Wie het kleine niet eert

In mijn vroegere buurt kocht ik vaak bij het supermarktje een blok verder. Die stond gewoon in een woonwijk, op de hoek van de straat....

Leonoor Meijer

De eigenaren, een getrouwd stel van in de vijftig, werkten hard, waren allervriendelijkst en zagen met lede ogen de functie van hun winkel verwateren. Concurrentie was er in eerste instantie niet, de Turkse groentenboer in de wijk daargelaten. Het was de klant die steeds onmogelijker eisen ging stellen: kwam ik in de ochtend even na zevenen, de andere liefhebber van boerenkaas kwam bij voorkeur tegen achten in de avond.

Aan hen denk ik als ik lees over de verruimde openingstijden waarvan vrijwel geen winkel meer gebruik maakt, op supermarkten, kledingzaken en warenhuizen in centra van grote steden na.

Mooi is dat. Verruiming van de winkeltijden zou toch de nieuwe stap richting modernisering van de Nederlandse samenleving in het post-christelijke tijdperk zijn? Geen kleine buurtwinkels meer, alles in megastores 24 uur per dag te koop. Het eerste paarse kabinet liet de oren naar de luimen van consument en markt hangen. De groten, als Albert Heijn, hadden geen moeite in te springen op deze gecreëerde kans. De kleinen dolven, linksom of rechtsom, het onderspit. Dubbele shifts draaide mevrouw achter de boerenkaas. Meneer stalde al voor zevenen de groente en het fruit uit.

Toen verscheen aan de horizon de overgang naar de euro: markt en consument dicteerden een vloeiende overgang, Paars en de banken gingen aan de slag en wisten de rekening grotendeels door te schuiven naar de winkeliers.

Het paar van mijn buurtsupertje zag de bui al hangen en vervroegde het pensioen: ze verkochten, nog voor een redelijke prijs, hun winkel aan de broer van de Turkse groentenman van een hoek verder. Hij haalde zijn schouders op over de lange werktijden: vrouw en kinderen zouden gaan meehelpen. Van het verkopende paar hoorde ik niets dan goeds over hun opvolger. Ze voelden zich desondanks verlaten door de nieuwe politiek: zo hard gewerkt, zo weinig gehoord.

Dat hun collega's nu weigeren om na zessen te werken, komt voor dit stel te laat. De wereld is minder maakbaar dan Paars dacht. Bij mij komt een vileine gedachte op: 'Wie het kleine niet eert, oogst Leefbaar Nederland.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden