Wijdbeens

Uit of thuis bevallen, kille zorg, trek in pilletjes: weinig nieuws in de zon.

Zeg Groene Amsterdammer, is dat nou echt nodig: die foto van een jonge vrouw die met de benen wijd haar pasgeboren, glibberige baby - nog aan de navelstreng - van de verloskundige in haar handen gelegd krijgt? De afbeelding hoort bij een trendverhaal over thuisbevallen: in Nederland groeit het aantal vrouwen dat tegen medisch advies in toch thuis wil bevallen. Het artikel van Annemiek Verbeek toont de motieven en vragen die erbij komen kijken: kan een vrouw bijgedwongen worden in het ziekenhuis te bevallen? Wat is belangrijker, de vrijheid van de moeder of de gezondheid van het kind?


Verderop in De Groene loopt verslaggever Sjoerd van Beek een week mee in de thuiszorg. Een wereld gekenmerkt door een onbescheiden hoeveelheid afkortingen en een onmenselijke benadering van de zorgbehoevenden. Niet door de onvermoeibare verpleegkundigen, die terecht door Van Beek in de schijnwerpers worden gezet, maar door de betuttelende, kille regels die door de overheid worden opgelegd.Willen de verpleegkundigen extra tijd voor hun patiënten dan moeten ze daarvoor 'lullen als Brugman'. Een belangrijk onderwerp, de thuiszorg, maar zes pagina's is misschien wel wat overdreven.


Geen letter te veel daarentegen in het verhaal over de broer van Klaas Bruinsma in Vrij Nederland deze week, opgetekend door Marian Husken en Harry Lensink. In een meeslepende reconstructie vertellen de auteurs het verhaal van Anton Bruinsma die eind jaren tachtig onder dwang zijn gedeelte van het - eerlijk verdiende - familiekapitaal moest afstaan aan broer Klaas.


Het interview met Zomergasten-presentator-to-be Wilfried de Jong, aangekondigd op de cover en met fotografie van Stephan Vanfleteren, is voor de liefhebber. Tenminste, als je van pretentieuze, hyperpoëtische interviews, zwanger van vermoeiende breedsprakigheid houdt. Over autorijden: 'Let erop welke indrukken door de brede voorruit binnenstromen. In de auto heb je twee ijkpunten: de achteruitkijkspiegel waarin je de dingen klein terugziet en die brede voorruit die je veel meer uitzicht biedt. Vooruitkijkend maak je zelf de kadrering en dus de selectie, ben je de cameraman die door de zoeker naar zaken speurt die passen bij je gedachtegang.' De interviewster laat zich door De Jong meesleuren. Zo beschrijft ze een plekje aan het water: 'alsof de tijd niet de moeite nam verder te tikken, maar hier strandde'. Mooi verwoord hoor, maar het is bij elkaar allemaal een beetje te veel van het goede.


Ten slotte nog Elsevier, dat door een ingestort drukkerij-dak bijna niet verscheen. Het omslagverhaal 'Allemaal aan de drugs' biedt, aan de hand van een reportage op een dancefestival, een kijk op het drugsgebruik van Nederlandse festivalganger. Het meest interessante aspect uit het verhaal is de jonge verslavingspyscholoog die zelf ook niet vies is van een pilletje hier en daar: 'Als je het nuchter bekijkt, blijft het abnormaal', zegt ze, 'je gooit vrijwillig troep in je lijf, waarvan je de herkomst niet kent en waarvan je niet weet wat het met je doet. Ik zie er in mijn werk dagelijks mensen aan kapotgaan.' Ze weet ook: 'Er is meer dan een nuchter leven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.