Wielerjaar 2012 in teken van duels tussen oud en nieuw

Vandaag begint in Australië de eerste profkoers van het jaar. Het wordt een boeiend seizoen, vol strijd tussen talentvolle renners en oudjes die zich eeuwig jong voelen.

MARK MISÉRUS

Bruyneel versus Spekenbrink. Valverde versus Kruijswijk. Petacchi versus Kittel. Het zijn niet zomaar duels. Het zijn duels tussen verleden en heden, tussen renners met een rafelrandje en renners in het maagdelijk wit.

Ze doen uitkijken naar 2012, naar een wielerjaar dat al begint als het vorige amper is opgehouden. Tien maanden krijgen jong en oud op de fiets de kans de strijd met elkaar aan te binden.

De jeugd heeft de toekomst en dat is in het wielrennen niet anders. Maar noem een andere sport waar de oudjes zich zo eeuwig jong voelen. Ze zijn met geen stok van hun fiets te slaan.

Jens Voigt mag zich met 40 jaar de oudste renner uit de WorldTour noemen. Precies twee keer zo oud is de Duitser als de benjamin van het peloton, Arnaud Démare.

Voigt doet tegenwoordig zelfs aan Twitter, nadat zijn ploeggenoten er lang genoeg om hadden gezeurd. En hij maakte maandag bekend dat dit zijn laatste jaar als prof zal zijn. Hij fietst voor Radioshack, zijn vijfde broodheer in de wielersport.

Alessandro Petacchi vindt elk jaar nieuwe moraal om er weer een jaartje aan vast te plakken. Aleksandr Vinokoerov was al naar zijn pensioen geschreven toen hij tijdens de Tour van zijn fiets tuimelde. Oscar Freire belooft plechtig dat hij dit na dit seizoen echt ophoudt met sprinten. Hoe vaak de Spanjaard dat niet geroepen heeft?

Soms is niet meer duidelijk wat oud is en wat nieuw. Renners keren terug nadat ze door een dopingschorsing aan de kant kwamen te staan en zoeken naar zekerheden. Kan de nieuwe Thomas Dekker de oude benaderen? Met 27 jaar is hij oud noch jong. Eindigt Alejandro Valverde ooit nog op het podium van een grote ronde?

Het peloton is als een Hotel California op wielen: je kunt er uitchecken wanneer je maar wilt, maar het voorgoed de rug toekeren, is voor de meesten onmogelijk. Van de Nederlanders knepen onder meer De Jongh, Knaven en Moerenhout de afgelopen jaren de remmen definitief dicht. Om linea recta bij een ploeg verder te gaan als ploegleider, of woordvoerder.

Oud staat de ontwikkeling van nieuw soms in de weg. Brajkovic voelde zich in de ploeg van Johan Bruyneel een van de vele Tourkopmannen en was ook nog eens de jongste. Maar over het algemeen vindt het talent zijn weg. Luidkeels en onbevangen kondigt het zichzelf aan. Is het niet met hun mond, dan doen hun benen dat wel.

Misschien grijpt Steven Kruijswijk de kans aan om zich in zijn eerste Tour de ware jeune premier van het Nederlandse wielrennen te tonen. En waartoe zijn alle neoprofs in staat die tegenwoordig zo breed zijn uitgewaaierd over de drie Nederlandse profploegen?

Is Robert Gesink eigenlijk nog wel jong te noemen, nu hij jaren van uitersten heeft doorgemaakt? Hij verloor zijn vader, kreeg een dochter en lag vaker op de grond dan goed voor hem was. Hij heeft dit seizoen wat in te halen. Als Bauke Mollema hem daar in de Tour tenminste de kans toe geeft. Misschien lost die de zes maanden oudere Gesink wel als Rabo-kopman af in Frankrijk.

Verjonging en vernieuwing tekenen zich aan alle kanten af. De vijf belangrijkste klassiekers mochten vorig jaar allemaal een nieuwe naam op hun erelijst bijschrijven. Tussen Rotterdam en Antwerpen ziet in het najaar een nieuwe, tweedaagse koers het licht.

Zelfs een monument als de Ronde van Vlaanderen ontkomt dit jaar niet aan de drang tot renovatie. Na 38 jaar is de finish van Meerbeke verlegd naar Oudenaarde, een plek die beter zou passen bij de allure van de ronde. En waar je voor een vip-plaats aan de finish algauw 333 euro kwijt bent.

In Oudenaarde is ook het museum van de Ronde van Vlaanderen gevestigd. Kan het toeval zijn dat oud en nieuw elkaar daar zo nadrukkelijk aan de finish ontmoeten? Heden en verleden omarmen elkaar in het wielrennen doorgaans onbewust en liefdevol, maar soms knettert het even in de relatie.

Ploegleiders klagen over de internationale wielrenunie die volgens hen in het verleden leeft door de communicatie-oortjes nog steeds te willen afschaffen. De Giro jaagt de renners over een parcours waar het, wat de veiligheid betreft, ieder voor zich is.

Wouter Weylandt was een renner in de bloei van zijn leven, maar hij bleef in 2011 even onbarmhartig op het asfalt achter als alle anderen uit lang vervlogen tijden. De Belg zal ongetwijfeld de komende maanden herdacht worden, als een gevallene uit het verleden, dat zo vers in het geheugen blijft liggen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden