Wie een beetje lenig door het Pinkpop programma wandelt ziet overal opzienbarende vernieuwing

Martin Garrix en Justin Bieber brachten op Pinkpop jong en oud samen in één grote popknuffel. Missie geslaagd? Bijna.

Fans bij het optreden van Justin Bieber. Beeld Daniel Cohen

De mooiste Pinkpopdagen, en dat weet iedereen die weleens op het festival heeft rondgelopen, dat zijn die dagen waarop de spanning in de lucht hangt boven het groene en licht glooiende Megaland te Landgraaf. Er gaat iets gebeuren.

Meestal komt dat 'iets' overgewaaid vanuit een ander tijdperk. Paul McCartney komt, voor zijn eerste festivalshow in Nederland! Of de Rolling Stones! Bruce Springsteen! De hele dag staat dan in het teken van die slotact, die de wereld een betere plek gaat maken. Het Let It Be trekt bij wijze van spreken al langs de friet- en bierkramen als de oude McCartney nog niet eens in zijn touringcar richting Limburg zit.

Maar op de openingsdag van Pinkpop 2017 is het 'iets' van een totaal andere orde. Justin Bieber en zijn vriend Martin Garrix komen als in een feestverpakking gezellig met z'n tweeën naar Pinkpop om die oude Pinkpoprockers daar eens de stuipen op het lijf te jagen. Alleen al de aankondiging van dat nieuws, een half jaar geleden, leidde tot grote opwinding, innerlijke strijd, verhitte debatten en verbroken relaties binnen de gemeenschap der roze hoedjes.

Sean Paul backstage bij Pinkpop Beeld Daniel Cohen

De dag des oordeels, zaterdag 3 juni, is dus zo'n zalige Pinkpopdag. Op de festivalweide worden twintigduizend dames en heren op eerbiedwaardige Pinkpopleeftijd in de weg gelopen door dertigduizend jonge meiden, die helemaal niet aan de kant wensen te gaan als pa een biertje wil halen. Wat zijn ze blij, met hun Biebershirtjes, de Bieberfoto's in hun hand en gestifte hartjes op hun gezicht. De openingsdag van Pinkpop had ook een belangrijke dag voor de sociologie kunnen zijn: zelden werd een generatie- en cultuurkloof zo fraai in beeld gebracht.

Waar iedereen het wel over eens was, al in de aanloop naar het festival: door piepjonge popnamen van wereldformaat te boeken had Pinkpop een dappere stap gezet. Als Pinkpop zou blijven drijven op publiekstrekkers uit de classic rock, de metal en de tijdloze pop, zou het festival mét al die rockers uitsterven. De vraag was of Bieber en Garrix toch die beroemde en geliefde Pinkpopsfeer zouden kunnen creëren bij de afsluitende shows op het hoofdpodium, als vijftigduizend koppies dezelfde kant op kijken en het publiek zich als het even kan één wil voelen, samengebracht in een warme en generatie-omspannende popknuffel.

Martin Garrix treedt op tijdens de eerste dag van het muziekfestival Beeld anp

Dat pakt goed uit. Bieber en Garrix geven visueel spectaculaire shows, en veel belangrijker: brengen knallende festivalmuziek van deze tijd, samengesteld uit vocale pop en r&b, dance- en hiphopbeats en donderende elektronische bassen, waarbij toch ook iedereen - ja echt: van jong tót oud - per nummer het feest der herkenning beleeft. Hit na hit na hit komt voorbij, van Biebers Let Me love You tot Garrix' Together. De meest verstokte critici van de vernieuwingsslag op Pinkpop hoeven alleen maar om zich heen te kijken om te zien dat het goed is. Het terrein staat stampvol, iedereen wil dit toch wel historische avondje meemaken. En jawel: tot ver achter de geluidstoren worden Bieber en de subtiel aan elkaar gemixte tracks van Garrix meegezongen. Het hoogtepunt: Biebers hit Baby uit 2010, van toen hij nog een Biebertje was. Dat door vele volgroeide popvolgers geháte kinderhitje. Het was Biebers opgestoken middelvinger naar al die azijnzure haters, bij een vlammende lichtshow in de kleuren van een snoepwinkel.

Missie geslaagd? Toch niet helemaal. Want het contrast met die feestelijke openingsdag, waarop Pinkpop zo veel jong en sfeerverhogend publiek mag begroeten, is zondag en maandag net wat te sterk. En zelfs een beetje een anticlimax. De festivaldagen ná Bieber en Garrix zijn lang niet uitverkocht. Vooral maandag is het opvallend rustig. Begrijpelijk, want voor de afsluiters Green Day en Kings of Leon krijg je geen Stones- en McCartney-achtige massa's op de been.

Het zijn allebei keurige rock- en punkbands, van respectabele leeftijd, maar toch ook niet stokoud, en ze werken ambachtelijk hun sets af. Maar opwinding? Spanning? Nee. Green Day is zondagavond zelfs uitgesproken voorspelbaar. De mannen doen wat ze al jaren doen: punkliedje eruit raggen, publiek opzwepen, jongetje uit het publiek op het podium trekken om een stukje mee te spelen ('aaah'), nog een punkliedje eruit raggen, obligate boosheidstoespraakjes over Trump en sociale media houden en klaar. Deze band moet eens diep in de eigen ziel kijken, en zich afvragen of ze nog wel iets te vertellen wíllen hebben.

Geen denderende headliners dus, na de krachtcombinatie Bieber-Garrix. Maar om daar Pinkpop helemaal op af te rekenen, zou onterecht zijn. Want wandel je een beetje lenig door het programma, dan zie je dat overal die opzienbarende vernieuwing zichtbaar is, bij minder prominente maar wel superfrisse acts. Ronnie Flex bijvoorbeeld speelt zaterdag in de veel te kleine podiumtent Stage 4, met een zonnige en heerlijk spelende band. En op zondag trapt zangeres Anne-Marie het festival af op het tweede podium 3FM Stage. Ook in haar werk hoor je de aanstormende nieuwe popmuziek, die leunt op dance en r&b. En die in het geval van Anne-Marie wordt uitgedragen in een aantal echt leuke powerliedjes. Later op de dag treedt de Jamaicaan Sean Paul aan, met een batterij dancehall- en reggaetonhits. Inderdaad: wéér geen rock, en helemaal van nu.

Als Pinkpop na dit leerzame overgangsjaar doorpakt en naast de grote nieuwe popmuziek ook nog oude reuzen van het gebruikelijke topniveau weet te programmeren, kan het oudste festival van Nederland definitief aan een tweede jeugd beginnen. Pinkpop 2018: Katy Perry én U2. Komt u maar.

De Engelse zangeres Anne-Marie Beeld Daniel Cohen

Explosies

Een beetje vuurwerk, dat hoort bij een afsluitende act op Pinkpop. Maar de keiharde bommen die afgaan bij Green Day geven het publiek een hartverzakking. We staan op scherp, na Parijs en Manchester. Iemand had Green Day moeten vertellen dat het afsteken van explosieven als onderdeel van een popshow dit weekend misschien niet het beste idee was.

Hits...

Broederliefde

Ja ja, we weten het: Broederliefde is echt een leuk bandje, hou er een keer over op. Nou, dat doen we dus niet. Op zondagmiddag, als Pinkpop echt even inkakt, komen de Spangense feestbeesten het festival redden.

Pinkpop lag achterover in het gras, maar veert op bij de afgedwongen publieksparticipatie, die hardnekkig weigert flauw te worden. 'Kom dichterbij, alle mooie meisjes en vrouwen. We gaan even iets moois doen: dames en heren, bent u bekend met de wave? Hé, mensen achterin: jullie tellen ook mee! Daar gaat-ie hoor. Waar is het feestje? We gaan terug naar die jungle!'

Rag'n'Bone Man

Het Britse fenomeen Rag'n'Bone Man (32) is er een uit de categorie zanger-die-wel-zanger-moest-worden. Zo'n stem, uit een lijf als een enorme klankkast: zingen maar.

Rory Graham, zo heet hij echt, geeft maandag een van de mooiste Pinkpopshows van dit jaar. Hij heeft een geweldige band bij zich, die kan rocken én die de stem in goede banen kan leiden zelfs bij alleen piano en achtergrondstem.

Het terrein voor het tweede podium staat ramvol (hij had natuurlijk op het hoofdpodium moeten staan). En Graham grijpt iedereen bij de strot met prachtige uitvoeringen van Guilty en de tranentrekker Thinking About You. En dan moet die megahit Human nog komen, een van de mooiste krachtsoulliedjes van het afgelopen jaar. Graham werkte al wat festivals af, maar is op Pinkpop een van de allergrootste stemmen.

... en flops

Speechless

Je zit er toch op te wachten, gedurende het weekend van het One Love Manchester-concert: de toespraken. Er gebeurt wat in de wereld. Wij staan hier de popmuziek te vieren, er mag best wat worden gezegd. Dat valt tegen.

De band Imagine Dragons neemt wel even de tijd voor wat onsamenhangende oproepen tot vrede, maar verder? De zanger van punkband Green Day roept iets over Trump, nog iets over Trump en iets over homofobie, maar kom op: er is meer aan de hand, Billie Joe Armstrong! Noem dat andere beest ook even bij de naam.

Het dieptepunt komt van Justin Bieber, die een dag later nota bene ook aantreedt in Manchester. Tussen twee nummers door zegt hij dat hij niet weet waar hij is. 'Léndgreef of zoiets?' En hij hangt een vaag verhaal op over mensen die naast je staan en dan soms best wel stinken. Rare jongen, die Bieber.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden