'Wij staan met been in de jazzgeschiedenis'

Geheel tegen de regels in vermengt het jazztrio Dimami jazz met invloeden uit funk, pop, Indiase muziek en onregelmatige maatsoorten uit de Balkan....

Van onze medewerker Koen Schouten

Als jazzmuzikant kon je altijd kiezen uit twee richtingen: je speelde traditionele bebop of je verdiepte je in vrije improvisatie. In conservatoriumsteden als Amsterdam en Den Haag zijn muzikale stijlen nog steeds behoorlijk strak afgebakend, maar buiten de Randstad bewegen musici zich steeds vrijer tussen verschillende genres. Een mooi voorbeeld is het van oorsprong Nijmeegse trio Dimami. De drie dertigers timmeren een jaar of drie onopvallend aan de weg en bracht eind vorig jaar hun eerste cd uit: Touching Ground. Maar vanavond staan ze plots in de schijnwerpers als openingsact van het driedaags SJU Jazz Festival in Utrecht. Naast topacts als de Scott Colley Group, Richard Galliano en Scott Henderson.

'We staan met been stevig in de jazzgeschiedenis', aldus bassist en bandleider Dion Nijland. 'Maar daarnaast spelen we alledrie in muzikaal uiteenlopende groepen. En die invloeden brengen we ook mee.' Jazzluisteraars kennen altsaxofonist Miguel Boelens misschien van het Martin Fondse Oktemble of van The Groove Troopers, waar tevens de drummer Makki van Engelen in speelt. Maar Boelens heeft ook in popbands gezeten als The Bob Color, Raise the Roof en Seven Eleven. Nijland: 'Je hoort Miguels pop-en funkachtergrond terug in de manier waarop hij jazz benadert. Hij heeft een heel puntige, groovy manier van spelen. Ook als hij een moeilijk jazzstuk speelt blijft de muziek doorzichtig.'

Dimami speelt voornamelijk composities van Dion Nijland. Die bevatten even makkelijk invloeden van Indiase muziek en onregelmatige maatsoorten uit de Balkan als hints naar jazzhelden als Thelonious Monk en Sonny Rollins. 'Aan de ene kant lekker ouderwets, aan de andere kant mijn persoonlijke blik op deze tijd.' Muziek uit de hele wereld ligt tegenwoordig voor iedereen binnen handbereik. Nijland maakt daar dankbaar gebruik van. 'In plaats van me op soort muziek te richten, probeer ik uit het enorme palet de dingen te pakken die me echt raken.'

De band heeft in tegenstelling tot de meeste jazzgroepen geen pianist of gitarist. Om harmonisch en ritmisch zo vrij mogelijk te zijn. 'Een akkoordinstrument kan dwingend werken. Zeker als bassist is het lastig om dan onder het juk van strikt begeleiden uit te komen.' Maar minder is niet altijd makkelijker, aldus Nijland, want een piano kan juist houvast bieden als je als solist iets ingewikkelds moet spelen.

'Als de balans tijdens een optreden niet goed is kan onze muziek snel vaag klinken. We doen ons best om te zorgen dat je de akkoorden niet mist. Bijvoorbeeld door stukken te schrijven die zich rond toonsoort concentreren. En soms speel ik een extra eenvoudige baslijn. Dat vind ik niet erg, want we spelen ook nummers waar ik een vrije rol in heb.'

Nijland heeft wel een idee waarom er in de grote steden minder gevarieerd wordt met jazzmuziek. Zelf deed hij met Dimami eindexamen contrabas in Amsterdam. 'In de provincie zorgen de beperkte mogelijkheden dat je ook naar andere dingen gaat kijken. De docenten in Amsterdam hebben ook buitengewoon sterke persoonlijkheden, wat best intimiderend kan zijn, als je nog op zoek bent naar je muzikale identiteit. Uiteindelijk is het toch de optelsom van individuen die een bandje bijzonder maakt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden