'Wie kun je in godsnaam nog vertrouwen?' Contactadvertentie

Vrouw (51) werd verliefd op seksueel geperverteerde man en beleefde enorme desillusie...

Ik wil niet de indruk wekken dat ik het slachtoffer van oplichting ben en nu zielig en gefrusteerd met de brokken zit, want zo is het niet. Ik ben begiftigd met een redelijke intuïtie, heb geen specifieke problemen en plaatste die contactadvertentie zeker niet uit wanhoop. Maar misschien is juist ook daardoor de teleurstelling nog steeds niet verdwenen.

Toen ik de advertentie zette, had ik al een paar jaar geen relatie gehad. Om me heen zag ik verschillende mensen die via de krant een goede partner hadden gevonden. Niks mis mee dus. Het is een eigentijds medium. Het kan mis gaan, het kan goed gaan.

Over de tekst heb ik lang en goed nagedacht. Die moest de juiste mensen aantrekken én selecteren. Ik schreef over kunst, muziek, literatuur, en kreeg 120 telefoontjes en brieven. Er zaten onvoorstelbaar veel vreemde reacties bij. Heel banale. Veel mannen die hun 'seksuele kunnen' aanprezen. Bij de meerderheid dacht ik: man, je hebt mijn tekst niet eens gelezen. Standaard-kopieën, waarvan er waarschijnlijk per week vijftig de deur uitgaan. Verbazingwekkend. Want je schrijft in zo'n advertentie toch niet zomaar wat?

Je krijgt het idee dat juist zulke reacties uit wanhoop verstuurd worden. Je moet niet uit wanhoop een advertentie zetten en je moet er ook niet uit wanhoop op reageren. Vrouwen doen dat ook niet. Je ziet dat advertenties van vrouwen veel geestiger, zelfbewuster en creatiever zijn dan die van mannen. De meeste mannen hebben het alleen over een goed glas wijn of een strandwandeling, allemaal gemeenplaatsen. Vrouwen weten beter wat ze willen en kunnen dat beter opschrijven. De brieven die ze schrijven op advertenties zijn ook eerlijker.

Maar goed, bij die 120 reacties zaten ook aardige, integere. Eén trok me aan: van een man die zichzelf niet met viriele praatjes de markt in prees maar die ook schreef over kunst, muziek en passie. Alleen interpreteerde hij het woord 'passie' anders dan ik. Hij beschreef zichzelf op prachtige Jungendstil-kaarten als 'erotomaan'. Dat had me waakzaam moeten maken. 't Zou een emotioneel drama hebben voorkomen.

We kregen vrij snel een relatie. Ik werd vreselijk verliefd, hij niet. Maar, zo zei hij, dat was van geen enkel belang, want hij hield van mij. 'Wat wou ik nou?' Nou, echte liefde natuurlijk. Dat het niet-verliefd zijn van hem me af en toe kwetste, schoof ik graag opzij. Bovendien bolde m'n gedeukte ego weer wat op door het feit dat mijn geliefde tien jaar jonger was dan ik. Dat was mooi meegenomen in de menopauze.

Hij had problemen op z'n werk en vond een nieuwe baan in de stad waar ik woon. Een halfjaar voor zijn verhuizing werd hij ernstig ziek en vroeg hij of hij tijdelijk bij mij mocht wonen. Ik was nog steeds verliefd en zo'n weekendrelatie was ook niet alles. Dus stemde ik toe. Bovendien dacht ik: je leert elkaar alleen maar beter kennen door ook elkaars minder prettige kanten te delen. Ik verzorgde hem maandenlang en mijn liefde groeide.

Bij ons eerste seksuele contact was me iets opgevallen dat ik toen nog niet kon benoemen. Het was ánders dan ik gewend was, emotioneel anders. Hij raakte m'n lijf niet of nauwelijks aan. Hij kon niet kussen of teder zijn. Maar: 'Niet zeuren', dacht ik, 'accepteer hem zoals hij is.'

Mijn partner had behoorlijk wat seksuele obsessies. Geheimen ook, vermoedde ik. De relatie met zijn ex was misgegaan, meldde hij, omdat ze niet van seks hield. En ze hield niet van erotische lingerie. Ik ook niet trouwens, maar dat bleek te verhelpen, dat kon ik leren. Ze hield niet van porno, maar ook daarin kon ik nog meegaan; je bent chantabel als de liefde van een kant komt, ongelijkwaardig is.

Bij mij hield het pas op toen partnerruil en parenclubs ter sprake kwamen. Als ik liefheb, ben ik monogaam en wil ik ook mijn partner niet met een ander zien neuken. Ik probeerde hem nog wel licht tegemoet te komen, maar ik knapte af op het milieu, de banaliteit, de non-intimiteit. Ik heb zelfs geprobeerd het bed te delen met een ander echtpaar. Ik kon het niet.

De meest domme en lelijke vrouw had een erotische uitstraling, vond hij. Ik ging over mijn nek van het soort mensen dat ik moest 'ontmoeten'. Maar hij raakte opgewonden. Ik was dus altijd degene die het verpestte. Hij zei: 'Met anderen deel ik de seksualiteit, met jou de intimiteit.' Onzin natuurlijk, hij wist niet eens wat intimiteit was.

Toch wilde ik oud worden met deze man, hoe slecht hij echte emoties ook kon uiten en delen. Achteraf onbegrijpelijk. Op een bepaalde manier druk je de signalen die je krijgt, weg. Ik kreeg er wel duizenden en wilde ze niet zien. Ik schat mezelf zeker niet als te aardig in, niet als iemand die makkelijk over zich laat lopen. Des te verontrustender is het wat gebeurde.

Op z'n werk en naar buiten toe was hij energiek en zeer contactueel, thuis was hij ziek. Altijd moe, hoofdpijn, chagrijnig. Bovendien bleek hij een moraalridder, strijdend voor normen en waarden waarvan hij vond dat ik ze niet had. Eén gepikt snoepje en mijn kind was een dief. Eén leugentje maakte een leugenaar. Hij bleef weken drammen om de 'waarheid' boven tafel te krijgen. Mijn ongerustheid groeide. Maar waar zat 't in? Dagenlange hoofdpijn maakte dat nooit uitgesproken werd waar het om ging. Ik knokte me kapot.

We hebben uiteindelijk drie jaar een relatie gehad. Het laatste halfjaar ging hij er slechter en slechter uitzien. Ik zag dat er iets goed mis zat, maar rekende in mijn naïviteit op zijn eerlijkheid. Dat hadden we elkaar tenslotte beloofd. Omdat hij ook in z'n nieuwe baan problemen op het werk had, schreef ik daar veel van mijn ongerustheid aan toe. Hij moest meer en meer overwerken, kwam te laat thuis, toonde weinig seksuele interesse of kwam binnen een minuut klaar. Ik probeerde van alles, in de trant van: 'Zullen we nog eens proberen op een contactadvertentie te schrijven?' Maar dat hoefde niet. En dat was vreemd, want zó had ik in het verleden nog wel eens contact met hém gekregen.

De laatste weken was de sfeer in huis ziek. Hij sprak nog nauwelijks met me. Ik was vooral bezorgd en dacht dat z'n ziekte was teruggekomen. Ik stuurde hem naar de dokter. Die zei dat het tussen de oren zat. Als ik dan wanhopig vroeg: 'Wat dan, we komen er samen wel uit', sloot hij zich op in z'n kamer en draaide hij op volle sterkte de meest dramatische muziek. Dat was zijn vlucht.

Toen het echt niet meer ging, wist ik plotseling wat ik moest doen: de waarheid onder ogen durven zien. Ik opende zijn bureau - dat was twee jaar op slot geweest - en daar vond ik, in z'n tas, de waarheid. Instinctief had ik die altijd al gekend. Zodra ik die tas zag wist ik dat het een atoomboom was, dat mijn illusies, dromen en toekomst aan flarden waren. Er zaten pakken brieven in, geadresseerd op z'n postbusnummer. Brieven van vrouwen, oude vrouwen vooral, en van echtparen in het erotische circuit waarmee hij seksuele contacten had. Altijd al hád gehad. Z'n leven lang al. Hij hield daar nauwkeurig een kaartsysteem van bij: maten, kleuren, hoe geil ze waren.

Mijn liefde had dus niets veranderd. Ik was gewoon belazerd, de relatie had niets voorgesteld.

De meeste brieven die ik vond, waren zo grof, zo promiscue, dat ik het nauwelijks kon bevatten. Het ergste was nog dat er foto's van mijzelf gewoon tussen de andere zaten. Terwijl ik in mijn onnozelheid in de veronderstelling verkeerde dat ze uniek waren omdat hij ze liefdevol en mooi gemaakt had. Een fantasie kun je delen, maar tussen fantasie en werkelijkheid gaapt een enorme kloof.

Ik denk dat hij het had kunnen vertellen, mijn liefde was daarvoor groot genoeg, maar het zíen gaf de klap. Ik heb de relatie meteen verbroken, hoeveel pijn 't ook deed. Nu, een jaar later, ben ik nog steeds aan het herstellen van de shock, samen met mijn kinderen. Mijn dochter zei laatst: 'Mam, als we hém niet hebben kunnen vertrouwen, wie in godsnaam kun je dan nog wel geloven?' Dat deed zóveel pijn: ik had er geen antwoord op. Seksueel misbruikt. Gewoon een van de vele advertenties...

Hans van Wissen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden