Wie krijgt de volgende kiss of death?

Feilloze beleggingsstrategieën bestaan niet, maar wie er dicht bij wil komen kan het best short gaan - speculeren op een koersdaling - in bedrijven waar in het directiekantoor een oorkonde hangt.


Meestal is het winnen van een managersprijs een signaal voor een naderend echec, zoals bij de in 2007 tot topman van het jaar gekroonde Sjoerd van Keulen is gebeurd. Misschien kan Louis van Gaal als uitgesproken expert er eens zijn licht over laten schijnen: is het winnen van een prijs een gevolg van megalomanie of lokt een prijs megalomanie uit. Statistisch gezien gaan bedrijven met een 'award' sneller ten onder dan bedrijven die zelden een huldeblijk krijgen.


Behalve selfmade ondernemers als scheepsmagnaat Cornelis Verolme waren topmanagers in de jaren zeventig volslagen onbekende Nederlanders. Ze kregen een riant salaris van vijf tot tien keer modaal, dat geheim bleef. Hiermee konden ze zich een villa buiten de stad permitteren, plus een jacht op de Nieuwkoopse Plassen, waarmee ze anoniem over 's lands wateren voeren.


Pas na de beursbonanza van de jaren tachtig kropen ze uit hun holen in Aerdenhout, Wassenaar en Blaricum, namen pr-bureaus in de hand en gingen zichzelf profileren met het excuus dat ze hun bedrijf op de kaart moesten zetten. Hans Kraaijeveld van Hemert van het baggerbedrijf Boskalis, Sergio Orlandini van KLM, Frans Swarttouw van Fokker en Wisse Dekker van Philips behoorden tot de eerste lichting. Ze verschenen in de gossiprubriek van Stan Huygens in De Telegraaf of gaven een visie op de wereld te berde in kwaliteitsmedia.


En net als voetballers en artiesten kwamen er ook awardceremonieën waar ze in het zonnetje werden gezet als hun bedrijven - i.c. hun beurskoersen - het buitengewoon goed hadden gedaan. Hans Kraaijeveld van Hemert kreeg tussen 1980 en 1983 vier onderscheidingen, waaronder de prestigieuze Koning Willem I-prijs voor excellent ondernemerschap. In 1984 bleek Boskalis zich ernstig te hebben vertild aan buitenlandse opdrachten. Later werd hij veroordeeld wegens wanbeleid bij Bobel.


In 1988 ging de Koning Willem I-prijs naar DAF en in 1990 naar Fokker. Beide gingen kort daarna ten onder. In plaats van terughoudendheid leidde dat tot meer prijzen. Zo kwam er een voor ' topman van het jaar'. Die werd achtereenvolgens gewonnen door Kees Storm (Aegon, 1998), Cees van der Hoeven (Ahold) en Cor Boonstra (Philips) - allemaal later verguisd.Sjoerd van Keulen (SNS Reaal) werd winnaar in 2007, een jaar na de overname van Property Finance. In 2008 ging de prijs naar Ad van Wijk van Econcern dat een jaar later uitstel van betaling moest aanvragen.


In bedrijvenland is een prijs een kiss of death. In 2012 reikte Willem-Alexander de Koning Willem I-prijs uit aan de Brabantse bedrijven VDL en Vencomatic. Beide bedrijven zijn niet genoteerd. Mogelijk om te voorkomen dat de aasgieren er zich er nu al op storten.


Reageren?


p.dewaard@volkskrant.nl


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden