Column

Wilders wil op bezoek komen: 'Het is een catch-22'

Wat er gebeurt als de PVV op visite komt.

Louise Verra staat voor de balie, erachter staat Isabel.Beeld Toine Heijmans

Het verzoek komt 's avonds uit de hemel vallen en Louise moet snel beslissen. Geert Wilders op visite in het heetst van de verkiezingsstrijd - het is geen kattenpis. Het is verwarrend, 'dit is lastiger voor ons dan voor hem'. Ja zeggen maakt mensen boos. Nee zeggen maakt andere mensen boos. 'Ma', zegt haar zoon als ze het thuis bespreken, 'dit is een catch-22.'

Twintig jaar is voorzitter Louise Verra bij de Zaanse Stichting Dierenzorg. Destijds zakte het onderkomen door z'n vlonders, nu is er nieuwbouw van 1,6 miljoen euro. Dierenasiel, pension, dierenambulance, hondencrèche, het loopt gesmeerd. Dat wil ze de wereld graag laten weten, en bezoek van Wilders is een profileringskans. Maar het is ook een roos met doorns. 'Hij wekt emotie, daar heb je mee te dealen.'

Het is ochtend, de vrijwilligers al in vol bedrijf. Melding van een verdwenen chihuahua. Geur van vers voer en hygiëne. Op het landje van de dagcrèche spelen Aron, Bobbie, Bond, Evert, Goofy, Liam, Luna, Messi, Pim, Tarzan en Zara. Alles is normaal maar alles is ook abnormaal, met Wilders aan de horizon.

Het verzoek komt van Dion Graus. Met hem zijn ze bekend natuurlijk. Die kreeg dierenalarmnummer 144 voor elkaar en de dierenpolitie - 'caviapolitie', wordt geschamperd, maar 'iedereen die met dieren werkt is schatplichtig aan de heer Graus'. Ook Wilders, hoort Louise, schijnt een enorme dierenliefhebber.

Dat pleit voor een ja.

Maar ze krijgt ook bezorgde mails van medewerkers die niks van Wilders willen weten. Niemand hier is van de PVV. 'Het is best lastig om mensen die in de emotie schieten in de rationele stand te krijgen.'

Dat pleit voor een nee.

Maar nee zeggen tegen de PVV is óók een statement. Want ze hebben de VVD al op werkbezoek gehad, en GroenLinks. Ze zijn apolitiek. Iedereen kent de foto van Geert Wilders met een zeehond bij de zeehondenopvang - willen ze dat? Dieren zijn weerloos, zegt Louise, 'ze roepen beschermende instincten op bij mensen'. Dat maakt ze fijn verkiezingscampagnemateriaal.

Ze verzint een list. Ze belt vier keer met Dion. Ze zegt: het moet een wérkbezoek zijn, geen campagnestunt. De pers mag komen, maar kan niet bij de rondleiding zijn. Geen getwitter. Ook Geert moet zich aan de huisregels houden: hier wordt niet over politiek gesproken. 'We minimaliseren het.' Al mag er best een foto komen van Geert Wilders met een kat.

Dion zegt oké.

Kort daarna kleeft al een sticker op de dierenambulance: FCK Wilders.

Wilders bij de zeehondencrèche in Pieterburen.Beeld anp

Geert Wilders komt pas over twee dagen, maar brengt nu al een andere wereld binnen. Terwijl ik met Louise praat ontvangt manager facilitaire zaken Dick Mevius opnieuw een delegatie van de Dienst Bewaken en Beveiligen. Ze komen straks met dertig of meer, in drie schillen, ze nemen alles over. Het terrein is al uitvoerig gecheckt door de Zaanse politie.

Louise loodst me door de dagelijkse bedrijvigheid heen, langs mensen die gangen schrobben, medicijnen klaarmaken, het is hard werken zegt ze, niet alleen maar dieren aaien. Dierenzorg is een 'middelgroot bedrijf' geworden met vijf vaste krachten en 122 vrijwilligers. Een dode zwarte kat wacht op identificatie: die wordt straks gewassen en geföhnd en gaat dan in de koeling. Er is een rouwkamer voor verslagen eigenaren. Van dode dieren kan een pootafdruk gemaakt, er staan urnen voor de as. Er is een socialisatiekamer waar asielhonden aan het gezinsleven wennen. Er zijn kattenkamers met een sluis, zodat ziektekiemen zich niet verspreiden. 'We focussen op de klant', zegt Louise. 'Onze corebusiness is het dier, maar als de klanten ons niet ondersteunen hebben we niks.'

Vrijdag nemen ze, na veertig jaar, afscheid van beheerder Isabel van Beek: loyaliteit bestaat. Nu krijgt Isabel op haar laatste werkdag een heel ander feest voor de kiezen.

We kijken door het raam van de bestuurskamer naar beneden en zien twee vooruitgeschoven beveiligers lopen. De paranimfen van de angst. Die horen hier niet, maar ze zijn er wel, 'afschuwelijk dat het nodig is'.

Dan gaat de telefoon: het is Dion Graus. Als ze ophangt zegt Louise: 'Het feest gaat niet door. Dat heb ik net besloten.' Dion vertelt haar dat het Zaanse Antifascistische Actiefront zich roert: 'best gevaarlijke mensen'. Als Wilders en zijn cordon straks weg zijn blijft Dierenzorg kwetsbaar achter. 'Ik neem het risico niet.' Dan is ze even stil.

De Zaanse Stichting Dierenzorg is apolitiek.Beeld Toine Heijmans

Ik vraag naar haar opluchting. Die is er niet. 'Ik ben een beetje boos. Waar bemóéien die mensen zich godsamme mee.'

Zullen we het werkbezoek verschuiven tot na de verkiezingen, vraagt Louise nog aan Dion. Maar Dion zegt sorry: dan zijn ze te druk met de formatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden