Wie boze burgers naar de mond praat krijgt dubbele woede terug

Waarom je boze burgers uiteindelijk niet alleen maar naar de mond kunt praten, blijkt nogal overtuigend in Hoogvliet.

De barak waar de statushouders moeten wonen.

De dag dat Trump tot winnaar van Amerika wordt uitgeroepen, belaagt een woedende groep bewoners daar in een sporthal Leefbaar-wethouder Ronald Schneider, die komt toelichten waarom er twaalf asielzoekers met een verblijfsstatus worden opgevangen in het rustige Boomgaardshoek. Twaalf, ja.

Schneider wordt naar zijn auto met chauffeur gemanoeuvreerd en die rijdt snel weg. Geen fijn gezicht voor een volkspartij. Precies deze negende november is het bovendien vijftien jaar geleden dat Ronald Sørensen Leefbaar oprichtte: vier maanden daarna werden ze met Pim Fortuyn als lijsttrekker de grootste in de Rotterdamse gemeenteraad.

Terwijl Leefbaar in het centrum van Rotterdam het derde lustrum viert, worstelt wethouder Schneider in Hoogvliet met zijn verworven bestuurlijke positie: 'Schneider raadde bezorgde buurtbewoners daar zelfs aan hun huis goed te beveiligen. En dat heet dan geruststellen.'

Dit zegt Leon Geilvoet, keurmeester groente en fruit. Woont in een koophuis aan de Madelief, een straatje pal tegenover de barak waar de twaalf statushouders moeten komen wonen en waar nu bewakers met oortjes rondlopen. Leon Geilvoet is die rumoerige avond al voor Schneiders aftocht vertrokken: 'Dat schreeuwen, ik sta daar niet achter.' Mensen weigerden botweg interruptiemicrofoons te gebruiken, het werd hem te grimmig.

Leon en zijn vrouw Elle, administratief medewerkster, eten net een boterham als ik zomaar aanbel. Op de foto willen ze niet, voorzichtig praten wel. Naast mijn stoel staat een Boeddhabeeld. 'Waar bij ons vooral de woede zit', zegt Leon, 'dat is bij een overheid die de zaken zo doordouwt.'

Leefbaar-wethouder Ronald Schneider.

Door democratisch genomen besluiten over een wettelijke opvangplicht volgens afspraak uit te voeren, werd Leefbaar in die sporthal kortom zelf het gehate establishment: de doordouwende overheid. Mensen verwachten het misschien niet van een protestpartij die groot werd dankzij de boze burger. Die deze boze burger al te nadrukkelijk op een voetstuk plaatste, althans meer dan Pim Fortuyn destijds. Fortuyn was voor een generaal pardon voor uitgeprocedeerde asielzoekers; Leefbaar spreekt zich nu als enige partij in Rotterdam uit tegen alle opvang van asielzoekers en statushouders. Terwijl de stad volgens landelijke afspraken dit jaar toch echt 1.500 statushouders moet opnemen.

In Hoogvliet kaatst de woede nu op Leefbaar terug. Terwijl Schneider voet bij stuk houdt, stelt de Leefbaar-fractie in kennelijke staat van paniek 'unaniem' dat het college moet onderzoeken of er draagvlak is voor het huisvesten van twaalf statushouders. Als een meerderheid tegen is, moet het besluit worden heroverwogen: de boze burger opnieuw aan zet.

Elle Geilvoet zegt: 'En wij hebben natuurlijk ook kinderen.'

Ja, aan de muur hangen twee enorme fotoportretten. Ik vraag wat ze bedoelt. 'Die mensen komen toch in het nieuws omdat ze zich vergrijpen.'

Leon: 'Die dingen worden wel opgeklopt, maar je leest het overal.'

O ja? Overal?

'Het wordt wel voor waar áángenomen', zegt Leon.

Elle: 'En veiligheid voorop.'

Die asielzoekers worden hier geplaatst en dan krijgen ze misschien nog geld toe ook, zegt Elle. En dan gaan ze alleen maar rondhangen.

'Hohoho', zegt Leon. 'Dat heb je weer van de berichtgeving.'

Ik vraag welke berichtgeving: die van de Facebookgroep 'Nee geen AZC in Boomgaardshoek', met ruim 900 leden, hun voornaamste nieuwsbron nu. Daar veel verontrustende berichten over asielzoekers. Asielzoekers die over vrouwen urineren, de Syrische man die een vrouw vermoordde met een kapmes in Duitsland. Iemand roept het nummer 'Roar' van Kate Perry uit tot strijdlied, een ander post een aankondiging voor een nieuwe demonstratie. Een buurtbewoonster schrijft over haar gesprekken met Leefbaar Rotterdam, Leefbaar belooft raadsvragen over 'veiligheid in de wijk'.

'Mensen maken elkaar gek', zegt Leon. 'Ik probeer daar doorheen te prikken, maar sommige dingen blijven toch hangen als je niet weet waar je aan toe bent.'

Er is veel angst in de wijk en juist die angst wakkert Leefbaar aan. Hoogvliet heeft een 'gebiedscommissie', een 'gebiedsmanager', een 'gebiedsdirecteur' en een 'gebiedsvoorzitter', maar die zeggen ook niets terug. Wethouder Schneider stelt dat de statushouders toch moeten komen en de Leefbaar-fractie zegt dat ze misschien niet hoeven komen. Maar niemand zegt iets tegen de angst. En Hoogvliet roept luidkeels om weerwoord.

Hoogvliet op petitie.nl
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden