Wie wil een keer met Yvon naar het strand?

 

Eva Hoeke
null Beeld Robin de Puy
Beeld Robin de Puy

Stichting De Regenbooggroep aan de lijn - of ik wist dat De Week van de Eenzaamheid eraan zat te komen? Nou, het was zo en de stad zat er vol mee, met mensen die in een sociaal isolement waren terechtgekomen. Sterker nog, in de straat achter mij zat er een, Yvon, 56 jaar en drankverslaafd, maar momenteel al weer twee weken aan de Refusal, ze ging er echt voor dit keer. Of ik haar wilde ontmoeten?

Ik kende Yvon wel.

Ik kwam haar weleens tegen op straat, hond Ashley in d'r kielzog. Of ik zag haar in buurtcafé De Avonden, waar ze in gezelschap van haar vriendin aan de bar zat, ladderzat. Ik mocht haar wel, instinctief. Het zat 'm in haar oogopslag, die weliswaar troebel, maar ook zachtmoedig was, de blik van iemand die niet helemaal bestand is tegen het leven, iets dat me, ofschoon zelf een aanpakker, vaak voor mensen inneemt. En zo kwam het dat ik vorige week aanbelde voor een kop koffie. De gordijnen waren dicht, het duurde even voor ik iets hoorde. Toen zwaaide de deur open en werd ik besprongen door iets warms en nats.

'Nee!', gilde ik.

'Ze doet niks!', riep Yvon.

Even later zat Ashley in de tuin en wij op de bank, zij achter een peuk en ik achter een kop Senseo. 'Ik heb de bel onklaar gemaakt', zei Yvon. 'Op een gegeven moment was het hier net de zoete inval. En ik hóú helemaal niet van mensen.'

Ik keek om me heen. Naar de doorgezakte bank, het ontbreken van vloerbedekking, de prenten van vrouwenlichamen aan een vergeelde muur. Daarna naar de boekenkast, waar ik werken zag van Maya Angelou, Anna Blaman en Toni Morrison. Zo zag het interieur van een eenzaam iemand er dus uit. Ik had het me vaak afgevraagd, want Betondorp zat inderdaad vol met mensen die over de rand van de samenleving waren gekukeld en van overheidswege een woning toegewezen hadden gekregen. Yvon: 'Het Dorp der Idioten. Ik zeg weleens als ik bij de Jellinek kom: ze hebben het hek opengedaan, ik mocht er weer even uit.'

Hoe het zover met Yvon was gekomen - tja, zeg het maar.
Als kind sliep ze in de kelder. Moeder hing aan de gokkast. Vader hield wel van een borreltje. Vader hield dan weer niet van lesbische vrouwen en toen zij op een dag werd verkracht, zei hij: 'Misschien ben je dan nu genezen.'

Het is geen excuus, helemaal niet, maar toen hij even later doodging en er een klein fortuin vrijkwam, joeg ze dat er in één klap doorheen. Vakantie hier, autootje daar, en alle dagen feest. Zonde ja, ziet ze nu ook wel in. 'Nu zit ik in de schuldhulp, ik leef van 50 euro per week.'

Het zij zo, zolang ze Ashley te eten kan geven, hoor je haar niet klagen. Maar één ding zou ze wel willen en dat is omgang met normále mensen, zeker nu ze is gestopt met drinken. Ze trekt het niet meer, al die gekken bij haar op de bank. Haar enige normale contact is met professor Lodewijk Brunt, bij wie ze eens per week schoonmaakt. 'Hij zegt altijd: Yvon, jij bent niet van de straat.' Klopt, maar toen hij haar laatst uitnodigde voor een borrel met allemaal hotemetoten durfde ze mooi niet te komen. Te eng, te lang geen goed gesprek gevoerd, het normaal zijn verleerd.

En dus zoekt ze nu een buddy om af en toe iets leuks mee te doen. Een keer met de hond naar het strand. In de stad een broodje eten. Of naar het filmhuis, zoiets. Gewoon, om te oefenen.

Wie biedt?

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden