Column

Wie weet wat zich nog meer afspeelt in de bedstee van de Nederlandse sport?

Ruimte op links

Op zaterdag, na de onthullingen in de Volkskrant over Ibrahim Kargbo's matchfix-avonturen bij Willem II, stuurde collega Robbert met Dubbel B via Twitter beelden van Feyenoord - Willem II uit 2009. Zijn advies: goed kijken na ruim 4.30 minuut. En inderdaad, je kunt het gemakkelijk zo zien: Kargbo houdt tot twee keer toe opzichtig in en doet vrijwel niets om de aanval te onderbreken.

Het staat vlak voor tijd 1-0 en het moet 2-0 zijn, om de fix tot een succes te maken. Dan kun je wel een echte winnaar zijn, zoals toenmalig ploeggenoot Demouge maandag plechtig verklaarde over Kargbo, maar soms is het zelfs voor echte winnaars aantrekkelijk om te verliezen. Als de wedstrijd toch wel verloren gaat, bijvoorbeeld. Of als 3-0 niets oplevert en 4-0 een ton, zoals eerder tegen Ajax.

Maar bewijs is het niet, die beelden. Het is daarbij heel vervelend om zo naar voetbal te kijken. Voor even is het grappig. Toen de Canadese onderzoeksjournalist Declan Hill matchfixing onder de aandacht bracht, een jaar of vijf geleden, heb ik een weekeinde alle wedstrijden in de eerste divisie minutieus bekeken. Het was top-amusement, met blunderende doelmannen, na fouten lachende spelers en hands makende verdedigers. Funniest Home Video's op kicksen. Het leek één grote fixfabriek. Uiteindelijk valt weinig meer te lachen en is deze vorm van bedrog fataal voor de sport.

Beeld VI IMAGES /

Dat staat los van Kargbo. Wie koestert ook geen sympathie voor deze dappere middenvelder uit Sierra Leone, met al zijn goede doch dure werken voor arm Afrika. De afgelopen weken heb ik twee bondscoaches gesproken, Vera Pauw van de Zuid-Afrikaanse vrouwen en Mart Nooij van Tanzania. Ze vertelden spontaan dat ze zeker weten dat scheidsrechters frauduleus handelden bij hun uitschakeling, voor respectievelijk WK en Afrika Cup. Alleen: bewijzen kunnen ze niets.

Voetballers in Afrika onderhouden hele families. Spits Arouna Koné voedde in zijn PSV-tijd 23 Ivoriaanse monden. Dat kost een duit. Maar goed, de problematiek beperkt zich niet tot Afrika. Veel jongens in de eerste divisie, een competitie waaruit je niet kunt degraderen, verdienen pakweg 20 duizend euro per jaar. Ze zijn nauwelijks nog prof te noemen, maar ze willen wel leven als een prof, met alle uiterlijk vertoon van dien. Waarom zouden zij niet ontvankelijk zijn voor extra inkomsten van de fixers?

En welke amateur kent geen verhalen over een tegenstander die nog één punt nodig heeft voor het kampioenschap en nederig vraagt om hulp bij dat laatste zetje over de eindstreep, in ruil voor een vat bier of zo. Ook dat is een vorm van matchfixing, zij het onschuldiger en geritseld zonder tussenpersonen uit Azië.

De reflex in de Nederlandse polder is dat allerlei schimmigheid overal plaatsvindt, behalve bij ons. Velen kunnen zich niet voorstellen dat het waar is, die verhalen over Willem II. Corruptie, omkoping, matchfixing, het is in onze ogen vooral Afrikaans of Oost-Europees vertier. Nou, vergeet het. Weet u nog, dat onderzoek naar doping in het wielrennen? Dat was echt iets voor Spanjaarden en Italianen. Wat bleek? Zelfs bij die bovenste beste brave borsten van de Rabobank waren de renners structureel gedrogeerd.

Wie weet wat zich nog meer afspeelt in de bedstee van de Nederlandse sport, onder de klamme dekens van het bedrog? In sport komen alle deugden en ondeugden van de mens samen. Zucht naar roem, geld, erkenning. Alles kan, ook in Nederland. Wees dus voorbereid. Verbaas u nergens over. Dan valt de schok misschien mee, bij de volgende onthulling, wat die ook moge behelzen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.