Column

'Wie opgroeide met broers, moet wel ontroerd raken door 'De Daltons'

'Als iemand me vraagt hoe mijn jeugd was, denk ik altijd even aan 'De Daltons', nog voordat ik antwoord geef', schrijft Martijn Simons.

De Daltons Beeld null
De Daltons

Herhalingen op televisie zijn meestal bloedirritant (zeg nou eerlijk, wie wil er voor de zoveelste keer Melrose Place zien, of Full House?), maar een enkele keer niet minder dan een godsgeschenk. Tuurlijk, ik weet ook wel dat op internet alles altijd beschikbaar is, dat wie goed zoekt nooit meer iets hoeft te zien waar hij niet naar wil kijken. Maar wie niet precies wéét waar hij naar wil zoeken, en bij gebrek aan beter de televisie aan zet, kan maar het beste getrakteerd worden op iets moois. Het liefst op een onverwacht moment, dan komt het des te harder aan.

Om die reden was mijn zondag al geslaagd voor hij goed en wel begonnen was. Met de slaap nog in mijn ogen, zette ik rond een uur of negen de televisie aan, zag het sullige hoofd van Peter Blok die met behulp van een camera met zelfontspanner een gezinsfoto wil maken, en ik wist: 'De Daltons'.

Wie opgegroeid is in een gezin met alleen maar jongens, kan niet anders dan ontroerd raken door 'De Daltons'. Voor wie niet is groot geworden op die manier geldt hetzelfde.

'De Daltons' is een serie over een gezin met vier zoons en wordt verteld vanuit het perspectief van Tim, de een na jongste. Er zijn twee seizoenen, in het eerste seizoen zit Tim op de basisschool, in het tweede, zeven jaar later, zit Tim in de tweede klas van de middelbare school. Zijn broers zitten op dezelfde school, behalve de kleine Daan, die een jaar of vijf is.

De eerste reeks is aardig, de tweede is briljant. Ik heb een zwak voor jonge personages, de leeftijd 13-18 is een bron voor grappige, pijnlijke, ontroerende scènes. Coming of age, inderdaad. Daar zou iemand eens een goede bloemlezing over moeten samenstellen.

In de eerste aflevering van de tweede reeks zitten niet eens memorabele scènes, het is de opmaat naar nieuwe avonturen, maar de herkenbaarheid van de jeugd verlicht en kleurt alles. Stiekem roken, pesten op school (zonder verborgen camera en zonder Johnny de Mol die het wel even voor je komt oplossen), puberverliefdheden, de baard in de keel: stuk voor stuk niks wereldschokkends. Maar voor de personages is er niks belangrijkers. Voeg daarbij het komische talent van Peter Blok en de aandoenlijke oprechtheid van Carine Crutzen als ouderpaar, en je kunt het vaak genoeg herhalen zonder dat het sleets wordt.

Als iemand me vraagt hoe mijn jeugd was, denk ik altijd even aan 'De Daltons', nog voordat ik antwoord geef.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MartijnSimons

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden