Wie luistert er nog naar de coureur?

Een klem zittende teambus leidde tot chaos bij de eerste finish van de jubilerende Tour de France. En de renner? Die zet zijn helm op en hoopt er het beste van.

BASTIA/AJACCIO - Wielrenners moeten niet denken dat ze rechten hebben. Hadden ze die gehad, zou de Ronde van Frankrijk zijn verjaardag niet op het eiland Corsica hebben gevierd. Aan het spektakel is alles ondergeschikt.


Zondagmiddag eindigt een weekendje Corsica met 366 kilometer en stress voor de renners op de Route de Sanguinaires. De etappewinnaar van zaterdag, Marcel Kittel, draagt er de gele trui over aan de winnaar van zondag, Jan Bakelants. Op de achtergrond zijn de Bloedeilanden verpletterend, vooral voor wie de Franse industrieterreinen gewend is als finishplaats.


De renners zitten er na aankomst wel als ratten in de val. Wie doorrijdt, fietst zo het eiland af. Eén weg gaat terug naar Ajaccio, geboorteplaats van Napoleon Bonaparte, dezelfde als waarlangs ze gekomen zijn. Bij Omega Pharma-Quickstep hebben ze daarop gerekend en brengt een luxejacht de renners naar hun hotel.


De 100ste Tour is zaterdagmorgen in het Village Départ van Porto-Vecchio begonnen met een ontmoeting tussen een afvaardiging van het peloton en de Franse minister van sport, Valérie Fourneyron. De renners zijn boos. De Franse senaatscommissie die de afgelopen maanden 84 mensen ondervroeg over het dopinggebruik in het Franse wielrennen, is van zins om op donderdag 18 juli een lijst te publiceren met namen van 44 renners die in de Tour van 1998 epo gebruikten.


Uitgerekend op diezelfde 18de juli trekt het peloton richting Alpe d'Huez. Niet een keer, maar twee keer. Dat is dubbel spektakel namelijk.


'We zijn het zat dat onze sport voortdurend wordt gestigmatiseerd', verklaart Samuel Dumoulin (AG2R), een van de afgevaardigde renners. Fourneyron is vol begrip, maar doet geen toezeggingen. Ondertussen pleit Pat McQuaid, grote baas van het wielrennen, ervoor om Marco Pantani de Tourzege van 1998 te ontnemen. Pantani is al jaren dood.


Wie luistert er nog naar de coureur? Er wordt niet gekeken op een slachtoffer meer of minder. C'est le Tour, en verder moeten ze niet zeuren. Zo gaat dat in het peloton.


Tony Martin wordt zaterdagmiddag buiten bewustzijn met een brancard zijn teambus uitgereden. Een dag later staat hij gewoon aan het vertrek. Zijn ploeg houdt hem niet tegen. Martin moet in elk geval in koers blijven tot de ploegentijdrit - zijn specialiteit.


De Duitser is twee keer flauwgevallen. Hij heeft een hersenschudding, een gekneusde long, schaafwonden op zijn heup, borst, knie, schouder en rug en een diepe vleeswond aan zijn linkerelleboog.


Martin is gehavend omdat de jury op zaterdag verzuimt voor de veiligheid van de renners te kiezen. Met nog 20 kilometer te gaan rijdt de teambus van Orica-Greenedge zich klem onder de finishinstallatie. Omdat de renners al naderen, heeft de organisatie de klok bij de finish een halve meter laten zakken. Maar in de chaos van Bastia is er niemand die daaraan heeft gedacht. De chauffeur is verlaat omdat hij de pijlen naar de finish van de tweede etappe heeft gevolgd.


Minutenlang staat de bus muurvast en de renners zijn in aantocht. Ze rijden nog breed over de weg - de voorbereidingen op de sprint zijn nog niet ingezet. De koers kan eenvoudig worden stilgelegd. Maar dat zijn niet de beelden die de organisatie miljoenen huiskamers in wil smijten.


De jury beslist anders. De eindstreep wordt verlegd, naar drie kilometer van de meet, omdat daar een tijdwaarneming is. Maar een eerste televisiebeeld van die plek doet menigeen huiveren. Vlak na de nieuwe streep ligt een haarspeldbocht. Dat geeft niet - als er maar een winnaar komt.


Er is dan nog minder dan tien kilometer te rijden. De ploegleiders stellen de renners op de hoogte. Er is onmiddellijk reactie. André Greipel wil met zijn sprinttrein naar voren, maar raakt verstrikt. Tientallen renners slaan tegen de grond.


Over de tourradio klinkt het bericht dat het toch is gelukt de bus te verplaatsen en dat de streep gewoon op de finishlijn ligt. Op de grond likt een deel van het peloton dan al zijn wonden. Het andere deel - Marcel Kittel en de verrassende nummer drie, Danny van Poppel - sprint om de zege en zegt van alle ophef niets te hebben meegekregen.


Rí-dí-cule, briest Marc Madiot, ploegleider van FdJ.fr aan de finish. Het hoofd van de jury moet in zijn ogen naar huis. 'Je kunt niet eerst de finish verleggen en dan die beslissing weer terugdraaien.'


En de renners? David Millar: 'Het is een loterij daarbuiten! Je zet je helm op en hoopt er het beste van.'


Johnny Hoogerland, gevallen door een reclamebord dat te ver op de weg staat, haalt zijn schouders op. Hij heeft hechtingen in de elleboog, en vervolgt gewoon zijn weg. Maar of we dat alsjeblieft niet willen romantiseren. 'Als je niet wilt vallen, moet je maar gaan biljarten.'


Net als vorige keer, toen een auto hem in de Tour het prikkeldraad in katapulteerde, krijgt hij excuses van de organisatie. Natuurlijk zijn die aanvaard.


Sport 2-3: de eerste gele trui voelt aan als goud

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden