Wilders redt de zorg!

Twaalfduizend verpleegkundigen voor de ouderenzorg, dat klinkt te mooi om waar te zijn.

Verpleegkundigen, dat zijn havo-hbo-meisjes. Ze redderen rond op kraamafdelingen met pasgeboren baby’tjes in hun armen. Of ze leggen infusen aan en verzorgen operatiewonden op de afdeling heelkunde.Als havo-hbo-jongens verpleegkundige worden, gaan ze rondscheuren op een ambulance, van het ene avontuur naar het andere. Of ze genieten van alle technische snufjes en toeters en bellen, als nachtwacht op de intensive care. In de ouderenzorg werken geen verpleegkundigen, op de directrice na, en soms een weekendhoofd van het uitzendbureau.

Genoeg handen

En nu wil Wilders twaalfduizend extra verpleegkundigen voor de ouderenzorg. Ik denk dat hij zich heeft vergist, dat hij verzorgenden bedoelt. Hij heeft het immers over extra handen aan het bed.
Zulke handen hebben, zoals de praktijk er nu voor staat, géén opleiding, of ze zijn verzorgende, niveau 1, 2 of 3. Een verzorgende 3 heeft net zoveel scholing als vroeger een ziekenverzorgende, maar veel minder dan een verpleegkundige. Toch hoop ik dat het géén vergissing van Wilders is. Er is geen behoefte aan meer handen aan het bed, wat iedereen ook denkt, en hoe hard verzorgenden zelf ook roepen dat ze ‘nooit tijd hebben voor een praatje’.

Reflectie
Er zijn op zich genoeg mensen op de werkvloer. De zorg heeft alleen te weinig goed opgeleide krachten. In de tegenwoordige opleidingen staat één ‘competentie’ centraal: kunnen reflecteren op eigen handelen. Dat vermogen tot reflectie is doorslaggevend voor de kwaliteit van de zorg.

‘Ik heb zo’n pijn in mijn buik!’, klaagt mevrouw P. ‘Ja, maar daar kan IK niets aan doen!’ valt de onopgeleide verzorgster uit. ‘Wat naar dat u zo’n pijn heeft’, zegt de goed opgeleide verzorgster, die weet dat erkenning van het lijden, de helft van de pijn wegneemt.
Meneer Z. klaagt dat er geen suiker in zijn koffie zit. ‘Zeur toch niet, u weet dat dat de afspraak is!’ zegt de onopgeleide verzorgster autoritair. De goed opgeleide verzorgster legt het nog een keer uit, of probeert meneer Z. af te leiden met een praatje over een ander onderwerp.

‘Ik moet NU weg! Mijn moeder weet niet waar ik ben!’ schreeuwt mevrouw W. voor de dertigste keer. De onopgeleide verzorgster zet mevrouw W. de verdere dag weg in mevrouw W.’s fijne eenpersoonskamer, omdat ze er zelf niet meer tegen kan. De goed opgeleide verzorgster denkt na, en concludeert dat praten en uitleggen niet meer helpt. Ze pakt de hand van mevrouw W. en kalmeert haar met sussende woordjes. Ze vindt in zichzelf de rust om tien minuten zo te blijven zitten.

Mevrouw J. is alwéér midden in de nacht gaan rommelen en uit bed gevallen. ‘Denk je nu echt dat ik je op ga rapen?’ vraagt de onopgeleide verzorgster. (Dit voorbeeld komt uit een Netwerk-uitzending). De goed opgeleide verzorgster denkt na. Ze heeft een zere rug, dus ze belt haar collega om samen mevrouw J. in bed te helpen. Ze regelt dat er overdag meer met mevrouw J. wordt gewandeld en er een matras naast het bed wordt gelegd.

Naar school

Ik hoop dat het verpleegkundigen-geld van Wilders wordt gebruikt om twaalfduizend verzorgenden bij te scholen tot verpleegkundige. Laat ze een dag per week naar school gaan, laat ze reflecteren, reflecteren en nog eens reflecteren. Hun werkplezier zal alleen maar toenemen. Onze ouderen zullen niet meer worden afgeblaft, maar gesteund en getroost.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden