Wijven uit de groene gordel

Ik word klemgezet, tussen de witte papierbak en een zwarte people carrier. Ik hang half in de kofferbak van mijn Vauxhall Astra en probeer een zware doos met kranten naar me toe te trekken....

Bert Wagendorp

Ze stapt uit de auto en vraagt: 'Need a hand?'

Ze is geen Nederlandse die zo nodig Engelse uitdrukkingen moet gebruiken, maar een Engelse, vandaar. Ze is een echte Engelse, zoals je die tegenkomt in BBC-series die zich afspelen in de shires. Altijd correct, chique, beetje afstandelijk, tennis en golf, perfectly groomed, nooit het haar in de war. Dit alles speelt zich af in Engeland, ten zuiden van Londen.

'Nee hoor', zeg ik. 'Niet nodig.' Ik til de doos omhoog, loop de twee meter naar de bak, zet het papier op de grond en begin kranten in de gleuf te duwen.

Ze zegt niks, ze staat alleen maar naar me te kijken.

Of ze ook kranten moet wegbrengen, vraag ik.

'Nee.'

Ik probeer een te dik stapeltje kranten naar binnen te duwen. 'Je was vanmorgen niet in de gym', zeg ik.

'Nee, ik was er niet.' Ze kijkt naar me alsof ik de kranten sta op te eten. 'Ik ben hier om je iets te zeggen. Maar ik geloof dat het beter is om het niet te doen.'

Ik kom haar een paar keer per week tegen in de gym. Als we toevallig naast elkaar op een fiets zitten, of op de droogroeier, praten we weleens. Over haar kinderen. Over het werk van haar man. Over mijn dochter. Over de problemen met het zwembad bij haar landhuis. Over hoe het mijn vrouw bevalt in Engeland. Over het weer.

'Wat je wilt', zeg ik.

'Maar misschien moet ik het toch doen.'

'Ik luister.' Om dat te bewijzen, houd ik even op met mijn kranten.

'Engelsen!', zeg ik tegen alle Nederlanders die bij ons langskomen, 'IJskoud volk. Zeker bij ons in het kakzuiden. Geen doorkomen aan. Beleefd praatje, en daar blijft het bij. En die vrouwen! Soms bewegen ze even, daaraan kun je zien dat ze nog in leven zijn. Geen warmte, geen passie, geen hartstocht.' En dan citeer ik: 'Normale volkeren hebben seks, Engelsen een warmwaterkruik. Hoe ze zich voortplanten weet niemand.'

Ze kijkt naar de grond en zegt het volgende: 'Ik ben bang dat ik verliefd op je ben. Verschrikkelijk verliefd. Je zit in mijn hoofd, en ik krijg je er niet meer uit. Ik ben de hele dag tegen je aan het praten, bij alles wat ik doe. Soms denk ik dat ik gek word. Ik houd van je. Ik wil het niet, maar het is zo. I am madly in love with you. Ik zit thuis, ik denk aan je en ik huil.'

Ik schrik me dood. Ik zeg niks.

'Ik had het niet moeten zeggen.'

'Jawel. Maar wat moet ik antwoorden?'

'Niets. Het enige wat ik wil weten, is wat je denkt als je me 's ochtends ziet in de gym. Denk je dan weleens: hé, leuk, ze is er?'

Ik kijk naar de laatste kranten. Ik kijk naar de papierbak. En dan kijk ik naar haar. Ze heeft tranen in haar ogen en ze staat er tamelijk onhandig bij, hoewel niet zo onhandig als ik. 'Ik had het niet moeten vertellen.'

'Nee', zeg ik, 'nee, dat is prima. Het is goed dat je het hebt verteld. Al zou ik het nooit hebben gedurfd. Iemand die je amper kent, klemzetten en zeggen dat je smoorverliefd op hem bent. Daar moet je lef voor hebben. En dat nog wel in Engeland! Jij komt niet uit het Zuiden, of wel?'

Afschuwelijk. De allerbelachelijkste reactie aller tijden op een liefdesverklaring.

Ze zegt dat ze niet uit het Zuiden komt.

Ik leg de lege doos in de achterbak. Ze loopt in de richting van haar auto. Ze draait zich om. 'Vind je me aardig?', vraagt ze. 'Just a little bit?'

'Maar natuurlijk', zeg ik. 'O ja, absoluut. Geen twijfel mogelijk. O yes. You're very nice indeed.'

Het is verschrikkelijk. Ik hoor de woorden een voor een uit mijn mond komen en ik doe nog mijn best Oxfords te praten ook. Ik ben een Engelsman geworden. Een zuid-Engelsman.

'Wijven uit de groene gordel', zegt een Engelse kennis een tijdje later. 'Man werkt zich een hartaanval in de City, zij verveelt zich dood. Tuinieren en tennis. Een minnaar vinden ze wel spannend. They give it away for free. Valse trutten.'

Ik hoop dat hij gelijk heeft.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden