Wiel Kusters

Een suggestief vertelgedicht van Wiel Kusters, ook in het Kerkraads.

Wiel Kusters: Schachtsignalen

BforBooks; 80 pagina's; € 9,95.


Mijnschachten, kompels, en stoflongen: vanaf zijn debuut in 1978 lopen de sociale geschiedenis van de Limburgse mijnbouw en de intieme geschiedenis van de mijnwerkers als een rode draad door het werk van dichter, essayist en Pierre Kempbiograaf Wiel Kusters (Spekholzerheide, 1947). Zijn grootvader en vader werkten in de mijnen. Het 'vertelgedicht' Schachtsignalen verschijnt in de reeks Literair Limburg (na onder anderen Connie Palmen en Twan Huys), en wordt gecombineerd met de vertaling in het Kerkraadse dialect.


Herinneringen ophalen aan je zwoegende opa, vader en moeder, blijkt in de schrijvende dan wel vertellende derde generatie zoiets te zijn als: 'alsof je tussen twee bladzijden zit / en geplet wordt'.


Een schrijver, of althans de geschiedschrijver in hem, is een mijnwerker, ook al bevat het boek als je het dichtklapt 'helemaal geen stof'. In Schachtsignalen heeft Kusters de motieven geboorte en dood, onder- en bovengrond, licht en donker, subtiel met elkaar verbonden. Daartussen wordt meer geleefd dan er hardop wordt verteld. In de mijnschacht en in het duivenkot van vader, op de wasplaats waar moeder werkte en in haar baarmoeder.


'Er valt zo weinig te zeggen', vertelt Kusters aan het slot. Het mooie van deze tekst is dat de lezer het daar niet mee eens zal zijn. Het is veel, en goed gezegd. Ook in het dialect van Kerkrade.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden