Wie wint de Jip Golsteijn Award? Ik niet.

Van de week werd ik gebeld door een dame van de NCRV radio. De Jip Gosteijn Award zou maandag worden uitgereikt en of ik zin had om op Radio 1 deel te nemen aan een gesprek over de popjournalistiek in Nederland. Zin wel, tijd niet helaas. Maar ik was vooral verbaasd. Bestaat die prijs nog dan, vroeg ik. Ja, zo bleek. Morgen wordt inderdaad in Paradiso voor de derde keer de prijs uitgereikt voor het mooiste (geschreven) cultureel-journalistieke verhaal van de afgelopen twee jaar. Toen de eerste winnaar Jean-Paul Heck vier jaar geleden bekroond werd wist ik van niks. Het bleek dat her en der journalisten waren gevraagd zelf een bijdrage in te sturen waarvan ze vonden dat die wel voor de prijs in aanmerking mocht komen.

Mij was niks gevraagd. Twee jaar later toen Hester Carvalho hem won voor een inderdaad erg mooie Tom Waits beschouwing had ik wel een mailtje ontvangen. Het is altijd raar om jezelf te nomineren, bovendien wat moet je kiezen. Je bent, zoals HJA Hofland ooit zei, als journalist zo goed als je laatste stuk.

Toch stuurde ik op het laatste moment een verhaal van me op, mijn interview met Brian Wilson. Blijkbaar vond de driekoppige jury dit zo onder de maat dat ze me dit keer helemaal niet meer hebben uitgenodigd een of meerdere (maximaal 3) stukken voor te dragen. Ook collega Menno Pot is niks gevraagd. Die prutsers van de Volkskrant, zullen ze gedacht hebben. Nee, bedankt, doe vooral geen moeite.

Er schijnen zo'n vijftig mensen wel stukken te hebben mogen insturen, en ik ben heel benieuwd wat daar door de jury uit gekozen gaat worden. Ik hoop op een onverwachte winnaar, en niet een medewerker van een grote krant of tijdschrift. Dan rechtvaardigt de jury tenminste hun malle procedure waarin zij om inzendingen vragen in plaats van dat ze zelf twee jaar lang goed bijhouden wat er in Nederland gepubliceerd wordt. Zoveel werk is dat immers niet.

Maar goed, ik hoor het dinsdagavond wel. Hoop ik, want ook voor de prijsuitreiking heb ik geen uitnodiging mogen ontvangen.


Dan nog even een overzicht van de deze week door mij aangeschafte geluidsdragers. Dus niet de door de platenfirma's opgestuurde nieuwe releases, maar die waarvoor ik zelf naar de winkel ben gegaan.

- Vinicio Capossola: Live in Volvo. (cd)
Live plaat uit 1998 van deze 'Italiaanse Tom Waits' die woensdag in het BIM Huis staat. Ik kocht de plaat in een klein winkeltje naast het Pantheon in Rome.

- Diverse Artiesten: Mariachi, The Sound of Hysteria & Heartache. (cd)
Puike compilatie op het Duitse Trikont label met mariachi muziek van alle tijden. Uteenlopend van Willy Deville, Kevin Ayers en Calexico tot het echt klassie Mariachi Vargas De Tecalitlan.

- Jack Kerouac: Blues and Haikus
- Jack Kerouac: Poetry For The Beat Generation.

Twee heruitgaven op cd van lp's die de dichter vijftig jaar geleden uitbracht waarop hij gedichten en verhale voorleest, begeleid door Steve Allen, Al Cohn en Zoot Sims.

- Mark Ronson: Just. (10'' single)
Ronsons bewerking van Radioheads klassieker aangevuld met paar fijne remixen.

- The Orb: The Dream (cd)
Eindelijk weer een goede plaat van The Orb, verschenen op klein label

- Alva Noto: Transform (cd)
- Alva Noto: Xerrox (cd)
Twee electronica platen van Carsten Nicolai waarover ik veel had gehoord, maar die ik nooit zag. Prachtig verpakt, lagen ze zomaar in de stand op het Sonic Acts festival, dit weekend in Amsterdam.
Zo op z'n tijd kan ik hier behoorlijk van genieten.

- Marvin Gaye: Here My Dear (2cd)
Echtscheidingsplaat van Marvin Gaye (en mijn lievelingsalbum van hem) is in een luxe-editie verschen met als bonus een reeks aan alternatieve mixen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden