Wild Nothing

Nocturne

Bella Union/V2

Als psycholoog van de koude grond kun je al een aardige karakterschets van de Amerikaan Jack Tatum maken op basis van zijn muziek onder de naam Wild Nothing.


Tatum moet een dromer zijn, een zacht sprekende, romantische nostalgicus. Een anglofiel bovendien. In 2010 verscheen Gemini, een album vol bedwelmend galmende dream pop à la Beach House. Smith Westerns aangelengd met een flinke schep Cocteau Twins.


Die lijn trekt Tatum door op Nocturne, zijn prachtige tweede: het geluid is voller, meer 'geproduceerd' en roept nog nadrukkelijker de jaren tachtig in herinnering, het decennium van de rinkelende gitaartjes van The Smiths' Johnny Marr en koele synthesizers als die van New Order op zijn meest ontspannen dagen.


Tatum kan een liedje schrijven (Shadow, Through The Grass) en ontrolt in de tweede helft de mooiste elektronische geluidstapijten, tot in de liefdesverklaring aan een meisje genaamd Rheya. MP


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden