What Maisie Knew ****

DRAMA


Regie Scott McGehee en David Siegel


Met Onata Aprile, Julianne Moore, Steve Coogan In 21 zalen


De 7-jarige Maisie overkomt het ook allemaal maar. Haar ouders, rockster Julianne Moore en kunsthandelaar Steve Coogan, zijn gescheiden, maar ze blijven ruziën omdat zij degene is die hen nog met elkaar verbindt. Ze is te jong om te beslissen over een omgangsregeling, maar oud genoeg om de strijd rond haar voogdij in zich op te nemen.


Als haar vader Maisie meevraagt voor een kopje koffie, ontgaat het haar dat het misschien een beetje vreemd is om een meisje van haar leeftijd koffie voor te schotelen, en dat hij daarmee zijn eigen behoeften waarschijnlijk onbewust boven de hare plaatst. Wel weet ze verdomd goed dat haar moeder er niet bij mag zijn, en hoe rot zoiets is.


Met What Maisie Knew verfilmde het Amerikaanse regisseursduo Scott McGehee en David Siegel de gelijknamige roman van Henry James uit 1897, maar dat het bronmateriaal ruim een eeuw geleden werd geschreven valt nergens uit af te leiden. Integendeel, dit is ontegenzeggelijk een verhaal van nu, met zijn vechtscheiding, onder werkdruk en maatschappelijke ambitie bezwijkende ouders - en kind van de rekening.


Dat kind, ongewoon knap en geloofwaardig gespeeld door de 6-jarige Onata Aprile, speelt de hoofdrol zonder zelf veel aan het verhaal bij te dragen. Voor haar ouders, en in mindere mate hun nieuwe geliefden, is ze een blanco canvas, iemand waarop ze hun eigen wensen en behoeften kunnen schilderen, zonder daadwerkelijk iets terug te verwachten.


Zie bijvoorbeeld de verbazing op het gezicht van haar vader (een al even overtuigende Steve Coogan, wiens inmiddels geperfectioneerde nonchalante spel eigenlijk beter geschikt is voor drama dan komedie), wanneer hij ontdekt dat Maisie een verhaal dat hij haar lang geleden vertelde nog blijkt te herinneren. Het is duidelijk: er gaat meer in Maisie om dan menigeen denkt.


De makers vertellen het verhaal vrij consequent vanuit haar perspectief; wanneer haar ouders bekvechten, krijgt ze geregeld slechts flarden mee, op gedempte toon. Door zich te beperken tot Maisies reacties op de volwassenen om haar heen - met name de bezorgd-droevige blik in haar ogen, blijven haar directe gedachten en gevoelens buiten beeld.


Dat bracht enkele critici tot de bewering dat de film te vlak blijft, en, God beware, wel een voice-over kon gebruiken om Maisies gedachtewereld volwaardig literair tot leven te brengen.


Maar juist de beslissing om niet te uitgesproken te werk te gaan, pakt hier zo goed uit. Zonder een schuldige aan te wijzen, bieden McGehee en Siegel een fris perspectief op het echtscheidingsdrama, waarin het proces van sociale destructie haarfijn wordt blootgelegd. En net wanneer dramatische overdaad dreigt, volgt een hoopvolle noot. Knap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden