Nieuws

Wielrenner Fabio Jakobsen keert na zijn horrorcrash terug in het peloton, ‘nerveus, een beetje bang’

Het lijkt op het eerste oog een onbeduidende wielerronde, die van Turkije. Maar voor Fabio Jakobsen heeft deze een totaal andere lading. De sprinter maakt er vanaf zondag zijn rentree, na het herstel van die angstaanjagende crash in Katowice.

Wielrenner Fabio Jakobsen. Beeld Hollandse Hoogte / Pim Ras
Wielrenner Fabio Jakobsen.Beeld Hollandse Hoogte / Pim Ras

Ja, zegt Fabio Jakobsen (24), hij zal nerveus zijn als hij straks weer tussen tientallen renners in de laatste kilometer op de finish afstormt. ‘Een beetje bang ook.’ Kijk er niet raar van op als hij een keer in de remmen knijpt.

Maar hij rekent er ook op dat de onzekerheid verdwijnt, op den duur. ‘Mijn trainer zei: de oude Fabio zal er ergens nog wel in zitten. Ik hoop dat ik het nog steeds kan. Het gaat erom dat ik het vertrouwen terugwin. In mezelf. In mijn collega’s. Die hebben ook een verantwoordelijkheid.’

In de hekken

Bijna 250 dagen na zijn bijna noodlottige val in de Ronde van Polen, waar Dylan Groenewegen hem in de hekken dwong, keert topsprinter Jakobsen (24) terug in het profpeloton. Hij rijdt de Ronde van Turkije, die zondag begint in Cappadocië, in Anatolië, en een week later eindigt in Kusadasi, aan de zuidwestkust.

Hij verschijnt vrijdag vanuit een hotel in beeld voor een online ontmoeting met tientallen journalisten, met een litteken op de neus en een nog goeddeels tandeloze mond als meest in het oog springende herinneringen aan de horrorcrash in Katowice. Hij is wat magerder: aan het begin van zijn revalidatie was hij vijf, zes kilo kwijt. ‘Dat eet je zonder tanden niet zomaar weer aan.’

Zijn belangrijkste prestatie heeft hij volgens hemzelf al geleverd: na het verblijf van een week in het ziekenhuis, deels in coma, waarin hij niks meer kon bewegen, staat hij ruim zeven maanden later aan de start van een wedstrijd en heeft hij zin om te racen. ‘Het is geweldig om terug te zijn.’

Vragen naar contacten met Groenewegen, kapt zijn ploeg, Deceuninck-Quick-Step, telkens rigoureus af. Het behoort hier te gaan over zijn deelname aan de Ronde van Turkije. Tegen het AD vertelde hij eind december dat hij de manoeuvres van Groenewegen die hem in in augustus vorig jaar ten val brachten, zijn concurrent ‘ergens wel kwalijk neemt’. ‘Dit is sport, geen oorlog waarin alles is geoorloofd.’ Jakobsen kan er vrijdag één ontkenning over kwijt: nee, tot een ontmoeting is het nog niet gekomen.

Rentree in de luwte

Hij zal in Turkije zonder druk fietsen. De ploegleiders houden het hem voor: kalm aan, er is tijd. Het is een rentree in de luwte: de koers is niet al te zwaar en niet erg sterk bezet. Aannemelijk is wel dat enkele etappes in een massasprint zullen eindigen. Hij gaat, verwacht hij, vooral zijn Britse ploeggenoot Mark Cavendish bijstaan. ‘Dat zal me al gelukkig maken. Hij is de beste sprinter in de geschiedenis van het wielrennen.’ Uitrijden is ook een doel. ‘Ik wil weer gewend raken aan het leven van een professioneel wielrenner.’

Niet alles zal hetzelfde zijn. Na afloop van de etappes deelt hij telkens met een psycholoog van de ploeg zijn ervaringen. Hoe reageerde hij op bewegingen in het peloton, in de laatste meters? Hoe pakken we het de volgende dag aan? Er zijn tal van gesprekken met mental coaches aan voorafgegaan. Hoe voelde hij zich? Waar liep hij tegenaan? Wat deed het terugzien van de val met hem - zelf kan hij zich er niets van herinneren. Ook moest hij zich inbeelden hoe het zou zijn om weer in een peloton te rijden.

Is hij nog dezelfde persoon gebleven? ‘Als er iets van arrogantie was, is dat wel verdwenen. Ik dacht dat ik er wat meer recht op had, ik trainde hard en ik deed mijn best. Ik realiseer me nu dat het gegeven tijd is. Het kan zo voorbij zijn. Ik ben dankbaar dat het nog allemaal kan.’ Wat niet is veranderd: zijn wil om zoveel mogelijk te winnen. ‘Als sprinter word je daarop afgerekend. Ik heb het talent gekregen. Daar zal ik het mee moeten doen.’ Hij schat dat hij nog 10 tot 15 procent verwijderd is van zijn gewenste vorm.

Stoppen?

Bij zijn val in Polen liep hij een gebroken neus op, breuken in zijn gehemelte en kaken - intussen hersteld met transplantaties van bot uit zijn bekken - en een beschadigde stemband. Heeft hij de afgelopen maanden wel eens overwogen om te stoppen? ‘In het begin ben ik er niet mee bezig geweest. Ik was blij dat ik er nog was. Met zo’n klap word je normaal gesproken geen wielrenner meer. Het is een proces geweest. Artsen overtuigden me ervan dat ik afgezien van het verlies van tien tanden en wat botten eigenlijk niks mankeerde. Toen het lichaam aan het herstellen was, begon ik stiekem weer te dromen. Wat mij is overkomen, is uitzonderlijk. Ik fiets graag, ik koers graag. Maar het heeft wel even geduurd, er is nog meer moois in het leven.’

De revalidatie is nog niet helemaal voltooid. Het is nog de vraag hoe zijn beschadigde stemband zal reageren als die tijdens maximale inspanning moet wijken om lucht naar binnen te krijgen. Over vier maanden zullen tien ontbrekende tanden in onder- en bovenkaak worden gezet. De implantaten zijn half februari geplaatst.

Vorige maand vroeg hij zijn vriendin, Delore Stougje, ten huwelijk, toen ze samen in Spanje verbleven. ‘Zonder mijn familie had ik hier niet gestaan. Mijn vriendin was mijn grootste hulp. Toen ik terugkwam uit Polen kon ik mezelf niet wassen, ik kon niet eten. Als je ziet hoe de vrouw van wie je houdt, je zo steunt, wil je niemand anders meer. Ik ben blij dat ze ja zei.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden