Wiig Hansens werk is donker en barbaars

Svend Wiig Hansen. Grafiek en sculpturen uit de museumcollectie. Vejle Kunstmuseum, Flegborg 16, tot en met 20 augustus...

Zijn critici hebben hem in zijn artistiek meest vruchtbare jaren, die tussen 1950 en 1960, ooit tot het 'probleemkind' van de Deense kunst bestempeld. Want anders dan de meeste van zijn tijdgenoten, is Svend Wiig Hansen nooit gevoelig gebleken voor het naoorlogse optimisme en de exuberante experimenten die daar kleur, vorm en diepte aan gaven.

Wiig Hansen, die met onder anderen Erling Frederiksen en Henry Heerup een van de oprichters was van de kunstenaarsgroep Mennesket (Mensheid), beschouwde zichzelf weliswaar als een geëngageerd humanist, maar zijn visie op de post-nucleaire, snel gematerialiseerde westerse beschaving was ronduit somber. Terwijl boven een schildersezel als die van Asger Jorn de geest van de vernieuwing en de hoop waaide, donderde in het atelier van Svend Wiig Hansen de bulderstem van het geweten.

Het Vejle Kunstmuseum, dat door een legaat aan voormalig directer Robert Dueholm Jessen nu de belangrijkste Wiig Hansen-collectie van Denemarken beheert, presenteert in een zomeropstelling tachtig etsen, tekeningen, linoleumsneden, beelden en schilderijen uit die verzameling.

De wereld die de schilder, graficus en beeldhouwer daarin oproept, is vaak inktzwart, verwoest en reddeloos verloren. Zij lijkt op die van Edvard Munch en Jens Sndergaard: aardedonker, barbaars en hooguit een steenworp verwijderd van het Armageddon. De paar wezens die nog in dat desolate universum ronddolen, zijn demonen, mankepoten, verminkten en fabeldieren, die allen op zichzelf zijn aangewezen.

'De enige constanten in het paradijs zijn natuurlijk de slangen', zei Wiig Hansen ooit over het provocatieve nihilisme dat zijn oeuvre kenmerkt. Toch verhult een dergelijke uitspraak maar nauwelijks de kwetsbaarheid die er onmiskenbaar de onderlaag van vormt.

Vooral in de primitieve meisjes- en vrouwenbeelden, in zijn grof opgezette, stuurse zelfportretten en in de houtskool-tekeningen van Emilie en zijn moeder toont Wiig Hansen, ongetwijfeld met de nodige koppigheid, die kant van zijn kunstenaarschap.

Wim de Jong

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden