BERICHT UITAMPHIA ZIEKENHUIS

Willem (83) voelt zich na corona beter dan de oude en ‘heeft zin in de gekste dingen’

Deze weken doet Volkskrant-journalist Willem Feenstra verslag vanuit ziekenhuis Amphia in Breda, waar hij ziet hoe de eerste coronapatiënten terugkomen voor controle

Willem Benckhuijsen (83) is niet bang voor de dood. ‘Dat komt doordat ik goed tegen mijn verlies kan.’Beeld Willem Feenstra

Eigenlijk, zegt de 83-jarige Willem Benckhuijsen uit Prinsenbeek tegen de verbaasde longarts, voelt hij zich ‘beter dan de oude’. Hij heeft ‘zin in de gekste dingen’. Hij is minder moe dan voor corona en heeft méér zuurstof. Om dat te illustreren antwoordt hij niet in zinnen, maar in anekdotes.

Hij is een man van ‘de Bourgondische slag’, zegt hij. Voor hem betekent dat veel vrienden en vriendinnen (‘dan komen de borrels en etentjes vanzelf’). Door het virus is hij afgevallen: van 122 naar 114 kilo. Over zijn nog altijd imposante buik draagt hij een blauw-bruin geruite bloes. Zijn broek wordt omhoog gehouden door met golfers bedrukte bretels. Als de golfbanen weer opengaan, zal hij snel weer zijn rondjes maken, kondigt hij vastbesloten aan.

Vandaag is de eerste terugkomdag voor coronapatiënten. Begin maart werden ze in slechte toestand opgenomen in het ziekenhuis. Ze gingen niet naar de intensive care, maar naar de reguliere afdeling, waar ze soms bijna twee weken in isolatie lagen. Nu, zes weken na hun ontslag, moet blijken hoe ze het er sindsdien vanaf hebben gebracht.

Het is onontgonnen terrein. In veel ziekenhuizen wereldwijd ligt de focus nog op de bestrijding van het virus, niet op de gevolgen ervan voor patiënten die het overleefden. De gezondheidsschade is onbekend. In China is één onderzoek gedaan naar het mentale aspect. Mensen met corona bleken er een grotere kans te hebben op depressies.

Om erachter te komen hoe dat is in Brabant, is voor de eerste zes terugkomers een klein parcours door het ziekenhuis uitgestippeld. Halte 1 is voor de longtesten. Halte 2 een consult van een half uur bij de longarts. Halte 3: een gesprek met een verpleegkundige over de vooraf ingevulde vragenlijst en een krachttest. Halte 4: foto van de longen. Die wordt dan weer besproken bij de volgende terugkomdag, over zes weken. Vanaf nu zal het dagelijks zo gaan.

In de wachtkamer zitten voormalig technisch onderwijsassistent Frans (66) en zijn vrouw Annie. Hij lag twee dagen in het ziekenhuis met hoge koorts. Daarna was hij vooral blij dat hij van het virus af was. Zorgen heeft hij zich nooit gemaakt. ‘Maar dat zou hij ook niet doen als de zolder in brand stond’, zegt Annie, om het even in perspectief te plaatsen. Met Frans’ herstel ging het eigenlijk fantastisch, tot hij vorige week tegen een paaltje opfietste. Nu wacht hij vooral tot de pijn in zijn knie wegtrekt.

Hoe anders is het voor Halinka (49), die pas na negen dagen het ziekenhuis mocht verlaten. Daarna lag ze een maand lang vooral op de bank. Ze werd er somber van. Terwijl ze haar verhaal aan de longarts vertelt, raakt ze weer buiten adem. Vorige week is ze begonnen aan een revalidatietraject. Ze hoopt dat het nu snel beter gaat.

Terug naar medisch wonder Benckhuijsen. Nee, hij was er niet best aan toe, dat weet hij nog wel. Ze hadden met vijf man om hem heen gestaan. Bovenop zijn longziekte copd had hij een dubbele longontsteking én het coronavirus. Voor zijn kansen zou je geen stuiver meer geven. Hij hoort het de verpleegkundigen nog vragen: mag deze man gereanimeerd worden?

Op de woensdag na carnaval had hij nog bridge gespeeld met tachtig man. Daarna was het snel gegaan. Hij werd opgenomen en lag tien dagen in het ziekenhuis. Van de buitenwereld kreeg hij weinig mee. Toen hij weer thuiskwam, waren twee mensen van de bridgeclub al gecremeerd. Ze bleken vlakbij hem in het ziekenhuis te hebben gelegen.

Bij de longarts gaat hij er eens goed voor zitten. Dan komen ze, de anekdotes. Ja, hij heeft gerookt. Maar tijdens een tenniswedstrijd met zijn huisarts, 25 jaar geleden, besloot hij te stoppen. Ja, hij is best sterk. Toen hij 16 was, begin jaren ’50, had hij zijn zwager al geholpen met komkommers laden, zwaar werk. Sociale contacten? Genoeg! Vrienden en familie. Zijn oudste kleinzoon heeft afgelopen week als helikopterpiloot nog geholpen de brand boven natuurgebied De Peel te blussen.

Bang voor de dood is hij niet. ‘Dat komt’, zegt hij, ‘doordat ik goed tegen mijn verlies kan’. Voor zijn gevoel leefde hij bovendien al in blessuretijd voordat hij het virus kreeg. Nu is alles al helemaal bonus.

Het is dat de longarts verder moet, anders was hij nog even doorgegaan. Op naar de volgende halte. 

Bij het opstaan gooit hij zijn jasje in de lucht.

Alle reportages uit ziekenhuis Amphia in Breda

28 april Vlekken op de scan: De CT-scanner van kamer 1 is een werkpaard van Duitse makelij

25 april Het onderbewustzijn: Wie moest de zoon na zijn coma vertellen dat zijn vader was gestorven?

23 april Het herstel: Voor corona kon hij 140 kilo deadliften, nu lukt het niet te krabben aan zijn kriebelende neus

21 april Het mortuarium: Van een dood lichaam kun je veel leren. Maar nu mag dat niet

18 april De reguliere zorg: Welke niet-coronapatiënt is het eerst aan de beurt, is nu de vraag

16 april Emotioneel zwaar: Ze smeerde een beschuitje voor de patiënt. Het was zijn laatste maal

14 april De nood intensive care: In bed 21 op de nood-ic ligt de favoriete patiënt van Caroline Bollen

10 april Goed nieuws: Een paar weken geleden ging Jan Goossens in coma naar Groningen. Nu is hij terug, en met hem zijn streken

9 april - De ‘cohort’-afdeling: Als de humor nog niet is verdwenen, dan is er ook nog hoop

8 april - De schoonmaker: Er is niet veel tijd om je in het ziekenhuis zorgen te maken over besmetting

7 april - Het afscheid: Telkens als de verpleegkundige door het raampje een afscheid ziet, probeert ze even weg te kijken

6 april - De afdeling infectiepreventie: Door het coronavirus is in het ziekenhuis ieders werk moeilijker geworden, behalve dat van de infectiepreventie

3 april - De datameester : Ze hangen aan de lippen van de datameester van het ziekenhuis

2 april - De directeur: Als ziekenhuisdirecteur vreesde hij voor ziek personeel. Nu heeft hij zelf corona

1 april - De familiebegeleiding: Nu liggen doodzieke mensen bij elkaar op de zaal. Daar past simpelweg geen bezoek meer bij

31 maart - De media: Wel een cameraploeg op de intensive care maar geen familie: dat voelt wrang

30 maart - Kankerzorg per telefoon: Nu corona door de ziekenhuisgangen waart, zijn kankerpatiënten thuis vaak beter af

27 maart - Omdraaien patiënt: Ze noemen het de ‘borstcrawlpositie’, het ziet er bijna vredig uit

26 maart - Sluiting psychiatrie: Hoe de laatste patiënt van de afdeling psychiatrie verdwijnt

25 maart - Het laatste gesprek: Patiënten willen de waarheid horen, hoe ijzingwekkend die ook is

24 maart - Het doemscenario: Toen een paar personeelsleden positief testten, kwam het gevoel van urgentie snel 

23 maart - De kinderopvang: Als de verpleegkundigen hun kroost ’s avonds ophalen, storten ze bij Francet en Margot hun hart uit

20 maart - Overplaatsing patiënten: Als de beademing losschiet, hangt in de ambulance een viruswolk

19 maart - De intensive care: Iedereen moet door de sluis naar het kloppend hart van het ziekenhuis

18 maart - Binnenkomst patiënt: Een hoestsalvo: zo klinkt een coronapatiënt dus

17 maart - Nepnieuws: ‘Sommigen zeggen dat wij aan censuur doen’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden