'Wij relativeren echt alles het graf in'

De Vliegende Panters staan in Carré. De romantiek van de kleine zaal is aan de groep niet besteed...

'En de apen, die stammen natuurlijk af. . .' Rutger de Bekker kijkt verschrikt op, neemt nog een slokje jus d'orange om tijd te winnen, en maakt zijn zin pas af als de donkere ober met de vuile koffiekopjes is weggebeend.

'. . .stammen natuurlijk af van de negers.'

Je mag als Vliegende Panter nog zo'n politiek incorrect imago hebben, het wordt natuurlijk toch ongemakkelijk als de gekleurde medelander op hoorafstand staat wanneer een flard uit het programma Hype wordt geciteerd.

De 'ovulatietheorie van Darling' is niet geheel in overeenstemming met de conclusies van de moderne wetenschap. Maar voor een degelijke wetenschappelijke verhandeling gaat het cabaretpubliek ook niet naar het theater. Dat komt om te lachen, om vermaakt te worden. En dat gebeurt bij De Vliegende Panters.

Ze gaan naar het voetbalstadion met onbeschofte gezangen, tonen drie verveelde lamzakken die eindeloos over het huren van een videootje zeuren, brengen een prachtige R & B-versie van Het Dorp, zetten drie gladde zakenmannetjes te kakken, en brengen een verkapte ode aan Freek de Jonge die door velen als kritiek op de meester wordt beschouwd.

'Welnee', roept Remko Vrijdag, de tweede Panter. 'We zeiken Freek niet af. Wel zijn vrouw. En dan niet haar kookkunst, maar haar vioolspel. Strijken doet ze maar op een plank.'

Ze zappen met veel humor langs de samenleving en gunnen het publiek nauwelijks de tijd om bij te komen, laat staan om na te denken. En zo zitten er vaak mensen in de zaal die de moraal van het verhaal niet horen of niet willen horen.

'Dan heb je soms het idee dat je het anderhalf uur voor niks hebt gedaan', verzucht Panter nummer drie, Diederik Ebbinge. 'Cabaretiers krijgen tegenwoordig veel te snel een ruime voldoende. Iedereen die anderhalf uur theater heeft en eigenlijk nog niets gepresteerd heeft, krijgt een week De Kleine Komedie in de schoot geworpen. Ze komen en ze lachen toch wel. . . Maar ik wil niet afgeven op het publiek hoor.'

Dat zou in dit stadium van de loopbaan van het trio misschien ook niet zo verstandig zijn. Vanavond staat de groep in het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.

De scouts van het meest prestigieuze theater van Nederland hadden De Vliegende Panters uit het Nieuwe de la Mar Theater zien barsten en dachten dat een avondje Carré zou moeten lukken. Zonder enige vorm van reclame was de zaal in een mum van tijd uitverkocht. Ook voor de vervolgavond is geen kaartje meer te krijgen.

Sex, het eerste programma van De Vliegende Panters ging in Klein Bellevue in première. En nu twee avonden Carré uitverkocht. Youp van 't Hek, die De Vliegende Panters zijn impresariaat binnenhaalde, deed er vele jaren over om van De Kleine Komedie naar Carré over te stappen.

Remko Vrijdag geeft toe dat de romantiek van de kleine zaal niet aan de groep is besteed. Hij heeft geen enkele moeite met de vlotte overgang naar de heel grote podia.

Als de carrière van jonge voetballers zo krankzinnig snel doorschiet, lopen de zaken wel eens mis. Ze rijden met hoge snelheid medeverkeersgebruikers aan, en duwen meisjes tegen hun zin in een taxi. Of zoals De Vliegende Panters sarrend zingen: 'Kluivert mag ik oversteken, ja of nee?'

Hoe staat het met De Vliegende Panters? Zijn die nog gewoon gebleven? Verontwaardigd wijst Ebbinge een bagel met zalm van vijfentwintig gulden af, ook al gaat de rekening naar de interviewer. 'Ben je besodemieterd. En dan zit er ook nog een gat in. Een broodje kaas graag.'

Dat klinkt allemaal heel aards, net als hun weigering om in tv-programma's te figureren. Ze hebben Carré vol gekregen zonder Waku Waku. Die 'zuivere weg naar de top' beschouwen ze als hun grootste verdienste.

Ebbinge benadrukt het verschil tussen de gemiddelde voetballer en cabaretiers in het algemeen en De Vliegende Panters in het bijzonder. 'Het is ons vak om te relativeren. Wij relativeren echt alles het graf in, ook onszelf. Daarbij zijn wij op de Academie voor Kleinkunst, en vooral door Ruut Weissman, uitstekend begeleid.'

Gewoon gebleven? Nee natuurlijk niet, ze zijn ook eigenlijk nooit gewoon geweest. Al op de Academie vormden ze een gezelschap apart. De enige drie hetero's van de klas, die echter geen (artistiek) vrouwengezelschap duldden. Ebbinge: 'Dat gezeik, man.'

Vanaf het begin waren ze ervan overtuigd dat ze het zouden halen. De winnaarsmentaliteit maakte het ook noodzakelijk dat het eerste programma direct een succes zou worden. Anders zou de groep waarschijnlijk meteen uit elkaar zijn gevallen.

Dat is dus niet gebeurd. Ze werken momenteel aan een negen delige serie voor de VARA, en hebben vreselijk veel zin in het derde theaterprogramma. Ideeën zat, en het mogelijke misverstand over hun diepgang beschouwen ze als kerosine voor het schrijven van nieuw materiaal.

Vrijdag: 'Het publiek mag ons wel als grapjassen zien. Maar het is niet alleen absurdistisch. Het heeft wel bodem. We hebben echt zin om het publiek de volgende keer theatraal flink op z'n flikker te geven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden