Wij en de Taliban

Het was laat op de avond en ik zat in de trein, ik was de laatste passagier. Het was moeilijk om zo laat en in de trein over Afghanistan te schrijven, maar de vraag had me de hele dag bezig gehouden: Wat zoeken we eigenlijk in Afghanistan?...

Kort geleden zijn twee Nederlandse militairen omgekomen en afgelopen donderdag zes Italiaanse soldaten op een dag. Voor nu zwijg ik over de duizenden Afghanen die omgekomen zijn, want dat is schijnbaar ons probleem niet.

De Nederlandse soldaten in Kamp Holland heb ik ontmoet. Gelukkig. Ik weet waar ze slapen, wat ze eten, waar ze douchen, waar ze volleyballen en op welke plekken hun volleybalnet kapot is. Ik schrijf deze tekst voor hen, nadrukkelijk voor hen.

We zijn de grens van 20 doden gepasseerd. Schokkend genoeg kunnen we constateren dat we er onverschillig onder zijn. We denken: het is een oorlog en daarom is het gewoon. Maar het is helemaal niet gewoon.

Dezer dagen heb ik voor de zoveelste keer in de oude boeken van de vaderlandse geschiedenis gekeken en de hoofdstukken over Afghanistan opnieuw bestudeerd. Drieduizend jaar lang hebben wij naar een formule gezocht om met de Afghanen om te kunnen gaan. Deze zoektocht heeft ons en hun duizenden levens gekost, totdat we uiteindelijk de formule vonden: laat de Afghanen met rust.

Het zou de Nederlandse defensie goed doen als zij deze hoofdstukken met daarin de historische Perzische ervaringen laat vertalen en af en toe inkijkt.

Amerika zoekt naar Al Qaida in Afghanistan, vanaf daar willen ze China en India in de gaten houden en de grote onmetelijke olievelden van Centraal-Azië bewaken en benutten. Ze staan gewapend aan de grens van Iran en hebben zo goed zicht over het hele Midden-Oosten. Allemaal mooie plannen van de Amerikanen, maar ze zijn op de verkeerde plek. Ze zullen de Afghanen nooit kunnen verslaan. Dat lukte de Perzische koningen niet, Alexander de Grote niet, Dzjengis Khan niet, de rode Russische leiders niet, George W. Bush niet en het gaat Obama ook niet lukken.

Afghanistan is nu beschadigd, maar ooit schitterde het land als een juwelen ketting in het Oosten, door architectuur, literatuur, muziek en astronomie. Omdat ik pas in Afghanistan ben geweest en die jonge Nederlandse soldaten daar heb gezien, wil ik het volgende zeggen.

We moeten Afghanistan weer terug aan de Taliban geven. Het klinkt onverstandig, maar het is de enige verstandige optie.

Karzai is slechts de president van anderhalve wijk in Kabul. De Taliban is het lelijkste regime dat er is, maar het is het enige natuurlijke regime dat het land verdient, zo natuurlijk als de Afghaanse opiumvelden.

Het land moet de Talibanfase meemaken, het is een onvermijdelijk proces. Niemand kan met geweld een land naar de moderne tijd brengen.

Het Westen heeft Afghanistan nodig en andersom. Dit kan ook met de Taliban.

Obama heeft veel moedige stappen gezet tijdens zijn jonge presidentsschap, hij zou ook een stap richting de Taliban moeten zetten. Hij kan de leiders voor een gesprek uitnodigen op het Witte Huis. Het lijkt onwaarschijnlijk, maar hoe onwaarschijnlijker hoe waarschijnlijker. Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden