‘Wij hangen al jaren aan kustlicht en kater’

Aan alle onstuimigheid komt een einde. Ook voor wie groots en meeslepend leven is er een moment waarop ze de veldslagen van de erotiek, de roes van genotmiddelen, de ratrace van brille en roem vaarwel zeggen....

In Het violette uur is voor Pieter Boskma (1956) dat moment aangebroken.

Het boek leest als het afscheid van een heftige, ten volle genoten maar uiteindelijk onbevredigende manier van leven: ‘De stad verliet mij voor ik haar verliet,/ de straat verstond mijn roep niet meer.’

De dichter is teruggekeerd naar de kust om ‘ontledigd en volwassen’ door zichzelf te dwalen.

‘Ik ben terug’, zegt hij, ‘ik word weer wie ik ben’.

De bundel bevat jeugdherinneringen en bespiegelingen over het ouder worden, weegt het geluk ‘van een kalm herhaalde handeling’, probeert in taal de schoonheid van ‘terplicht’ en zonsondergang te vangen en laat – niet voor het eerst – zien dat ware poëzie de grote emoties niet schuwt.

Voor intellectuele strapatsen en dorre zekerheden is Boskma allergisch, en de ‘bikinilijn der welvaart’ vervult hem met afschuw. Maar waar Puur, zijn vorige bundel, uitblonk in furieuze banvloeken over de deplorabele staat van onze samenleving, richt Boskma zich nu veeleer op het alternatief. Het maakt dit boek minder vlammend, en op sommige momenten een beetje voorspelbaar:

‘In het scherprechtende kustlicht o zucht/ wijst de pijl van de vogels weer zuidwaarts (...) Toch goed dat er herfst is de zinnen ontlenen / daaraan weer het einde waarmee zij beginnen’. De ironisering in ‘o zucht’ is niet voldoende om dit herfsttafereel te redden.

Er staan prachtige verzen van hartstocht en vertwijfeling tegenover, vooral waar Boskma de grammatica uitkleedt en zijn woorden verleidt tot een desperate last tango:

‘Meestal dreigt drog in de halmen melief./ Wij hangen al jaren aan kustlicht en kater.’

De dichter blijft verslingerd aan ‘dwarsbloeme mooiheid’, ook ver van het stadsgewoel. Terecht.

Piet Gerbrandy

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden