‘Wij doen wat veel mensen zelf zouden willen doen’

Een compleet smaldeel van Nederland begeeft zich ’s zomers op het water. Caspar Janssen dobbert een dagje mee op het woonschip Fokkelina in het Ketelmeer....

Caspar Janssen

Ach, wat is een idylle? De zon schijnt uitbundig op het dek van de Fokkelina, de Hasselter Aak (anno 1901) van Bart-Jan Faas (42) en Inez Theunissen (42). Ze schenken ice tea en rondom het schip klinkt geplons en gejoel van hun vier kinderen Sil (13), Jip (10), Tijn (7) en Fin (4), die samen met de drie kinderen van ‘opstapper’ Linda zwemmen en spelen in het ondiepe water en op het strandje van een eilandje midden in het Ketelmeer, bij Dronten.

Dit is hun leven en ja, het is prachtig. Twee weken liggen ze hier nu en de verveling slaat maar niet toe. Gisteren hebben ze de giek geschilderd en verder is het ook gewoon vakantie. Vanavond gaan ze een kampvuurtje maken op het eilandje en barbecuen. Maar ook eerder deze week, toen het regende en waaide, vermaakten ze zich prima zo met zijn negenen op het schip. Eten maken, eten, spelletjes doen. En ook als het regent, kun je gewoon zwemmen, al was het maar bij wijze van douche, om te bezuinigen op water.

Ze hebben hun varende woonschip nu twee jaar, de helft van het jaar liggen ze bij Nijmegen, de andere helft bij Arnhem. In de vakanties en de weekends varen ze als ‘charterschip’. Bart-Jan Faas: ‘We proberen zestig vaardagen per jaar te halen.’

Inez Theunissen: ‘Dat kan alleen als we opstappers hebben, mensen die tegen betaling meevaren. Anders wordt het te duur.’

Bart-Jan: ‘Met opstappers blijft het ook leuk. Steeds weer andere mensen aan boord die gewoon meedoen met ons gezin, dat houdt het levendig.’

Deze week varen ze door naar de Waddenzee. In Harlingen komt een echte schipper aan boord (Hij: ‘Zelf zijn we nog in opleiding, we varen alleen de makkelijke stukken.’) en dan gaan ze met het hele gezin en hun ‘opstappers’ droogvallen op het wad.

Het was Inez die drie jaar geleden plotseling voorstelde: ‘Waarom kopen we geen woonschip?’ Ze woonden in een huurhuis in Nijmegen (‘best mooi hoor’), maar zij werd daar onrustig. Bart-Jan niet, maar hij hield wel van varen. Alleen: de Dwarsligger, de zeilboot van zijn vader waarmee ze vaak op vakantie gingen, was te klein geworden voor hun gezin. Het varen werd de gemeenschappelijke noemer. Bart-Jan: ‘Ik vond het wel een mooi idee.’

Het project had de nodige voeten in de aarde. Financiering was lastig en hun kennis van boten gering. Toen ze de Fokkelina zagen, waren ze direct verkocht. Later stuitten ze op de verborgen gebreken. Paniek ontstond vanwege een grote lekkage, net toen ze bij een werf wilden wegvaren na uitvoerige reparaties. Hij: ‘Het liep maar net goed af.’

Uiteindelijk bleef de boot anderhalve maand in Utrecht liggen. Dagelijks reisden ze met het hele gezin op en neer naar Nijmegen. ‘Om vijf uur opstaan en dan met zijn allen ons busje in.’ Eerst naar het werk van Inez, in de dak- en thuislozenopvang, dat om zeven uur begint, daarna ging Bart-Jan met de kinderen naar de skatebaan totdat het schooltijd was. Hij: ‘De kinderen vonden het fantastisch, ha ha.’ Daarna ging hij in hun busje op zijn laptop aan het werk voor zijn bemiddelingsbedrijfje voor freelance koks (zelf is Faas kok van beroep). Inez: ‘Toen hebben we weleens gedacht: we gaan terug naar een huurhuisje.’

Gelukkig kwam dat er niet van, vinden ze nu. Goed, het blijft een hele organisatie om hun kinderen door het jaar heen vanaf de boot naar en van school te krijgen, om zelf door te werken en ook nog eens het schip te onderhouden en te varen. Zij: ‘Wij zitten nooit met een zak chips voor de televisie’, maar dat vinden ze nu juist zo mooi. Inez Theunissen: ‘In het begin zeiden veel mensen: waar beginnen jullie aan. Maar wij doen natuurlijk wat veel mensen zelf zouden willen doen.’

Bart-Jan Faas: ‘Mensen zeiden: jullie hebben wel lef. Ik zei dan altijd: nou, we zijn gewoon dom.’

Zij: ‘Onze grootste angst was of de kinderen het wel leuk zouden vinden. Als dat niet zo zou zijn geweest, hadden we de boot meteen weer verkocht. Maar ze vonden het wel leuk. Sterker: ze willen niet anders meer.’

Hij: ‘Sil, onze oudste, wil nooit meer in een huis wonen.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden