Had ik al verteld dat dit allemaal in een droom van haar gebeurde? Bij deze. Anyway, we hadden genoeg eten in huis voor het koninklijk paar, maar daarbij slechts lelijk vakantiebestek en daar schaamde mijn vrouw zich voor. Ze loste het op door het eten in kleine stukjes te snijden en er cocktailprikkertjes in te steken. Máxima vertelde dat morgen de laatste dag was dat je mocht ballonvaren in Nederland. Willem-Alexander liet foto's zien op zijn iPad, van zijn vakantie in Anatolië.

Waar komt dat nou allemaal vandaan? En wat doen al die beroemde mensen erin? Ik denk dat onze koning al miljoenen malen in dromen moet zijn verschenen aan mensen, zonder het te weten. Zou ooit iemand die mij niet persoonlijk kent van mij hebben gedroomd? 'Ja, ik was zijn column aan het lezen en toen stond hij ineens in de kamer met een luier aan, maar het was eigenlijk mijn moeder.' Ik zou het fijn vinden daarvan op de hoogte te zijn.

Ik droomde een keer dat ik Seal tegenkwam, die zwarte zanger uit de jaren negentig met die ongelukkige huid, die met Heidi Klum getrouwd was. Die, ja. Ik ontmoette hem op een feestje en ik vertelde hem dat ik vond dat hij een beetje in herhaling viel met zijn melodieën en baspartijen. Bijvoorbeeld dat laatste nummer, kom, hoe heette het ook al weer? Ik kon er niet opkomen. 'You mean Kiss From A Rose?', vroeg hij. Ja, dat was het. Toen ik wakker was, bedacht ik me hoe bizar het was dat ik niet op een titel kon komen, maar een figurant in mijn droom wél.

Ik heb ooit een tijdje geoefend in lucide dromen, zeg maar dat je weet wat je droomt en dus heel bewust kunt spelen en proberen te sturen. Daar zijn trucjes en technieken voor, maar het is gezeik hoor, een hoop werk met droomdagboeken en concentratie-oefeningen enzo, en met matig succes. Dus kreeg ik een keer in een droom het briljante idee om eens ín mijn droom, tenslotte mijn onderbewustzijn, aan iemand te vragen hoe ik makkelijker en sneller lucide kon dromen. De eerste persoon die ik aanschoot was een bandiet, die verscholen achter een auto in vuurgevecht was met de politie of cowboys. Niet sheriffs, wel zoiets. Hij stopte met schieten, dacht enige tijd na over mijn vraag en zei: 'Bel Erwin Olaf.'

Toen ik wakker werd stond ik voor een dilemma. Ik wist wel wie Erwin Olaf was, ik kende zijn werk, maar ik had hem nog nooit ontmoet. Als ik nou nog een bewonderaar was, alla, maar ik hou niet van zijn stijl en als hem zou bellen zou het zou een heel, heel raar gesprek worden. 'U kent me niet, maar...' Ik had daar absoluut geen zin in, maar ja: een direct dienstbevel uit een droom...

Ik besloot hem toch maar te bellen. Niet direct, maar de dag erna. En toen werd het die daarna, en toen was ik jaren verder en was mijn lucide-droomhobby iets uit het verleden en hoefde het niet meer.

Tot ik hem ineens op een zomeravond in de stad tegen het lijf liep. Met enige tegenzin moest ik erkennen dat dit een van die weinige kansen was in het leven om iets bijzonders mee te maken. Gelukkig had ik een drankje op, dus ik schoot hem aan en vertelde het hele verhaal, in de wetenschap dat dat hij zou denken dat ik een gek was. Wat hij ook deed, want hij maakte zich heel snel uit de voeten.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.