Wiener Wald

Wiener Wald, van Ödön von Horváth door BosTheater, regie Frances Sanders. In het Amsterdamse Bos t/m 1 september: bostheater.nl

Het BosTheater transplanteerde voor de nieuwe zomervoorstelling een stukje Wienerwald in het Amsterdamse Bos. Het podium van het openluchttheater is begroeid met metershoge, kale boomstammen. Het is een sinister gezicht. Ertussen speelt zich een wrede komedie af.


Bosregisseur Frances Sanders koos dit jaar voor het (melo)dramatische Verhalen uit het Wienerwald van de Hongaars-Oostenrijkse Ödön von Horváth. In deze tachtig jaar oude zedenschets verbreekt de jonge Marianne haar gearrangeerde huwelijk om weg te lopen met de aantrekkelijke nietsnut Alfred. Haar familie verstoot haar en het bastaardkind dat ze baart; alle anderen staan erbij en kijken ernaar.


Dit materiaal behoeft uiteraard enige modernisering. Wie zit er tegenwoordig nog op zijn zitkussentje te wippen bij het aanschouwen van bastaardkinderen en verbroken huwelijken?


Sanders heeft er alles aangedaan om het verhaal zo opzwepend en gezellig mogelijk over te brengen op het BosTheaterpubliek, dat zoals gewoonlijk klaar zit met zelf meegenomen flesjes wijn en toastjes.


Ten eerste is de titel aangepast. Het heet nu simpelweg Wiener Wald. Om het overzichtelijk te houden, lopen de spelers rond in karikaturale, soms haast clowneske kostuums. Vrouwenrollen worden door mannen gespeeld en andersom.


Sowieso mogen de acht acteurs zich tegoed doen aan veel dubbelrollen. En niet in de laatste plaats barst de groep geregeld uit in een Duitstalige smartlap, een Weense wals of een, holadijee, fanfareoptocht.


Grimmig

Sanders heeft er een ongecompliceerde komedie van willen maken. Maar alle middelen kunnen niet verhullen dat we eigenlijk te maken hebben met een traag drama.


Soms is het verhaal ook gewoon te grimmig om lollig te doen. Bijvoorbeeld als de arme Marianne, uiteindelijk ook verlaten door Alfred, in een stripclub haar geld moet verdienen en zich in elkaar laat stompen door een Amerikaanse toerist. En later, als ze te horen krijgt dat haar kind dood is.


De feestelijke speelstijl van het BosTheater is dan ongepast. Daarbij is ook de regie niet vlekkeloos. Alle grappen vereisen een strakke timing. En die gaat nog wel eens de mist in. Niet alle spelers slagen erin om de kleingeestige burgermanswaarden en -normen van hun personage met de nodige ironie uit te spreken.


Wel weer bijzonder mooi is Jan-Paul Buijs als Alfred, de schattige intrigant. Buijs geeft hem een aanstekelijke lichtzinnigheid en doet dat, als een van de weinigen op dit bostoneel, subtiel en zonder behaagdrift.


Vermakelijk is ook Jochum ten Haaf als Mariannes vader en tevens uitbater van een feestartikelenimperium. Het vrolijke geschmier, op het aanstellerige af, klopt bij hem wel, omdat Ten Haaf duidelijk maakt dat het personage een hartvochtige inborst heeft te maskeren. Mensen zijn meelopers, wilde Von Horváth maar zeggen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden