Wie staakt bezorgt overlast. Daar moet je niet bang voor zijn, overlast is juist de bedoeling

Op 5 oktober, de 'Dag van de Leraar', gooit het onderwijzend personeel in het basisonderwijs het bijltje erbij neer. Ze hebben op basisscholen geen vertrouwen in 'het substantiële bedrag' dat Lodewijk Asscher onder dreiging van een kabinetscrisis uit het vuur heeft gesleept. Sterker, ze denken dat het uiteindelijk substantieel minder wordt dan de 270 miljoen die Asscher aanvankelijk eiste, en dat is veel te weinig.

Op 27 juni gingen de leerkrachten ook in staking, maar dat hielp niet. Geen wonder, de staking duurde maar een uur en op veel scholen verzorgden de onderwijzers de kinderopvang, omdat de ouders anders te laat op hun werk kwamen. Dat is natuurlijk staken van likmevestje.

Onderwijzers zijn ongeveer net zulke slechte stakers als journalisten. De laatste keer dat er bij de kranten sprake was van stakingsplannen, heel lang geleden, stemde een meerderheid van de Volkskrant-verslaggevers tegen, met het argument dat er door een staking geen krant zou verschijnen. Daar viel weinig tegenin te brengen. Tijdens de actievergadering op de redactie stelde iemand voor om als alternatief en bij wijze van keihard signaal rechtsonder op de voorpagina een hoekje van vier bij vier centimeter wit te laten - zeg maar het equivalent van een schoolstaking van een uur met kinderopvangmogelijkheid.

Wie staakt bezorgt overlast. Daar moet je niet bang voor zijn, overlast is juist de bedoeling. Staken is, behalve een uiting van woede, een roep om aandacht en gewoon lekker de kont tegen de krib gooien, ook een legale vorm van chanteren (van de werkgever of de samenleving) en wie daar principieel tegen is moet niet zeuren over de hoogte van zijn salaris of de werkdruk. Staken is de voortzetting van onderhandelingen met andere middelen.

Er wordt in Nederland zo weinig gestaakt dat we bijna zijn vergeten hoe het ook alweer moet. Gelukkig bracht de Leeuwarder Courant gisteren de handleiding 'Staken, hoe doe je dat?' In principe komt het er bij een staking op neer dat je de boel platgooit tot aan je verlangens is voldaan (echte stakerslanden als Italië en Frankrijk), de staking met de lange lat of de karabijn wordt neergeslagen (enge landen) of de partijen weer snel rond de tafel gaan zitten voor overleg over 'de ontstane situatie', waarbij beide de intentie uitspreken 'eruit te willen komen' (Nederland).

Vanwege de voor het tweeverdienersgezin ontwrichtende staking die eraan zit te komen, had het AD ook nog een servicerubriekje voor de ouders, met vragen als 'Wie vangt de kinderen op?' (de ouders) en 'Wie betaalt de opvang' (de ouders). Nu we dat ook weten kan het beginnen.

De onderwijsbonden willen 900 miljoen euro om de salarissen in het basisonderwijs op het niveau van het voortgezet onderwijs te brengen en daar bovenop nog een half miljard om de werkdruk te verminderen. Geen onredelijke eisen, maar de werkomstandigheden in het onderwijs zijn de afgelopen jaren zo achtergebleven, dat de inhaalslag onbetaalbaar is geworden - dat vinden althans de partijen die een kabinet proberen te vormen.

Links en rechts hoor je dat het niet alleen om het geld zou moeten gaan, maar bijvoorbeeld ook om het aanzien van het vak van onderwijzer. Als ik van de vakbond was, zou ik niet in dergelijke afleidingsmanoeuvres trappen en zeggen dat het wel om de poen gaat en dat het dan met dat aanzien ook wel goed komt.

'We gaan door tot we daadwerkelijk krijgen wat we verdienen', zei een vakbondsman en aanstaand stakingsleider. Het wordt zonder meer een hete 5 oktober.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.