Wie blijft zitten, is een held

De een werd beroemd door acupunctuurnaalden en een pianosnaar, de ander door scheermesjes en vaginaal ingebrachte vishaakjes: de Japanner Miike Takashi en de Zuid-Koreaan Kim Ki-Duk....

'Mijn films zijn een pleidooi voor naastenliefde en wereldvrede', vertelde Miike de verzamelde pers zonder blikken of blozen. Behalve een aaneenschakeling van poep- en plasseks, incest, en plastisch geweld is Visitor Q volgens de Japanse snelfilmer 'een film over de liefde'.

Twee jaar geleden presenteerde het festival, niet zonder trots, als eerste in het westen het meesterlijke Audition, waarin Miike na een ingetogen eerste uur volledig loos ging. Een been wordt afgesneden met een pianosnaar, acupunctuurnaalden verdwijnen in een oogbal. Bezoekers haastten zich de zaal uit. Wie bleef zitten, was een held.

Het niveau van Audition heeft Miike sindsdien niet meer gehaald, bij lange na niet zelfs. Al maakte hij de afgelopen drie jaar elf films, een aantal waarover Kubrick zijn leven lang deed.

Het Rotterdamse filmfestival vindt alles wat Miike maakt mooi. Ichi the Killer werd door directeur Simon Field aangeprezen als de sensatie van het festival. 'Vergeleken bij Ichi the Killer is Audition een kinderfilm.'

Miike windt er inderdaad geen doekjes om. Ichi the Killer, gebaseerd op een populaire Japanse mangastrip van Hideo Yamamoto, begint met een verkrachting, waarbij het slachtoffer met de volle vuist tot bloedens toe op haar hoofd wordt geslagen. Dat tafereel wordt weer gadegeslagen door een masturberende man.

Niet veel later hangt een gangsterbaas aan grote vleeshaken aan het plafond bij de concurrentie. Met lange stalen pinnen en een pannetje kokende olie probeert een geblondeerde sadist hem aan het praten te krijgen. Diens opengereten gezicht wordt met twee piercings bij elkaar gehouden.

In sneltreinvaart gaat het zo door. Twee uur lang worden halsslagaders opengehakt, ingewanden uit buiken gerukt en vrouwen vol in het gezicht gestompt. Het resultaat is een onverdraaglijke film - wat in Rotterdam door een groeiende meute als aanbeveling wordt opgevat.

Address Unknown van Kim Ki-Duk begint met de mededeling dat tijdens het productieproces geen dieren gewond zijn geraakt. Voor een ieder die The Isle (vorig jaar in Rotterdam aangeprezen als 'nog erger dan Audition') heeft gezien geen geruststelling, eerder een waarschuwing.

Het valt mee. In Address Unknown, over de diepe wonden die de oorlog tussen Noord en Zuid-Korea heeft achtergelaten in een dorpje onder de rook van een Amerikaanse legerbasis, geeft Kim Ki-Duks onbeholpen, maar oprecht engagement het lang niet misselijke geweld een bodem. Bij Miike ontneemt het plastische geweld het zicht daarop, als er al een bodem zou zijn.

'Als ik al het geweld in mijn films stop, blijft er niks over voor op straat', aldus Miike die aankondigde volgend jaar graag weer naar Rotterdam te komen. Hij heeft alweer drie films klaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden