Wielrennen door doping pas echt interessant

H et was aangenaam weer en ik maakte een tochtje langs de Amstel. Nauwelijks op weg begon het me op te vallen dat ik werd ingehaald door lange colonnes wielrenners. Mannen, vrouwen, kinderen op een racefiets. Sommigen reden op hun gemak, anderen maakten de indruk deel te nemen aan een denkbeeldige wedstrijd. Er waren groepjes waarin men elkaar afloste en ik zag ook iemand die in de verte leek op Tim Krabbé: een renner in zijn eentje die gestaag voortbewoog in een aureool van eenzaamheid.

Fietsen heeft altijd deel uitgemaakt van de Nederlandse volksziel, maar langzaam begint het besef door te dringen dat het nu populairder is dan ooit. Onze oosterburen zijn boos en de Duitse televisie heeft de Tour de France afgeschaft, maar in Nederland lijkt het erop dat door alle dopingperikelen het wielrennen alleen maar in aanzien is gestegen. Iedereen een fiets en trappen maar. Anders dan bij schaken of viool spelen, is er ook voor de beginner een duidelijk zichtbaar resultaat weggelegd.

Hoe mateloos populair wielrenner aan het worden is, werd gisteren in de Volkskrant bewezen. Op de hele voorpagina gaat het op vijf kolom over Chris Froome, de man in het geel. En dan ook nog eens de halve pagina 2, waar wij te lezen krijgen dat ook 'Vlaanderen probeert wielrenners een beetje in het gareel te houden'. En dan binnenin de pagina's 8 en 9 helemaal aan de Tour de France gewijd. Bekende Nederlanders spreken zich uit over Froome, Mollema en Ten Dam. In een eindeloze herhaling verklaren zij stuk voor stuk hetzelfde. Ik bedoel: als Ronald Plasterk, Henk Bleker en Kluun per quote worden ondervraagd over een onderwerp waar zij geen verstand van hebben, dan weet je dat er een hype is geboren.

Dan volgen er in het sportkatern nog eens de pagina's 24 en 25 waar over de volle breedte wordt geschreven over Quintana, Contador, Kreuzinger, Fuglsang en Van Poppel, allemaal namen uit een roman van Bordewijk, maar dit keer wel degelijk wielrenners, namelijk de concurrenten van Mollema. Tel daarbij op dat pagina 27 ook nog over doping gaat - zij het niet bij wielrenners maar bij hard- lopers - dan kan het niet anders dat doping de sport een enorme boost heeft gegeven. Doping is hét conversation piece van 2013 geworden. Het zou me niet verbazen als het als zodanig langer blijft bestaan dan de kroning van Willem-Alexander. Van een kroning heb je er maar één, terwijl de Tour de France elk jaar terugkeert.

Intussen zit de Rabobank met de gebakken peren. Arme, sukkelige Rabobank. Uit angst voor slechte publiciteit wilde men van het wielrennen af. Dat gebeurde een beetje slinks: nog een beetje door betalen tot het eind van seizoen en zelf zo veel mogelijk uit de wind te blijven. Dat laatste is gelukt, maar de storm van populariteit die inmiddels over wielrennen is opgestoken, gaat geheel aan Rabo voorbij.

Als men wat geduldiger was geweest, had men nu dankbaar meegeprofiteerd. Met de wetenschap van nu moet gesproken worden van een Raboblunder.

Door al dat gezeur over doping is wielrennen pas echt interessant geworden. Let op: hetzelfde gaat gebeuren met de atletiek. Hoe meer dopingzondaars hoe meer erover gesproken wordt. Wij zien hier een variant op de klassieke uitspraak van Jan Cremer: het maakt niet uit wat er over je geschreven wordt, als er maar over je geschreven wordt. Het hele pis- en bloedcircus dat meereist met elke wielerwedstrijd mag de sport criminaliseren en infantiliseren, tegelijkertijd zorgt het voor een enorme media-aandacht. Voor heisa. Liep de pers eerdaags als een schoothondje achter de renners en hun ploegleiders aan, nu wordt in een dagelijkse ode aan de kritische geest niets meer geloofd en alles in twijfel getrokken.

De ene hypocrisie lijkt vervangen te zijn door de andere. Wat is eerlijk? Als elke renner mag gebruiken, is de wedstrijd ook eerlijk. Is doping ongezond? Ga je er eerder van dood? Moeilijk aantoonbaar. Lance Armstrong heeft het gebruikt met een verleden van teelbalkanker. Had Armstrong niet allang begraven moeten zijn als doping werkelijk zo schadelijk is voor de gezondheid? Volgens Tim Krabbé die het tot in de kleine lettertjes nazocht, bestaan die achttien epo-doden helemaal niet, die in al die antidopingrapporten worden opgevoerd.

Je zou de sprinters bijna feliciteren met hun dopingaffaires. Elke dopingzondaar staat op een kruispunt van goed en kwaad. Het is als in een spannende crimi. De sponsors zullen weer klaar staan langs de weg.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden