Wie zijn al die nieuwe vrijwilligers voor vluchtelingen?

Ruim 47 duizend mensen hebben zich sinds de zomer als vrijwilliger aangemeld bij de twee grootste organisaties die zich in Nederland voor vluchtelingen inzetten. Wie zijn deze weldoeners en waarom melden ze zich aan? Björn van Rosengarten en Wendy Heithuis-Horstmanshoff zetten zich sinds september vrijwillig in voor vluchtelingen.

Beeld Raymond Rutting

Interim-manager Björn van Rosengarten (39, sinds juni met sabbatical) is sinds eind september vrijwilliger voor het Rode Kruis. Hij is coördinator van de Welkom Winkel in Utrecht en zorgt dat vluchtelingen in opvanglocaties kleding krijgen.

'De foto van het jongetje Alan vond ik afschuwelijk en irritant tegelijk. Irritant, omdat er elke dag kinderen doodgaan in Aleppo. Hebben wij nu echt zo'n beeld nodig om ons te activeren? Dat was dus niet de aanleiding om me aan te melden. Eigenlijk waren dat de Algemene Beschouwingen. Ik zag op tv politici steggelen over opvang in de regio, en dat er van alles werd geroepen. Ineens viel het kwartje: maar die mensen zijn nú hier. Die hebben minimaal een beetje hulp nodig. Wat moet ik doen? Ik heb nog nooit vrijwilligerswerk gedaan, maar dit voelde echt als een moreel appèl.

'Humanitaire hulp geven, zoals het Rode Kruis doet, past bij mij. Zorgen dat mensen eten, kleding en een dak boven hun hoofd hebben. Individuele vluchtelingen helpen, bijvoorbeeld met taal of integreren, trekt me minder. Ook na mijn sabbatical wil ik vrijwilliger blijven. Ik heb het gevoel dat ik met dit werk heel direct invloed heb - dat ik iets kleins kan bijdragen. Dat gevoel heb ik in de ICT nog nooit gehad. Dus ik ga het combineren, maakt me niet uit hoe.

'Ik heb zelf geen gezin, maar toch heeft kleren aan kinderen uitdelen het meeste indruk gemaakt. Als je bij een sporthal aankomt, en er twintig jonge kinderen enthousiast op je Rode Kruis-jasje afrennen. Je merkt wel dat ze verdrietig en angstig zijn. Maar als je ze kleding geeft en misschien even een tekening met ze maakt zie je soms toch iets vrolijker weggaan. Volwassen vluchtelingen bang zien is ook niet prettig, maar bij kinderen denk je: zij kunnen er ook werkelijk he-le-maal niks aan doen.'

Björn van Rosengarten: 'Ik heb het gevoel dat ik met dit werk heel direct invloed heb - dat ik iets kleins kan bijdragen. Dat gevoel heb ik in de ICT nog nooit gehad.' Beeld Raymond Rutting

Wendy Heithuis-Horstmanshoff (31) was tien jaar werkzaam in de sales en volgt nu een opleiding in de geestelijke gezondheidszorg. Sinds september helpt ze voor VluchtelingenWerk een Syrisch gezin met vier kinderen om hun draai te vinden in Nederland.

'Ik ben nooit eerder vrijwilliger geweest. Waarom nu en waarom vluchtelingen? Het besef dat ik puur topografisch geluk had was erg belangrijk. Het geluk dat ik mijn kinderen, eentje van twee en eentje van acht maanden, kan beschermen. Om niet door traangas en langs hekken op de vlucht te moeten. Maar ik schrok ook van de verdeeldheid in Nederland, en alle negatieve berichten op sociale media. Er wordt zo gemakkelijk geoordeeld over het lot van anderen.

'Met dit gezin ben ik een verbintenis voor twee jaar aangegaan. Ik ondersteun hen op allerlei manieren. Bij grote dingen als zorg, werk en verzekeringen, maar ook kleinere zaken als goedkope winkels vinden of het maken van een sinterklaassurprise voor school. Dat hebben die mensen natuurlijk nog nooit gedaan, dus dan help ik met het gedicht en geef ik wat tips. Ik heb de surprise niet zelf gemaakt, nee. Mensen moeten zelfredzaam worden. Ik ben ook niet op zoek naar nieuwe vrienden, ik ben er om te helpen. En mensen willen ook graag alles zelf doen.

'Het mooiste moment was voor mij een bezoek aan de verloskundige met de moeder van het gezin, die zwanger is van de vijfde. Toen zij op die echo haar kindje zag, besefte dat het hier veilig zal zijn, en tranen in haar ogen kreeg. Ja, dan moet ik ook wel even slikken. Of dat de leerkracht van het dochtertje vertelt dat ze hem aan het eind van de eerste schooldag om de hals viel. Dat meisje heeft de hele dag niks verstaan, maar is gewoon blij om naar school te gaan. Dat is toch prachtig? Daarom blijf ik dit doen, ook als ik vanaf januari mijn eigen praktijk heb. Ik kan de wereld niet veranderen, maar ik kan iemand wel een beetje helpen.'

Wendy Heithuis-Horstmanshoff: 'Ik ben niet op zoek naar nieuwe vrienden, ik ben er om te helpen.' Beeld Raymond Rutting
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden